Ενας μίνι «Δρομέας», στη μυκονιάτικη έπαυλη Τούρκου επιχειρηματία

Με φόντο τον υδάτινο ορίζοντα φωτογραφίζεται ο γνωστός «Δρομέας» του Κώστα Βαρώτσου, στη Μύκονο. Δεν είναι, βεβαίως, το περίφημο έργο μπροστά από το Χίλτον Αθηνών, αλλά ένα τρίμετρο ομοίωμά του, το οποίο δώρισε ο εικαστικός στον Τούρκο μεγιστάνα Ουγκούρ Οζκάν για να το τοποθετήσει στην έπαυλή του στις Κυκλάδες. 

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΟΥΡΝΑΡΑ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/05/2015
Πριν από μερικά χρόνια, το εμβληματικό γλυπτό του Κώστα Βαρώτσου, ο «Δρομέας», χρειάστηκε να διανύσει την απόσταση από την Ομόνοια, όπου ήταν η αρχική του θέση, μέχρι τη μικρή πλατεία μπροστά από το ξενοδοχείο «Χίλτον», όπου βρίσκεται σήμερα. Ομως, ένα ακριβές αντίγραφο τριών μέτρων έφτασε μέχρι τη Μύκονο, καθώς έχει τοποθετηθεί σε πολυτελή βίλα. Η κατοικία, με θέα το πέλαγος, ανήκει στον Τούρκο επιχειρηματία Ουγκούρ Οζκάν. Ο εκατομμυριούχος είχε διαμείνει στο αθηναϊκό ξενοδοχείο και ατένιζε από το παράθυρο του δωματίου του το γλυπτό. Το ερωτεύτηκε, αναζήτησε τον Ελληνα εικαστικό και τον παρακάλεσε να του φτιάξει ένα μικρότερο για την έπαυλή του στις Κυκλάδες.

Βαρώτσος στην Ελβετία

• ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ «TENSION - ENERGY», ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΓΛΥΠΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ ΣΤΗ ΧΩΡΑ

• Του ΣΑΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ 
• Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

Τη βούληση των Ελβετών να επενδύσουν στο μέλλον και την τεχνολογική έρευνα σηματοδοτεί από την προηγούμενη εβδομάδα ένα γλυπτό του Κώστα Βαρώτσου, το μεγαλύτερο γλυπτό δημόσιου χώρου στην Ελβετία.

Ημισφαίριο από μπετόν βάρους 28 τόνων και διαμέτρου 4,5 μ.: ο δεύτερος πόλος του έργου. Τους συνδέει συρματόσχοινο ειδικά κατασκευασμένο, μήκους 140 μ.  

Τοποθετήθηκε στο καντόνι της Λουκέρνης, σε μια περιοχή παραδοσιακού χαρακτήρα, που φιλοξενεί όμως εταιρείες έρευνας και τεχνολογίας.

«Οι Ελβετοί θέλουν να κάνουν αυτή την περιοχή τη δική τους Sillicon Valey», λέει ο Κώστας Βαρώτσος. Το έργο του, που έχει τίτλο «Tension - Energy», καταδεικνύει τη σύνδεση της παράδοσης με την ισχυρή οικονομία και τη δυναμική των επιχειρηματιών, μέσω ενός συρματόσχοινου υψηλής τεχνολογίας.

Εργο Κώστα Βαρώτσου στη Βιβλιοθήκη Αλεξάνδρειας

«Το φεγγάρι της Αλεξάνδρειας», έργο του γλύπτη Κώστα Βαρώτσου, κοσμεί από χθες τη Βιβλιοθήκη της αιγυπτιακής πόλης. Το γλυπτό, ύψους τριών μέτρων από σίδερο και γυαλί, κατασκευάστηκε επί τόπου στο πλαίσιο του 5ου Διεθνούς Συμποσίου για τη Γλυπτική με Φυσικά Υλικά που φέτος ήταν αφιερωμένο στο «τρισδιάστατο και στο γυαλί». Ο Ελληνας καλλιτέχνης, καθηγητής του τμήματος Αρχιτεκτόνων του ΑΠΘ, γνωστός για τις εικαστικές του παρεμβάσεις σ’ όλο τον κόσμο, κλήθηκε να κατασκευάσει ένα έργο για να εγκατασταθεί μόνιμα στους εξωτερικούς χώρους της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Στήθηκε ανάμεσα σε άλλα γλυπτά-εγκαταστάσεις διαφόρων καλλιτεχνών και χθες πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνιά του.

