Άπαντα Τσαρούχη στην Αθήνα. ΣΤΗ ΝΕΑ ΣΕΖΟΝ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΕΝΑΚΗ ΜΑΖΙ ΜΕ 14 ΑΚΟΜΗ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

O επαναστάτης Γιάννης Τσαρούχης συναντά τον «ζωγράφο» της αρχιτεκτονικής Δημήτρη Πικιώνη και το κριτικό πνεύμα του αρχιτέκτονα Δημήτρη Φατούρου. Ο «φωτογράφος της καθοριστικής στιγμής» Δημήτρης Σούλας «συνομιλεί» με τον ζωγράφο που «παντρεύει το όνειρο με την πραγματικότητα» Νίκο Στεφάνου. Και οι πλατείες της Ευρώπης διηγούνται την ιστορία τους την ώρα που οι ιστορικές κινηματογραφικές αίθουσες όσο και τα multiplex αποκαλύπτουν σινεφίλ μυστικά. Είναι μόνο μερικές εκθέσεις που προγραμματίζεται να φιλοξενηθούν στο Μουσείο Μπενάκη την ερχόμενη σεζόν.

Και από Ιούλιο.... χειμώνα, λοιπόν για το δραστήριο μουσείο, που προγραμματίζει ήδη 15 σημαντικές εκθέσεις (εικαστικές, αρχιτεκτονικής και φωτογραφίας, ενώ απουσιάζουν οι καθιερωμένες αρχαιολογικές) από τον Σεπτέμβριο ώς και τον Ιανουάριο του 2010.

Ναυαρχίδα του προγράμματος η πρώτη αναδρομική στην Αθήνα του ζωγράφου που σφράγισε την ελληνική τέχνη του 20ού αιώνα, Γιάννη Τσαρούχη. Περισσότερα από 420 έργα και σκηνογραφικές μακέτες επιστρατεύονται (σε συνεργασία με το Ίδρυμα Τσαρούχη) για να μιλήσουν για όλες τις περιόδους καλλιτεχνικής δημιουργίας του ζωγράφου, που έγινε δημοφιλής με τους ναύτες, τους ΕΣΑτζήδες του και το καυστικό του χιούμορ, αλλά κατέκτησε και τη διεθνή σκηνή ντύνοντας τη Μαρία Κάλλας στη «Μήδεια» και τη Μελίνα Μερκούρη στη «Στέλλα» (Δεκέμβριος- Ιανουάριος).

Στο βαρύ εκθεσιακό πυροβολικό και η εικαστική πλευρά του Δημήτρη Πικιώνη. Κι αν οι περισσότεροι τον γνωρίζουν από το λιθόστρωτο μπροστά στον Λουμπαρδιάρη, λιγότεροι είναι εκείνοι που ξέρουν πως ο «αντίπαλος» του άλλου μεγάλου της αρχιτεκτονικής, Άρη Κωνσταντινίδη, σπούδασε πρώτα ζωγραφική και μετά αρχιτεκτονική. Η έκθεση του πρώτου μαθητή του Κωνσταντίνου Παρθένη περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του ζωγραφικού έργου, σε θεματικές ενότητες όπως «Από τη Φύση», «Αναμνήσεις από το Παρίσι», «Αρχαία», «Βυζαντινά», «Της Φαντασίας», «Λαϊκά» (Νοέμβριος- Ιανουάριος).

«Οι νέες πραγματικότητες και η συνεχής αναζήτηση» είναι το θέμα της έκθεσης του έργου του αρχιτέκτονα Δημήτρη Φατούρου. Και μέσα από τις προτάσεις του επιχειρείται να αναδειχθεί πως «η αρχιτεκτονική ως μια συνεχής δημιουργία μορφών ζωής της ανθρώπινης κοινότητας, αναζητεί τις συνέχειες και ασυνέχειες με τις διαδρομές της και αναπτύσσει τις δικές της πρωτοβουλίες μέσα στις συνθήκες της σημερινής νέας πραγματικότητας» (Σεπτέμβριος- Οκτώβριος).

Ο ζωγραφικός κυρίως κόσμος του Νίκου Στεφάνου θα αποκαλυφθεί μέσα από την αναδρομική του (Δεκέμβριος- Ιανουάριος) στους γεμάτους εργοστάσια και τοπία καμβάδες του σκηνογράφου, ζωγράφου και κεραμίστα που άφησε τη σφραγίδα του σε γνωστά θέατρα του Παρισιού, της Βιέννης, του Μονάχου, του Λονδίνου και της Ελλάδας.

