- Ελευθεροτυπία, Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011
- Η καλλιτεχνική εκπροσώπηση στην Ακαδημία Αθηνών
- Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ
Μέχρι να εκλεγεί ακαδημαϊκός, ένας καλλιτέχνης έχει κάνει μακρά και επιτυχημένη πορεία στην τέχνη. Την επομένη της εκλογής του δεν ανακόπτεται η δυναμική αυτής της πορείας, συνεχίζεται. Ενας ζωγράφος ή ένας γλύπτης σταματά να δημιουργεί όταν τον «προδώσει» το βιολογικό του ρολόι. Μέχρι τότε, δημιουργεί κι όλο δημιουργεί ακαταπαύστως.
Ομως, ποια είναι η στάση ενός εικαστικού-ακαδημαϊκού από την κορυφαία θεσμική θέση, που αυτοδικαίως του δίνει κάτι παραπάνω από κύρος; Γιατί, πλέον δεν μιλάει μόνο μέσω του καλλιτεχνικού αποτελέσματος, το οποίο, έτσι κι αλλιώς, έχει κριθεί από τους κριτικούς και το κοινό. Ο λόγος του έχει περίσσευμα ευθύνης, ακόμη κι αν η Ακαδημία πέρασε από έντονη αμφισβήτηση: αρκεί και μόνον να θυμίσουμε ότι αρνήθηκαν να γίνουν ακαδημαϊκοί οι δύο νομπελίστες μας, ο Γιώργος Σεφέρης και ο Οδυσσέας Ελύτης.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Με την είσοδο στην Ακαδημία Αθηνών του Νικηφόρου Βρεττάκου, της Κικής Δημουλά και του Θανάση Βαλτινού κατέπεσε ένα «ταμπού». Δεν θεωρείσαι πια «συντηρητικός» αν αποδεχθείς να είσαι υποψήφιος για την Τάξη των Γραμμάτων και των Τεχνών.
«Είμαι πολύ ευχαριστημένος από αυτή τη διάκριση, είναι ιδιαιτέρως τιμητική», δήλωσε ο νεοεκλεγείς ακαδημαϊκός, ο 79χρονος γλύπτης Γιάννης Παρμακέλης. Να σημειώσουμε ότι την έδρα της Γλυπτικής διεκδίκησαν οι ομότεχνοί του Θόδωρος, Τάκης Παρλαβάντζας, Ευάγγελος Μουστάκας, Ασπασία Παπαδοπεράκη, Μαίρη Παπακωνσταντίνου και Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.