• Στην Ελβετία

Την περίοδο αυτή ο Ελληνας καλλιτέχνης δουλεύει πυρετωδώς ένα ακόμη έργο μεγάλων διαστάσεων που κέρδισε πριν από δύο χρόνια σε κλειστό διαγωνισμό προερχόμενο από την Ελβετία. Το έργο, ύψους 30 μέτρων και πλάτους 150 μέτρων από σίδερο, μπετόν, συρματόσχοινο και οπτικές ίνες, θα ενώνει δύο κυκλοφοριακούς κόμβους στο καντόνι της Λουκέρνης. Το στήσιμό του ξεκίνησε και αναμένεται να ολοκληρωθεί ώς το τέλος του χρόνου.

Εικαστικές παρεμβάσεις του Βαρώτσου κοσμούν κι άλλες χώρες με σημαντικό αριθμό έργων στην Ιταλία. Ανάμεσά τους η μνημειώδης παρέμβαση στο βουνό La Morgia στο Αμπρούτσο, ο πέτρινος «Ποιητής» στο δάσος της Καζακαλέντα, ο γυάλινος Ορίζοντας για την υπαίθρια έκθεση Fresco Bosco στην Padula, το γλυπτό στην πλατεία Benefica στο Τορίνο καθώς και η παρέμβαση «Paesagio con Rovine» στην Gibellina - μια σύνθεση που προήλθε από απομεινάρια της πόλης μετά τον καταστρεπτικό σεισμό. Εργα του υπάρχουν επίσης και στις ΗΠΑ. Μεταξύ αυτών το 35 μέτρων «Ορίζοντας» στην όψη ουρανοξύστη στο Σηάτλ και το έργο «Συγκοινωνούντα Δοχεία» μπροστά από το δημαρχείο του Παλμ Μπητς. [Γιωτα Mυρτσιωτη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 2 Iουλίου 2010]

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΩΤΣΟΣ: «Το ελληνικό μοντέλο είναι αυτό της χρεοκοπίας»

• Ο γλύπτης του «Δρομέα» μάς μιλάει, στο εργαστήριό του στην Αίγινα, για την Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της, για τον άχρηστο χαρακτήρα του υπουργείου Πολιτισμού, για το καινούργιο, τεραστίων διαστάσεων έργο του, παραγγελία του καντονίου της Λουκέρνης στην Ελβετία

• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ | Κυριακή 20 Ιουνίου 2010

Παρεξηγημένος ή απλώς επιθετικός; Οπως και να το δει κανείς, ο Κώστας Βαρώτσος χορεύει έναν χορό μοναχικό. Οπως τότε στο Παλμ Μπιτς που σε μια εκδήλωση για τα εγκαίνια ενός έργου του βρέθηκε περιτριγυρισμένος από Αμερικανούς να το έχουν ρίξει στο τσάμικο και στον καλαματιανό, με γαλανόλευκες να κυματίζουν, και εκείνος μόνος Ελληνας, το τιμώμενο πρόσωπο.