Φως στη δουλειά του «φωτογράφου της καθοριστικής στιγμής», Δημήτρη Σούλα, ρίχνει η έκθεση που έκανε πέρυσι πρεμιέρα στο Μουσείο Φωτογραφίας. Φοιτητικά κινήματα, μετανάστες, σκηνές δρόμου από το 1967-1974 πρωταγωνιστούν στη δουλειά του συνεργάτη τoυ Αssociated Ρress και μεγάλων γερμανικών εφημερίδων, ο οποίος έγινε φωτορεπόρτερ όταν ο Έλληνας εμπορικός ακόλουθος στο Μόναχο φρόντισε για την απόλυσή του από το τμήμα μάρκετινγκ της αμερικανικής πολυεθνικής, επειδή ήταν εκ των συνιδρυτών της Πανελλήνιας Αντιδικτατορικής Ένωσης (Σεπτέμβριος- Οκτώβριος).

Ένα αντισυμβατικό φωτογραφικό οδοιπορικό τόσο στις κεντρικές, ιστορικές αίθουσες (Αττικόν, Παλλάς, Άστυ) όσο και στις περιφερειακές ή στα multiplex προτείνει ο Τάσος Βρεττός που καταγράφει κοινό και χώρους στην έκθεση «Πόλη και κινηματογράφος, χώρος προβολής- χώρος του άστεως» (Νοέμβριος).


Πινελιές τέχνης

Στο Μουσείο Μπενάκη θα δούμε ακόμη τις εκθέσεις: 50 χρόνια Νέες Μορφές: ΣεπτέμβριοςΝοέμβριος Βραβείο Ηermes, Το νόημα του αντικειμένου: Σεπτέμβριος James Εnsor, χαρακτική: Σεπτέμβριος - Δεκέμβριος Πλατείες της Ευρώπης: Νοέμβριος Το αρχιτεκτονικό έργο των Αριστομένη και Γιώργου Βαρουδάκη:

Νοέμβριος- Δεκέμβριος Σταύρος Μπαλτογιάνης, ζωγραφική: ΣεπτέμβριοςΟκτώβριος Λίνα Φανουράκη, κόσμημα: ΟκτώβριοςΝοέμβριος Συλλογή Φέλιου-Χάνου: Νοέμβριος- Δεκέμβριος Νορβηγική Αρχιτεκτονική:

Δεκέμβριος- Ιανουάριος

• Της Μαίρης Αδαμοπούλου, TA NEA: Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009

"NEW GENERATION - GREAT MASTERS" ... ΣΤΗΝ ΥΔΡΑ

Αλεξίου-Ντούλη-Το ατελιέ του Πικάσο- (60x80). Λάδι σε καμβά

• ΜΑΡΙΝΑ ΒΕΡΝΙΚΟΥ - ΜΙΧΑΗΛ ΡΩΜΑΝΟΣ - ΝΤΟΥΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ

• "New Generation - Great Masters" είναι ο τίτλος της μεγάλης ομαδικής έκθεσης που εγκαινιάζεται στην Ύδρα, το Σάββατο 4 Ιουλίου 2009, στις 7.30μμ, στο Πολιτιστικό Κέντρο "Μελίνα Μερκούρη" με τη συμμετοχή νέων αξιόλογων καλλιτεχνών.

• Πρόκειται, για τη μεγάλη ομαδική έκθεση των συνεργατών του χώρου τέχνης "Mary Alexiou - Athens Art Space", η οποία είναι επετειακή και διοργανώνεται με αφορμή τα έξι χρόνια επιτυχημένης πορείας της gallery.

Η έκθεση παρουσιάζει μεταξύ άλλων, τις φωτογραφίες από τα ταξίδια της Μαρίνας Βερνίκου στο Αιγαίο, τα ζωγραφισμένα "Είδωλα" του Μιχαήλ Ρωμανού, τα σκιαγραφιμένα, δηλαδή, κεφάλια σε προφίλ που χαρακτηρίζουν τη δουλειά του, τα έργα ζωγραφικής της Ντούλης Αλεξίου που μας ταξιδεύουν...

Όπως αναφέρει, στον κατάλογο της έκθεσης, η αρχαιολόγος - ιστορικός τέχνης Μαίρη Αλεξίου, ιδιοκτήτρια τoυ χώρου τέχνης :

"... Στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση. Όπως έλεγε ο Αγγλος αρχαιολόγος Renfrew, κάθε μεγάλος πολιτισμός έχει επιρροές από προγενέστερους. Σε αυτό στηρίζεται και η αρμονία του σύμπαντος, Κάθε μεγάλο έργο τέχνης έχει αναφορές στα μεγάλα κινήματα της τέχνης, σε αυτό στηρίζεται η αρμονία στην τέχνη.