Περισσότερα από 30 έργα σε δημόσιους χώρους μεγάλων πόλεων του εξωτερικού- από το Σιάτλ ως το Τουρίνο- έχουν φιλοτεχνηθεί από τον Κώστα Βαρώτσο (εκτός από τις ομαδικές και ατομικές εκθέσεις του εκτός Ελλάδας), αλλά ποτέ κανένας εκπρόσωπος επίσημου φορέα από την πατρίδα του δεν παρευρέθηκε στα εγκαίνια τους. Κι όμως, ο δημιουργός του «Δρομέα» δεν εγκατέλειψε το γήπεδο. Αντιστάθηκε στο ενδεχόμενο απορρόφησής του από τις καλλιτεχνικές δομές του εξωτερικού. Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή κινδύνεψε πολύ. «Η δυσκολία των επαφών με το εξωτερικό βρίσκεται στο γεγονός ότι πρέπει να είσαι ταξιδιώτης. Εγώ παλαιότερα είχα γίνει νομάδας. Και κινδύνευα να χάσω την επιστροφή» μας λέει.

«Η υπόθεση του νομάδα είναι λίγο επικίνδυνη:μπορεί να χαθείς. Μπορεί να πάθεις αυτό που έπαθε ο Μέγας Αλέξανδρος, ο οποίος, κατά τη γνώμη μου, έγινε ντεκαντάνς. Αφησε μεν όλο αυτό το έργο, αλλά εξαφανίστηκε και δεν ξέρουμε ούτε πού είναι ο τάφος του...».  

Για να μειώσει λοιπόν λίγο τις ταχύτητες και να αποκτήσει μια βάση, ο Κώστας Βαρώτσος έφτιαξε το σπίτι και το ατελιέ του στην Αίγινα. Εκεί ζει τώρα οικογενειακά αποφασισμένος να κάνει πιο επιλεγμένα πράγματα.

Οπως το έργο που ετοιμάζει, ύψους 30 μέτρων και πλάτους 150 μέτρων - παραγγελία από το καντόνι της Λουκέρνης-, το οποίο από την ερχόμενη άνοιξη θα ενώνει δύο μεγάλες πλατείες της ελβετικής πόλης. Το έργο θα κατασκευαστεί από μια ομάδα ανθρώπων σε εργοστασιακό χώρο. Τελικά αυτός ο μοναχικός καλλιτέχνης πιστεύει στη δύναμη του συλλογικού. 

«Πρέπει να μιλήσουμε» λέει. «Ποιο είναι το ελληνικό μοντέλο; Αυτό της χρεοκοπίας. Σε μια Ελλάδα λοιπόν που δεν παράγει τίποτε άλλο, οι άνθρωποι θα πρέπει να αρχίσουν να μιλάνε».

Ελπίδα του είναι ότι θα σπάσει το γυάλινο έδαφος μιας χώρας που δεν απορροφά πλέον τίποτε και που πάσχει από το σύνδρομο του Καραγκιόζη: σκέφτεται πώς θα κλέψει τον πασά. «Κατά τη γνώμη μου πρέπει διά νόμου να απαγορευθεί ο Καραγκιόζης στην Ελλάδα. Στην κόρη μου όποτε έχει Καραγκιόζη στην τηλεόραση την κλείνω. Της λέω:“Αυτό απαγορεύεται, είναι πορνογραφικό”».  

- Κύριε Βαρώτσο, πώς και έχετε αποκτήσει τόσο καλές σχέσεις με το εξωτερικό;
«Απλούστατα διότι για ένα μεγάλο διάστημα το ατελιέ μου ήταν on the road. Ξέρετε, το να δουλεύει κανείς είναι συνυφασμένο με τη σκέψη. Και η ιδέα προκύπτει στον δρόμο. Ωστόσο η παραγγελία είναι αυτή που συνήθως έρχεται προς εμένα. Συνήθως οι χώρες του εξωτερικού με καλούν μέσω κλειστού διαγωνισμού. Προεπιλέγουν τέσσερις-πέντε ανθρώπους και τους προσκαλούν σε έναν κλειστό διαγωνισμό. Εχω λάβει μέρος σε κάποιους από αυτούς τους διαγωνισμούς. Σε διαγωνισμούς όμως που γίνονται σε χώρες όπως η Ιταλία ή η Ελλάδα αποφεύγω να λαμβάνω μέρος, παρ΄ ότι με έχουν καλέσει κι εκεί, διότι είναι συνήθως στημένοι. Οι μηχανισμοί είναι τέτοιοι που δεν επιτρέπουν να υπάρχει αντικειμενικότητα».