Οι Έλληνες καλλιτέχνες είναι γνωστοί στο εξωτερικό για την πρωτοπορία της σκέψης τους και την ανατρεπτικότητα του Art Status. Σε μία Ελλάδα της δεκαετίας του '60 που δεν υπήρχε δεδομένη αισθητική αντίληψη, ο Τσαρούχης, ο Τσόκλης, ο Ακριθάκης, ο Τάκης, ο Κουνέλης, ο Σαμαράς, η Χρύσα, ο Αντωνάκος και άλλοι εμπνεύστηκαν από τις στιγμές τόσο της ελληνικής καθημερινής ζωής, όσο από τις γενέτειρες τους και τα δύσκολα παιδικά τους χρόνια. Πήραν τους θυσαυρούς τους σε μικρά μπαουλάκια του μυαλού του και τους διέδωσαν σε όλο τον κόσμο. Αυτό είναι το ελληνικό ιδεώδες που ακολουθούν και οι νέοι ζωγράφοι - συνεργάτες μου, που τους ακολουθώ συχνά στα ατέρμονα ταξίδια τους. Ένα ταξίδι είναι και αυτή η έκθεση της Ύδρας, μέσα στα γεγονότα αυτής της χρονιάς... και ανατρεπτικά γυρνάμε το ρολόι εμπρός...

Είναι πολλά τα έργα σταθμοί του ταξιδιού στην Ύδρα, ο δισκοβόλος του Μύρωνα, το ατελιέ του Πικάσο, ο πιανίστας με τον Ν. Βυζάντιο, η βαλίτσα του μετανάστη, τα μοναστήρια του μεσαίωνα του Ουμπέρτο Έκο, οι θλιμμένες πριγκίπισσες, οι αινιγματικές φιγούρες του Francesco Clemente και η ατμόσφαιρα των Κυκλάδων. Εύχομαι αυτό το γοητευτικό ταξίδι του σήμερα στο χθες, να σηματοδοτήσει το αύριο, να γίνει μύθος - θρύλος, να περάσει τα σύνορα και να διαβεί ο πλαστήρας της νιότης τα μήκη και τα πλάτη, γιατί όπως έλεγε και ο Διονύσιος Σολωμός, ότι φτιάχνουμε μακάρι να το γκρεμίσουμε για να μπορέσουμε μα το ξαναφτιάξουμε καλύτερα..."

Πολιτιστικό Κέντρο "Μελίνα Μερκούρη" Ύδρα.

Διάρκεια έκθεσης: 4 - 18 Ιουλίου 2009, καθημερινά, ώρες 7μμ - 10μμ.

Μια Νίκη και μια Αφροδίτη φυγαδεύονται από το Λούβρο

• Ενα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια στην ιστορία της Γαλλίας επιχειρεί να φωτίσει η έκθεση φωτογραφίας που παρουσιάζει ώς το τέλος Αυγούστου το Μουσείο του Λούβρου: την κατάσταση στην οποία βρέθηκαν οι συλλογές ενός από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Το ενδιαφέρον της πρωτότυπης αυτής έκθεσης βρίσκεται στο γεγονός ότι παρουσιάζει επίσημες φωτογραφίες, που αποτελούσαν παραγγελία της γαλλικής κυβέρνησης στις παραμονές του πολέμου, φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στην περίοδο της Κατοχής, αποτελώντας μέρος της γερμανικής προπαγάνδας και της φιλοναζιστικής κυβέρνησης του Βισί, αλλά και φωτογραφίες Γάλλων και Γερμανών ερασιτεχνών που κατέγραψαν με τον φακό τους τη δύσκολη αυτή περίοδο. Συνολικά, βλέπουμε 56 φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στην περίοδο 1938-1947. Παρά την καλλιτεχνική αξία πολλών από αυτές, οι επιμελητές της έκθεσης τις αντιμετώπισαν περισσότερο ως ντοκουμέντα τοποθετώντας τες στο ιστορικό τους πλαίσιο με τη συνδρομή επεξηγηματικών κειμένων και πλούσιου οπτικοακουστικού υλικού.

Οι φωτογραφίες της περιόδου 1938-1940 φέρουν συχνά την υπογραφή γνωστών φωτογράφων, όπως ο Μαρκ Βο, και αποτελούν σήμερα ένα πολύτιμο ντοκουμέντο καθώς καταγράφουν την κατασκευή αντιαεροπορικών καταφυγίων στα υπόγεια και στους κήπους του μουσείου και προπαντός την περιπέτεια εκκένωσης των σημαντικότερων έργων του σε απομονωμένα κάστρα προκειμένου να προστατευθούν από τυχόν αεροπορικές επιθέσεις. Η «Τζοκόντα» εγκαταλείπει το μουσείο στις 28 Σεπτεμβρίου του 1939 κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, ενώ την τύχη της ακολουθούν 3.690 αριστουργήματα του μουσείου φορτωμένα σε φορτηγά που μετέφεραν άλλοτε σκηνικά της Κομεντί Φρανσέζ. Από τα επίκαιρα της εποχής μαθαίνουμε για τις ειδικές διαδρομές που ακολουθούσαν τα μεγάλων διαστάσεων έργα του Ντελακρουά προκειμένου να μην καταστραφούν από δέντρα και γέφυρες, αλλά και για τις ριψοκίνδυνες αποφάσεις επιμελητών να διπλώσουν ζωγραφικά έργα τα οποία ήταν αδύνατον να μεταφερθούν με τα κάδρα τους.

Από τις πλέον εντυπωσιακές φωτογραφίες εκείνες της Λορ Αλμπέν-Γκιγιό, που καλύπτουν την επιχείρηση μετακίνησης της Νίκης της Σαμοθράκης από το βάθρο της αλλά και της Αφροδίτης της Μήλου τον Σεπτέμβριο του 1939.

Οι ναζί αποφασίζουν να ανοίξουν ξανά το μουσείο τον Σεπτέμβριο του 1940 σε μια προσπάθεια να δώσουν την εντύπωση ότι η ζωή κυλά κανονικά και ότι ο πόλεμος έχει τελειώσει. Υποχρεώνουν τους υπαλλήλους να δηλώσουν υπεύθυνα ότι δεν έχουν εβραϊκή καταγωγή και αφήνουν στη θέση του τον διευθυντή, Ζακ Ζοζάρ. Η έκθεση αναφέρεται με λεπτομέρειες στη στενή συνεργασία του Ζοζάρ στην περίοδο της γερμανικής κατοχής με έναν αξιωματικό της Βέρμαχτ προκειμένου να αποτρέψει τη μεταφορά αριστουργημάτων του μουσείου σε γερμανικές ιδιωτικές συλλογές ή μουσεία μέσα σε ένα γενικότερο πνεύμα επιστροφής των πολιτιστικών αγαθών στη χώρα όπου αυτά «ανήκαν» (οι ναζί είχαν συγκροτήσει από την αρχή του πολέμου μια λίστα με έργα διαφόρων δημόσιων συλλογών που εξέφραζαν κατ' αυτούς τη «γερμανικότητα» και που έπρεπε για τον λόγο αυτό να επιστραφούν στη Γερμανία).

Ο διευθυντής του Λούβρου δεν εμποδίζει ωστόσο τη λεηλασία των ιδιωτικών συλλογών που ανήκαν σε εβραϊκές οικογένειες και που οι ναζί σε συνεργασία με την κυβέρνηση του Βισί είχαν αναλάβει να εντοπίσουν. Ανάμεσα στα ανέκδοτα ντοκουμέντα ανακαλύπτουμε τις πέντε μοναδικές φωτογραφίες που καταγράφουν τη λεηλασία έργων που ανήκαν σε Εβραίους συλλέκτες και εμπόρους τέχνης και που στοιβάζονταν με μυστικότητα στις αίθουσες ανατολικών αρχαιοτήτων για να σταλούν στη συνέχεια με τρένα στη Γερμανία.

Στην περίοδο της γερμανικής κατοχής, καθώς τα περισσότερα από τα έργα του μουσείου δεν βρίσκονταν πλέον στη θέση τους, μόνον ένα τμήμα του ήταν επισκέψιμο για ορισμένες ώρες της ημέρας - περιελάμβανε ως επί το πλείστον γλυπτά τα οποία δεν στάθηκαν δυνατό να μεταφερθούν λόγω του βάρους τους. Παρά την προσπάθεια της προπαγάνδας να προβάλει τους ναζί ως φιλότεχνους φωτογραφίζοντας, για παράδειγμα, αξιωματικούς να στέκονται εκστατικοί μπροστά στο αντίγραφο της Αφροδίτης της Μήλου, οι φωτογραφίες της εποχής δεν κατορθώνουν να κρύψουν τα σημάδια του πολέμου: αίθουσες έρημες, με άδεια κάδρα, ελάχιστοι επισκέπτες.

Το Μουσείο του Λούβρου ανοίγει ξανά τις πόρτες του το 1945 με μια πρώτη έκθεση αριστουργημάτων στις 10 Ιουλίου. Ωστόσο η επιστροφή των έργων θα ολοκληρωθεί το 1947: η έλλειψη καυσίμων δυσχεραίνει τη μεταφορά τους με τα φορτηγά από τα διάφορα μέρη της Γαλλίας, ενώ η έλλειψη θέρμανσης στις αίθουσες του μουσείου καθιστά επικίνδυνη την έκθεσή τους. Φωτογραφίες και επίκαιρα της εποχής καταγράφουν την εντυπωσιακή αυτή επιχείρηση επιστροφής σε ένα Παρίσι ρημαγμένο και ένα μουσείο με εμφανή ακόμα τα σημάδια από τις μάχες που δόθηκαν γύρω του. *

• Της ΚΑΤΙΑΣ ΑΡΦΑΡΑ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 27 Ιουνίου 2009