- Πώς θα προσδιορίζατε την ελ ληνική παθογένεια;  

«Εμείς δεν τα καταφέραμε ποτέ να ανοίξουμε έναν πραγματικό διάλογο με το πολιτιστικό γίγνεσθαι της Ευρώπης. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε μια ξενοφοβία, έχουμε μάθει να εισάγουμε τα πράγματα. Ακολουθούσαμε πάντα τα κινήματα του εξωτερικού. Είχαμε τους έλληνες κυβιστές, τους έλληνες μεταφυσικούς, τους έλληνες Ρost Μodern. Λίγες φορές και σε λίγα είδη τέχνης καταφέραμε να έχουμε μια πρωτογενή πρόταση. Φανταστείτε πως όταν είχα κάνει τον “Δρομέα” ένας συνάδελφός σας είχε γράψει: “Εγινε ο καταπληκτικός Δρομέας, πανομοιότυπος των Παρισίων...”. Τον είχα πάρει τηλέφωνο τότε και τον ρώτησα αν κάποιος άλλος συνάδελφος στο Παρίσι είχε κάνει κάτι ανάλογο. “Εγώ δεν ξέρω τίποτα τέτοιο” μου είπε. “Το έγραψα για καλό...”. Το έγραψε διότι έτσι είθισται να λέμε: αυτό το πράγμα είναι καλό διότι είναι ευρωπαϊκό».  

- Ας πούμε λίγο για τον «Δρομέα». Είναι ένα έργο με το οποίο όλοι σάς αναγνωρίσαμε ως γλύπτη.

«Είναι σαν τα “Παιδιά του Πειραιά” και τον Χατζιδάκι...».

- Δεχθήκατε πολλές και διάφορες κριτικές τότε.Προτιμάτε μια κακή κριτική από μια καθόλου κριτική; 

 

 «Η κριτική δεν με ενοχλεί. Ακόμα και οι αιχμές. Η άδικη κριτική δεν μου αρέσει. Και έχω υποστεί άφθονη... Εχω κοντέψει να πεθάνω από τη στεναχώρια μου. Το τι έχει γραφεί για τον “Δρομέα” δεν λέγεται: “το γοριλοειδές αντικείμενο” και άλλα πολλά. Τώρα που μεγάλωσα, έχω αρχίσει να καταλαβαίνω γιατί. Ο “Δρομέας” (σ.σ.: το 1988 στήθηκε στην Ομόνοια και το 1994 μεταφέρθηκε στην περιοχή του Χίλτον) δημιούργησε αντιδράσεις στον καλλιτεχνικό χώρο διότι δεν μπορούσε να αποκωδικοποιηθεί, δεν ανήκε πουθενά. Ηταν πρωτογενές. Ολα τα κανάλια στο εξωτερικό μίλαγαν για τον “Δρομέα” και στο εσωτερικό είχαν μείνει έτσι: δεν ήξεραν αν ήταν καλό ή κακό».

- Φαίνεστε ένας άνθρωπος με παράπονα από τη χώρα σας.

«Κάνετε λάθος. Είμαι ο τελευταίος που μπορώ να πω ότι έχω παράπονα από τον κόσμο. Η Ελλάδα πάντοτε μου έδωσε χώρο, πάντοτε έκανα τα έργα μου. Ο κόσμος ο πολύς με αγάπησε. Ποιον άλλον καλλιτέχνη έχει αγκαλιάσει τόσο πολύ; Δεν μπορώ να πω ότι είμαι κατατρεγμένος καλλιτέχνης. Οι κριτικοί είναι μια ομαδούλαμια μικρή ομάδα. Αλίμονο, δεν υπάρχουν μόνο οι εχθροί μου, αλλά και οι φίλοι μου, εκείνοι που τους αρέσει η δουλειά μου. Θεωρώ τον εαυτό μου πάρα πολύ χαϊδεμένο στην Ελλάδα».