Μια «άλλη» Τέχνη

Εικαστικό φεστιβάλ με τίτλο «Περνάς Απέναντι» θα φιλοξενήσει ο Πολιτιστικός Πολυχώρος «Μάνος Λοΐζος» (Θηβών 245) από τη Δευτέρα έως τις 19 Ιουλίου. Το φεστιβάλ πραγματεύεται τις σύγχρονες τάσεις της ζώσας αισθητικής, προτείνει μία «άλλη» Τέχνη, που πηγάζει μέσα από την αξία και την ανάδραση που προκαλούν η λέξη αληθινή, η έννοια σύγχρονη και η πράξη της δημιουργίας. Αληθινή Σύγχρονη Δημιουργία που περνάει απέναντι από τις κυρίαρχες εμπορικές τάσεις. Το φεστιβάλ περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής, φωτογραφίας, γλυπτικής και κατασκευές με αφορμή τα πέντε χρόνια του Πολιτιστικού φορέα AshInArt (Aθήνα). Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα, στις 8 μ.μ. Ο δήμαρχος Νίκαιας Στέλιος Μπενετάτος επισημαίνει: «Οι τέχνες έχουν τη δύναμη να διαπαιδαγωγούν. Να ενώνουν, να προβάλουν αξίες, ατομικές και συλλογικές δραστηριότητες, να σφυρηλατούν συνειδήσεις. Στόχος μας είναι η χάραξη μιας πολιτιστικής πολιτικής ικανή να καλύψει τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις και ανάγκες των εργαζομένων και να δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για τη διακίνηση καλλιτεχνικής δημιουργίας και την ανεμπόδιστη επαφή της με το λαό. Μακριά από εμάς τα "πολιτιστικά" πυροτεχνήματα εντυπώσεων και τα προϊόντα μαζικής κουλτούρας. Η πολιτιστική ταυτότητα ενός λαού και η διατήρηση της ιστορικής μνήμης αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της εξέλιξής του». Ο πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Νίκαιας Σταύρος Κορομπίλης συμπληρώνει: «Προτεραιότητά μας είναι να δώσουμε βήμα σε καλλιτέχνες και έργα που δυσκολεύονται να φτάσουν στο ευρύ κοινό εξαιτίας του συστήματος που διακινεί τα προϊόντα πολιτισμού. Στόχος μας είναι η ανάδειξη και προβολή εκδηλώσεων καλλιτεχνικής έκφρασης που ικανοποιούν τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες για την ουσιαστική επαφή του λαού με τα αγαθά της Τέχνης και του Πολιτισμού».

Συμμετέχουν περισσότεροι από 125 εικαστικοί δημιουργοί. Στο χώρο των εκθέσεων προγραμματίζονται συζητήσεις κάθε Τετάρτη στις 8.30 μ.μ. (ένα μεγάλο πάνελ εικαστικών δημιουργών και καλεσμένων τούς βάζει τα ερωτήματα για να ξεκινήσει μία σημαντική συζήτηση) ενώ προς πώληση θα διατίθενται κατάλογος, αφίσες και κάρτες έργων. Μέρος των εσόδων από τα έντυπα υλικά θα διατεθούν στο λογαριασμό αναξιοπαθούντων εικαστικών που έχει ανοίξει το Εικαστικό Επιμελητήριο (ΕΕΤΕ). Είσοδος ελεύθερη. Ωρες λειτουργίας 7-11 μ.μ. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο 27 Ιούνη 2009]

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

21/8/2008

-- Βραδιές πολιτισμού στη Νίκαια

29/6/2008

-- Για ένα δυναμικό και πρωτοπόρο καλλιτεχνικό κίνημα

31/5/2008

-- Επερώτηση για τον Πολιτισμό και τις Τέχνες

26/11/2005

-- Ο καλλιτέχνης κόντρα στο σύστημα

9/1/2005

-- Πολιτιστικός απολογισμός του 2004

Αιώνιες στιγμές... από την Μαρίνα Τσικόνια Βόλπι

Η Μαρίνα Τσικόνια Βόλπι είχε το προνόμιο να φωτογραφίζει τους διασημότερους ανθρώπους της σύγχρονης εποχής. Η ξεχωριστή ματιά της κατάφερε να αποδείξει πως ακόμη και οι μεγαλύτεροι αστέρες έχουν την ανθρώπινη πλευρά

Η Μαρίνα Τσικόνια Βόλπι, εγγονή του εμπνευστή του πρώτου κινηματογραφικού φεστιβάλ στην Ιστορία, δεν θα μπορούσε παρά να κάνει τα πρώτα της βήματα στα κινηματογραφικά πλατό, για να καταλήξει και η ίδια παραγωγός του κινηματογράφου την πιο ένδοξη περίοδο του ιταλικού και του γαλλικού σινεμά, στη δεκαετία του ‘60 και του ‘70. «Η ωραία της ημέρας», «Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο», «Υπεράνω πάσης υποψίας», «Μήδεια», «Κάποτε στη Δύση», «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι», «Ο θυρωρός της νύχτας» είναι μόνο λίγοι τίτλοι ταινιών στις οποίες ήταν παραγωγός.

Ο σκηνοθέτης και παραγωγός Τόνι Ρίτσαρντσον και η Γαλλίδα ηθοποιός Ζαν Μορό, 1966

Ξεκίνησε ως φωτογράφος και μια που η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται ποτέ, απο τις 6 Ιουνίου η Μαρίνα Τσικόνια παρουσιάζει στη Ρώμη αρκετές από τις φωτογραφίες της που απεικονίζουν τους μεγαλύτερους αστέρες και vip’s της εποχής της, σε στιγμές δράσης ή ανάπαυλας, σε πρωτότυπες πόζες έξω από τις επιβολές του σταρ σύστεμ.

Ο Αριστοτέλης και η Χριστίνα Ωνάση

«Προτού γίνω κινηματογραφική παραγωγός, είχα το πάθος της φωτογραφίας. Φωτογράφιζα ανθρώπους, μνημεία, καθετί που μου φαινόταν όμορφο.Ακριβώς μέσα από τις φωτογραφίες που τραβούσα τότε θέλησα σήμερα να ξαναβρώ ορισμένες προσωπικότητες, χώρους, τοπία που δεν υπάρχουν πια, μνήμες ενός κόσμου όπου καθετί το υπέροχο έμοιαζε φυσικό και αιώνιο».

Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, μέλος του διεθνούς τζετ σετ, φίλη διάσημων και ταλαντούχων, αλλά και ακούραστη, εκρηκτική και παθιασμένη με τη δουλειά της, η κοντέσα Τσικόνια ομολογεί σε κάποια από τις ελάχιστες συνεντεύξεις που έχει παραχωρήσει:

Ανήκω σε μια γενιά που υποχρεώθηκε σε βίαιες αλλαγές. Η οικογένειά μου, η οικογένεια του κόντε Βόλπι, ήταν προνομιούχος αλλά συγχρόνως με υποχρέωνε να υπακούω σε κανόνες. Με έστειλαν σε ένα πολύ αυστηρό σχολείο στην Ελβετία, όπου μας υποχρέωναν σε παράλογες ασκήσεις. Εκεί επαναστατούσα διότι δεν δεχόμουν όσα μου επιβάλλονταν αν αυτά δεν είχαν λογική».

Ατίθασος χαρακτήρας η Μαρίνα, περνά τη νεότητά της μοιρασμένη ανάμεσα στους χωρισμένους της γονείς, πότε φοιτώντας στο πιο αυστηρό λύκειο του Μιλάνου κοντά στον πατέρα της και πότε αναπνέοντας τον αέρα της αριστοκρατικής και γλεντζέδικης Ρώμης κοντά στη μητέρα της. Η νεαρή Μαρίνα συνεχίζει τις σπουδές της στη Βενετία όπου ανακαλύπτει την αγάπη της για την αρχαία ελληνική γώσσα κοντά σε έναν καταπληκτικό, όπως λέει η ίδια, καθηγητή.

Αργότερα στις ΗΠΑ, η Μαρίνα θα γνωρίσει τους μεγαλύτερους αστέρες της εποχής που όμως εναλλάσσονται με προσωπικότητες των γραμμάτων. Ανάμεσα στις φιλίες της και η συγγραφέας Μαργκερίτ Γιουρσενάρ. Ως στενή φίλη των Ανιέλι, θα γνωρίσει από κοντά τους Κένεντι, την οικογένεια Νιάρχου, τον Ωνάση, τη βασιλική οικογένεια της Αγγλίας.

Λεπτεπίλεπτη, καλλιεργημένη, απόλυτα πιστή στη σπουδαιότητα του στυλ, δηλώνει: «Το στυλ είναι το παν. Κάποτε, ακόμα και μερικά πράγματα που θεωρούνταν αυτονόητα, ήταν φυσικό να τα μαθαίνεις. Πόσα ωραία κορίτσια που βλέπουμε σήμερα στις πασαρέλες τρικλίζουν πάνω στα τακούνια τους; Για γυναίκες σαν εμένα, ήταν βασικό να μάθουμε πώς να στεκόμαστε πάνω σε 12 εκατοστά τακούνι με άνεση και χάρη. Αυτό είναι στυλ για μένα».

Για την προσωπικότητά της, τη φινέτσα και την εμμονή της με την τελειότητα μιλά ο φίλος της σχεδιαστής Κάλβιν Κλάιν: «Θυμάμαι κάποτε, στο Ασπεν, είμασταν φιλοξενούμενοι φίλων. Η Μαρίνα μαγείρευε, ενώ κάποιοι απο εμάς είχαν αποσυρθεί στα δωμάτιά τους. Κάποια στιγμή ακούγεται ένας τρομερός θόρυβος. Ηταν η Μαρίνα, που, τρέχοντας σαν τρελή στο διάδρομο, φώναζε: Τα μακαρόνια πρέπει να φαγωθούν το αργότερο 30’’ μετά το βράσιμο».