- Δεν μιλάτε λοιπόν μόνο με απογοήτευση αλλά και με πόνο γι΄ αυτήν...

«Η Ελλάδα σφίγγεται, σαν έναν άνθρωπο που έχει πληγωθεί, δεν θέλει να πονέσει, φοβάται να ερωτευθεί, φοβάται να αποκτήσει όραμα, φοβάται να πιστέψει στο αδύνατο. Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, όποτε είχε ένα όραμα, της το κλάδεψαν. Και τώρα πιστεύει στα... Καγέν».

- Εσείς αυτό παροτρύνετε τη νέα γενιά, τους φοιτητές στους οποίους διδάσκετε Εικαστικές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης; Να πιστέψουν το αδύνατο;  

 

«Στους φοιτητές μου ξεκινάω το μάθημα λέγοντας ότι ένας καλός γονιός είναι ένας πεθαμένος γονιός. Οι γονείς συνηθίζουν να λένε: “Κάνε μια σχολή, βρε παιδί μου, και μετά κάνεις αυτό που αγαπάς”. Αυτό είναι η μεγάλη καταστροφή των παιδιών. Προσπαθώ να τους παροτρύνω να κάνουν πράγματα που αγαπάνε και να τους κάνω να πιστέψουν ότι αυτό είναι εφικτό. Τους λέω ότι η αλήθεια είναι κάποια άλλη και μέσα από αυτή τη διαδικασία θα φτάσει κανείς στην πραγματική αλήθεια: απορρίπτοντας αυτό που ξέρει για αληθινό».

• ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

- Πώς συμπεριφέρεται η Ελλάδα στους καλλιτέχνες της;

«Στην Ελλάδα πέρασαν πολύ σημαντικοί καλλιτέχνες οι οποίοι δεν απορροφήθηκαν. Να σας πω έναν: τον Ακριθάκη. Να σας πω και από καλλιτέχνες εν ζωή: τον Κανιάρη. Ποιος κατάφερε να απορροφήσει την πρόταση του Κανιάρη; Κανένας. Από νεότερους, ο Τότσικας, ο οποίος παρεξηγήθηκε και χλευάστηκε ευρέως από τους πάντες. Στην Ιταλία θεωρώ ότι το έργο μου το ρουφάνε. Εδώ περνάει έτσι. Η μόνη εξαίρεση ήταν ο “Δρομέας”. Πιστεύω λοιπόν ότι η συγκυρία έπαιξε τον ρόλο της. Ηταν τύχη που εκείνη την περίοδο βρέθηκε ο Ξαρχάκος στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Ηταν τύχη ότι η Ελλάδα ήθελε να φύγει μπροστά. Ηταν τύχη που εγώ μπορούσα να αποδώσω αυτή την κατάσταση. Αυτά δεν προγραμματίζονται. Γι΄ αυτό και δεν πιστεύω σε αυτό που λέγεται πολιτιστική πολιτική. Ούτε πιστεύω στα υπουργεία Πολιτισμού. Το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού ιδρύθηκε επί χούντας. Στην Ευρώπη υπουργεία Πολιτισμού ιδρύθηκαν επί Μουσολίνι και επί Χίτλερ».

- Αρα λοιπόν το θεωρείτε άχρηστο;

«Μα εννοείται.Δεν βλέπετε και τους υπουργούς Πολιτισμού; Ολοι όσοι πέρασαν από αυτή τη θέση νομίζουν ότι το έργο, δηλαδή το γλυπτό, είναι αυτοί. Εδώ που έχουμε φτάσει, το πολιτικό προσωπικό νομίζει ότι αυτό είναι το πολιτισμικό προϊόν. Πώς να συνεννοηθείς όταν σου λένε “Δοξάστε με!”... Δεν πρέπει εμείς να ασχολούμαστε με τον υπουργό Πολιτισμού, αυτός πρέπει να ασχολείται μαζί μας. Και να σας πω και το εξής: η πολιτισμική στρατηγική είναι φασιστικό πράγμα. Η τέχνη και ο πολιτισμός είναι κάτι χαοτικό, μη ελεγχόμενο. Από τη στιγμή που πας να το ελέγξεις,το συρρικνώνεις.Δεν χρειάζεται να οργανώσεις τίποτα. Εγώ για όλα αυτά τα έργα πήρα μια δραχμή από το υπουργείο Πολιτισμού ποτέ; Δεν πήρα τίποτα. Για ό,τι έχω κάνει εντός και εκτός Ελλάδας δεν έχω πάρει ούτε μια δραχμή. Τον “Δρομέα” τον έκανα δώρο- δεν πήρα φράγκο. Στο εξωτερικό πληρώνομαι τακτικά. Οχι βέβαια από τα υπουργεία Πολιτισμού. Εκεί αναλαμβάνουν δράση οι τοπικές κοινωνίες, η τοπική αυτοδιοίκηση, ο κόσμος,οι κριτικοί, άλλοι καλλιτέχνες, άνθρωποι της ευρύτερης περιοχής».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=338749&dt=20/06/2010#ixzz0rMcSgGNo

Κώστας Βαρώτσος: «Καταρρέει η ουτοπία σήμερα»

• Για τις δυο νέες εκθέσεις του στο Ευγενίδειο και την γκαλερί «Fizz» μιλά ο γλύπτης Κώστας Βαρώτσος αλλά και για τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο κοινό, το έργο και τον χώρο και εξηγεί πότε «μια δημιουργία γίνεται σημαντικότερη από τον καλλιτέχνη»

• ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΩΤΣΟΣ

Εργα του κοσμούν δημόσιους χώρους, αλλά και γκαλερί και μουσεία της Ελλάδας και του εξωτερικού. Κι όλα τους δημιουργήθηκαν με έναν και μοναδικό στόχο, «να έχουν επαφή με αυτό που λέγεται άνθρωπος». Ο λόγος για τον γλύπτη, Κώστα Βαρώτσο, ο οποίος πραγματοποιεί δύο παράλληλες εκθέσεις στην Αθήνα, την «Ουτοπία», που αποτελεί μια συνοδοιπορία στο όνειρο, και τη «Συρρίκνωση», που μιλά για τη χαμένη αλήθεια.

«Οταν ένα έργο είναι αληθινό και δεν είναι δήθεν, συμβαίνει κάτι μαγικό που το έχω ζήσει με τον Δρομέα. Η αντίδραση είναι καταλυτική. Ξαφνικά το κοινό αισθάνεται ότι είναι δικό του πράγμα και αρχίζει να το προστατεύει, να το υπερασπίζεται...», λέει ο Κώστας Βαρώτσος.

• Συνέντευξη στην Ντέμη Αυλωνίτη, ΕΘΝΟΣ, 13/12/2009

• Πώς προέκυψε η ιδέα για την «Ουτοπία»;

Το Ευγενίδειο, ένας χώρος προβεβλημένος σε ένα άγνωστο περιβάλλον που είναι το διάστημα, με κάλεσε να βάλω ένα μόνιμο έργο στους χώρους του, τη «Γένεση». Αυτή η σχέση με οδήγησε στην ιδέα να κάνω δύο εκθέσεις διαισθανόμενος ότι σήμερα, μαζί με την κατάρρευση των σωστών ιδεολογιών και της αντικειμενικά σωστής σκέψης, έχουμε και μια κατάρρευση της ουτοπίας, της ελπίδας να το πούμε έτσι. Το Ευγενίδειο έχει έντονη αυτή την έννοια και την πίστη στην Ουτοπία. Είναι ουτοπικό ακόμη και να το καταλάβουμε. Η έκθεση αποτελείται από 9 μεγάλες εγκαταστάσεις ξεκινώντας από έξω στο κτίριο μέχρι μέσα.