Πολυσυζητημένη για τους έρωτές της και τις μυστηριώδεις φιλίες της με άντρες και γυναίκες -και ιδιαίτερα για τη στενή σχέση της με τη Βραζιλιάνα ηθοποιό Φλορίντα Μπολκάν- θα πει: «Εζησα απλώς όπως ήθελα να ζήσω.Πάντα όμως μέσα στα όρια του σπιτιού μου. Σέβομαι τους άλλους και θεωρώ πως δεν πρέπει να κατασκοπεύουμε τι γίνεται μέσα στην κρεβατοκάμαρα του καθενός. Δεν μου αρέσουν οι περιορισμοί αλλά ούτε και η επίδειξη. Υπήρξα άνθρωπος που δεν φοβήθηκα ποτέ».

ΝΑΤΑΣΑ ΡΟΥΧΩΤΑ, ΕΙΚΟΝΕΣ, ΕΘΝΟΣ

Πέθανε η διακεκριμένη ζωγράφος Όλια Ιβανίτσκι

Πέθανε στο Βελιγράδι, σε ηλικία 78 ετών, η διακεκριμένη ζωγράφος και γλύπτρια, Όλια Ιβανίτσκι, ανακοινώθηκε από την Ένωση Εικαστικών Καλλιτεχνών της Σερβίας (ULUS).

Η Όλια Ιβανίτσκι γεννήθηκε το 1931 στην πόλη Πάντσεβο της Σερβίας από Ρώσους μετανάστες. Σπούδασε Γλυπτική στη Ακαδημία Εικαστικών Τεχνών στο Βελιγράδι, αλλά σε όλη τη ζωή της αφιερώθηκε στη ζωγραφική.

Η Ιβανίτσκι ήταν μια από τις πιο σημαντικές και δημοφιλείς προσωπικότητες στη σκηνή Καλών Τεχνών της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας από το 1950.

Μαζί με νέους καλλιτέχνες, συγγραφείς, φιλοσόφους, αρχιτέκτονες, μουσικούς, τους οποίους ένωνε η αστείρευτη αγάπη για την τέχνη και η πίστη για τη δύναμή της, ίδρυσε την ομάδα «Μεντιάλα», το 1959, η οποία ήταν εντελώς αντίθετη στη σοσιαλιστική πολιτική της χώρας στον τομέα του πολιτισμού.

Η Όλια Ιβανίτσκι διοργάνωσε 87 ατομικές εκθέσεις στη χώρα και στο εξωτερικό και έχει λάβει μεγάλο αριθμό βραβείων και διακρίσεων, όπως το βραβείο «Βουκ Κάρατζιτς» για το σύνολο του έργου της.

Ήταν η πρώτη καλλιτέχνης που έφερε την ποπ-αρτ τέχνη στο Βελιγράδι. Πίνακές της Ιβανίτσκι φιλοξενούνται σε πολλά μουσεία και γκαλερί σε όλο τον κόσμο.

Η Όλια Ιβανίτσκι είχε ανακηρυχθεί η καλύτερη ζωγράφος του 20ού αιώνα στη Γιουγκοσλαβία με βάση ψηφοφορία του κοινού σε όλη τη χώρα.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Η σύγχρονη τέχνη ταιριάζει στην Υδρα

• Αποτελούν θεσμό πλέον οι εικαστικές εκθέσεις στο «Σχολείο» που συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια

Για να μπορέσει να μακροημερεύσει ένας θεσμός που αφορά τη σύγχρονη τέχνη χρειάζεται να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι, με κύριο προσόν το πείσμα και την υπομονή. Το Σχολείο της Υδρας κλείνει φέτος δέκα χρόνια ζωής, χάρις στον ακαταπόνητο Δημήτρη Αντωνίτση, που έχει αφιερώσει πολύ χρόνο και ενέργεια για να βοηθήσει αυτήν την πρωτοβουλία να στεριώσει. Φέτος, λοιπόν, εκτός από την καθιερωμένη πλέον έκθεση στο Σαχτούρειο Γυμνάσιο, υπάρχουν έργα διασκορπισμένα σε διάφορα άλλα μέρη του νησιού από 50 καλλιτέχνες που έχουν πάρει μέρος σε παλαιότερες δράσεις.

Από το σουβλατζίδικο «Κρεμμύδι» μέχρι και το εξαιρετικό ζαχαροπλαστείο «Ανεμώνη» (με τα καλύτερα αμυγδαλωτά του νησιού) και από το ξενοδοχείο Μπρατσέρα μέχρι το νοσοκομείο και το ΚΑΠΗ, έχουν τοποθετηθεί έργα, αποδεικνύοντας ότι η έκθεση έχει σπάσει τα όρια του χώρου όπου συνήθως παρουσιάζεται και έχει αγκαλιαστεί από ολόκληρη την Υδρα. Αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για δημιουργίες σύγχρονης τέχνης, τότε αυτή η αποδοχή γίνεται ακόμη πιο σημαντική, με μία «άτυπη» αναδρομική διασκορπισμένη παντού.