• Και για τη «Συρρίκνωση»;

Διότι είχα την ανάγκη να πω κάποια πράγματα. Αφορμή ήταν το να παρουσιάσω το έργο μου με τίτλο «Η αλήθεια είναι πάντα κάποια άλλη» (1979), το οποίο το δείχνω για πρώτη φορά. Βασίζεται σε μια διάσταση όπου σήμερα συνειδητοποιούμε ότι η αλήθεια είναι πάντα κάποια άλλη και η κατάρρευση της αλήθειας μας οδηγεί σε υπαρξιακή ανασφάλεια, σε μια συρρικνωτική διάσταση. Το κεντρικό έργο είναι αφιερωμένο σε αυτή την τρομερή ανασφάλεια που έχει δημιουργηθεί στη νεολαία μας.

• Είναι ποιο δύσκολο το να αναπτυχθεί μια αρμονική διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο κοινό και το έργο, ή ανάμεσα σε ένα έργο και τον χώρο;

Αυτά τα δύο πάνε μαζί. Ενα έργο αν καταφέρει και δέσει με τον χώρο, αν χτίσει την απαραίτητη διαστρωμάτωση τότε θα λειτουργεί. Ο κοινωνικός χώρο σ' δεν είναι «τσακωμένος» με αυτό που λέγεται κοινό. Η πόλη έχει μια συνεχή κινητικότητα όπως και ο πολιτισμός.

• Ποιο είναι το ζητούμενό σας κάθε φορά;

Να είμαι φορέας του ίδιου του χώρου που δρω. Αν χάσει το έργο την επαφή του με αυτό που λέγεται άνθρωπος, τότε χάθηκε το παιχνίδι. Η τέχνη γίνεται αυτοαναφορική και αυτό έχει συμβεί με τον μοντερνισμό και την αναλυτική σχέση του μοντερνισμού, γι’ αυτό και ξεκόπηκε από το ευρύ κοινό. Εγώ ζω συνήθως σε αυτούς τους τόπους και προσπαθώ να γνωρίσω τους παλμούς της κάθε πολιτισμικής περιοχής. Τα ταξίδια μου είναι πιο πολύ περιπέτειες παρά κατασκευές έργων.

• Ο σύγχρονος Ελληνας «διαβάζει» τα μηνύματα των εικαστικών παρεμβάσεων που τον περιβάλλουν;

Οταν ένα έργο είναι αληθινό και δεν είναι δήθεν, δεν αποκωδικοποιεί κάτι ξένο, συμβαίνει κάτι μαγικό που το έχω ζήσει με τον «Δρομέα», που το πρότεινε η Αθήνα. Η αντίδραση είναι καταλυτική. Ξαφνικά το κοινό αισθάνεται ότι είναι δικό του πράγμα και αρχίζει να το προστατεύει, να το υπερασπίζεται. Συμβαίνει να γίνει το έργο σου πιο σημαντικό από εσένα.

• Κόβεται ποτέ ο ομφάλιος λώρος ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το έργο του;

Εγώ έχω μια πείρα τώρα. Στο πρώτο παιδί είσαι προσεχτικός, στο δεύτερο και το τρίτο η συμπεριφορά σου εξελίσσεται, είναι διαφορετική. Ξέρω ότι μετά από ένα έργο πρέπει να κάνω αμέσως ένα επόμενο. Γιατί σου δημιουργεί ένα μεγάλο κενό. Είναι μια περίεργη αίσθηση.

• Ο τίτλος των έργων σας προκύπτει με βάση αυτό που υποδηλώνουν ή υπαινίσσονται;

Προσπαθώ να έχουν σχέση με το έργο, να είναι πραγματικοί. Οταν λέμε «Δρομέας», είναι δρομέας. Δεν με ενδιαφέρει η τεχνική διάσταση του τίτλου. Τα περισσότερα έργα μου είναι χωρίς τίτλο. Δουλεύω πάνω σε αυτό που λέγεται πραγματικότητα. Τα έργα αυτά έχουν μια συνθετική διάσταση. Δεν έχουν μια αναλυτική διάσταση.