Ετσι, λοιπόν, μετά τον Μάθιου Μπάρνεϊ και την εντυπωσιακή του περφόρμανς με τον καρχαρία που πραγματοποιήθηκε πριν από λίγες ημέρες στο νησί εγκαινιάζοντας τον χώρο του Σφαγείου, κάτοικοι και επισκέπτες έχουν φέτος πολλές ευκαιρίες να «σκοντάψουν» πάνω σε κάποιο έργο τέχνης στην Υδρα.

Εκτός από τα έργα εκτός Σχολείου, υπάρχει και η φετινή έκθεση στο Σαχτούρειο. Συμμετέχουν συνολικά επτά καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους οι Ελληνες Μαργαρίτα Μποφίλιου και Κώστας Σαχπάζης. Στις αίθουσες του παλαιού καπετανόσπιτου που μετατράπηκε σε σχολείο και ύστερα σε χώρο εικαστικών δράσεων παρουσιάζονται βίντεο, σχέδια, εγκαταστάσεις, ζωγραφική και φωτογραφίες. Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως πάντα, κάποιοι από τους καλλιτέχνες που δείχνουν έργα τους περνούν ένα χρονικό διάστημα στην Υδρα κάνοντας residency.

Ο καλλιτέχνης αλλά και επιμελητής Δημήτρης Αντωνίτσης έχει δώσει έμφαση στο θέμα του πορτρέτου, είτε πρόκειται για τα ομοιώματα εικόνων που φτιάχνει ο Γερμανός εικαστικός Κάρστεν Φοκ είτε για την εξαιρετική δουλειά του Μπομπ Γουίλσον, ο οποίος παρουσιάζει για πρώτη φορά έργα του στην Ελλάδα. Είναι τέσσερα βίντεο που δείχνουν από κοντά πλάνα ζώων, ενώ σε ένα από αυτά η ηθοποιός Σάλμα Χάγιεκ παριστάνει τον κύκνο.

Ευαίσθητη και ποιητική είναι η δουλειά της Μαργαρίτας Μποφίλιου που έχει φτιάξει μικρά γλυπτά με κοχύλια, αλλά κι ένα γλυπτό χιμπαντζή. Ο Τζέραλντ Φέρστερ τραβάει κοντινές λήψεις ανθρώπων που διακατέχονται από τρόμο και αγωνία. Στις φωτογραφίες του, το πρόσωπο συσπάται από μια κραυγή, το βλέμμα είναι έντονο και διαπεραστικό, οι εκφράσεις επηρεάζουν την ψυχολογική διάθεση του θεατή. Η Ζιζέλ Καρντέλ είναι δανικής καταγωγής που υιοθετήθηκε από μια οικογένεια Αφροαμερικανών. Στα έργα που παρουσιάζει στο Σχολείο, διερευνά εικαστικά τις σκανδιναβικές της ρίζες.

O Νεοϋορκέζος Κάουζ έχει παιγνιώδη διάθεση και παρουσιάζει πίνακες με τα γνωστά Στρουμφ, ενώ ο δικός μας Κώστας Σαχπάζης κάνει εγκαταστάσεις.

• Ποιοι καλλιτέχνες εκθέτουν και πού

Ο Michael Bevilacqua και η Hanna Liden εκθέτουν στο ΚΑΠΗ Υδρας, η Marilyn Minter στο κοσμηματοπωλείο Greco Gold, ο Γιάννης Βαρελάς και η Ραλλού Παναγιώτου στη Δημοτική Επιχείρηση Υδρας, ο Βασίλης Ζηδιανάκης σε γαϊδουράκι (!), ο Torben Giehler στην καφετέρια Ισαλος, ο Konstantin Trubkovich στο μπαρ Πειρατής, ο Tilo Schulz στο Δημαρχείο, ο Scott Campbell στην Hydronetta, ο David Kennedy-Cutler στο φαρμακείο Γαββαλά, ο David Casini στο κοσμηματοπωλείο Votsi, ο Alexander Lee στο Δημοτικό Ταμείο, η Greta Frau στην Ταβέρνα Αγορά και η Jessica Craig-Martin στην ταβέρνα της Κυρίας Σοφίας.

Ο Markus Huemer παρουσιάζει έργα του στο Hydra Hotel και η Ζωή Κεραμένα στην Bratsera, η Marlene McCarty στο Αγροτικό Ιατρείο και ο Vik Muniz στο σουβλατζίδικο Κρεμμύδι κ. ά. Η έκθεση της Υδρας θα διαρκέσει μέχρι και τις 30 Σεπτεμβρίου.

• Της Μαργαριτας Πουρναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο, 20 Iουνίου 2009