• Πώς ξεκίνησε η προτίμησή σας στην αδιαφάνεια της φόρμας και στη διαφάνεια των υλικών;

Mε μια ουτοπική πρόθεση να μπορέσω να κάνω ένα έργο με το κενό, με την ενέργεια του χώρου. Πήρα ως υλικό την ενέργεια του χώρου.

• ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

ΟΥΤΟΠΙΑ. Ημέρες - ώρες λειτουργίας: Δε. Τρ. 10.00 π.μ. - 3.00 μ.μ. Τε. - Κυ. 10.00 π.μ. - 8.00 μ.μ. Έως 21/2/2010. Ιδρυμα Ευγενίδου. Λεωφ. Συγγρού 387. Π. Φάληρο. Τηλ. 210 - 9469600.

ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ. Ημέρες - ώρες λειτουργίας: Τρ. - Πα. 12.00 -3.00 μ.μ., 6.00 μ.μ. - 9.00 μ.μ. Σα. 11.00 π.μ. - 2.00 μ.μ. Εως 9/1/2010. «Fizz Gallery». Βαλαωρίτου 9Γ. Τηλ. 210 - 3607598.

Εορταστικές παραστάσεις στο Ίδρυμα Ευγενίδου

• Έκθεση εικαστικών παρεμβάσεων του Κ. Βαρώτσου
• Τρισδιάστατες ψηφιακές παραστάσεις

Με δυο εορταστικές παραστάσεις για όλη την οικογένεια, θα υποδεχτεί τα Χριστούγεννα το Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου.

Ο λόγος γίνεται για τις ψηφιακές παραστάσεις "Το Άστρο των Χριστουγέννων" και "Το Tρένο της Φαντασίας". "Το Άστρο των Χριστουγέννων" είναι μια παράσταση, που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, από ομάδα συνεργατών του Πλανηταρίου, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Παναγιώτη Σιμόπουλου, μουσική του Μπάμπη Μπλαζουδάκη, αφήγηση των Χρήστου Σιμαρδάνη και Κώστα Σεραφειμίδη. Τα 40 λεπτά της εικονικής τρισδιάστατης πραγματικότητας δημιουργήθηκαν από τους Γιάννη Βαμβακά και Σωτήρη Μπενέκο, ενώ την επιστημονική επιμέλεια είχε ο Διονύσης Σιμόπουλος.

"Το Τρένο της Φαντασίας" είναι μια παράσταση του Καγκάγια, από την Ιαπωνία. Η παράσταση ζωντανεύει το παραμύθι του Μιγιαζάβα Κέντζι, με τον ομώνυμο τίτλο. Ο Καγκάγια, γεννημένος το 1968, έχει δημιουργήσει έργα τέχνης σχετικά με το σύμπαν. Στο "Τρένο της Φαντασίας" υπογράφει ταυτόχρονα το σενάριο, τη σκηνοθεσία, τις ψηφιακές εικόνες και τα γραφικά της παράστασης.

Έκθεση Βαρώτσου

Παράλληλα, στο Ίδρυμα παρουσιάζεται η έκθεση "Ουτοπία" του Κώστα Βαρώτσου. Αφορμή της έκθεσης αποτελεί το έργο "Γένεση", το οποίο δημιουργήθηκε ειδικά για το Ίδρυμα και το οποίο θα κοσμεί την επίσημη είσοδο του Ιδρύματος, επί της Λεωφόρου Συγγρού.

Ο Κ. Βαρώτσος παρουσιάζει μια σειρά εικαστικών παρεμβάσεων, τόσο στους εξωτερικούς, όσο και στους εσωτερικούς χώρους του Ιδρύματος.

Την επιμέλεια της έκθεσης ανέλαβε η ιστορικός Τέχνης, Χάρις Κανελλοπούλου.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό και οι ώρες λειτουργίας είναι: Δευτέρα και Τρίτη 10:00 - 15:00 και Τετάρτη έως Κυριακή 10:00 - 20:00.