Showing posts with label Μπουρζουά Λουίζ. Show all posts
Showing posts with label Μπουρζουά Λουίζ. Show all posts

Tuesday, June 1, 2010

Louise Bourgeois: 10 essential artworks

 
Cells, spiders, human figures and womb-like sculptures ... let Jonathan Jones guide you through the remarkable work of this most inventive of artists

Untitled, 1950 and Femme Volage, 1951

Untitled (1950) stands at the rear on the right, while Femme 
Volage (1951) is in the centre. 
An image from a Louise Bourgeois retrospective at the Pompidou, Paris in 2008, including Untitled (1950), back right, and Femme Volage (1951), centre. Photograph: Stephane de Sakutin/AFP
Stacked triangles of wood create the semblance of a human figure in one of Bourgeois's early sculptures, Untitled (1950). "Primitive" carvings in New York's Metropolitan Museum of Art may have influenced this totem-like form, as did the paintings of the abstract expressionists. Yet the personality of Bourgeois, as ever, shines through. The rough-cut wood, the asymmetrical stacking, create an inner tension; while the work suggests architecture, its prickly irregularity communicates unreason and rage.
Femme Volage, by contrast, is eerily light – a floating, human-like figure that seems like a phantom. You can easily imagine this work sitting in a slick 1950s apartment, or perhaps villain James Mason's modernist retreat in Hitchcock's North by Northwest. But its jagged and jumbled wooden components create a human form that seems to have been irradiated, reduced to essentials.

Fragile Goddess, 2002

Fragile Goddess on display at the Walters Art Museum, Baltimore in
 2006.  
Fragile Goddess on display at the Walters Art Museum, Baltimore, in 2006. Photograph: Chris Gardner/AP
Seeing this sculpture among classical nudes, you realise that it turns the millennia-old western tradition of sculpture as the depiction of the human inside-out. Organs, fluids, eggs, scrotal sacs all might come to mind; the secret life of the body and our most primitive biological heritage swarm this nest of coeval somethings.

Janus Fleuri, 1968

Louise Bourgeois's Janus Fleuri (1968) is second from the left.  
A shot from the 2007-08 Louise Bourgeois exhibition at Tate Modern. Janus Fleuri (1968) is in the centre. Photograph: Christian Sinibaldi
There is a neolithic sculpture from the Middle East in the British Museum that resembles this piece; you might equally think of collapsing kidneys, even a turd. A compelling portrayal of sexuality exploding, then falling in a heap. Surely one of her masterpieces.

Cumul I, 1969

Cumul I, (1968).  
Cumul I (1968). Photograph: HO/Associated Press Bourgeois claimed she saw no sexual forms in this teeming nest of, er, sexual forms. (Artists don't always have to make sense.) The whiteness of marble creates an ethereal, cloud-like quality: hence the title.

Destruction of the Father, 1974

Destruction of the Father (1974).  
Destruction of the Father (1974). Photograph: Stephane de Sakutin/AFP Bourgeois's evisceration and revelation of the body's inner secrets culminate in this work: an inside-out sculpture that takes us into an alien reality of seething flesh. The violence contained within it is personal and vengeful – especially given that title.

Louise Bourgeois by Robert Mapplethorpe (1982)

Louise Bourgeois: The Spider, the Mistress and the Tangerine 
Louise Bourgeois by Robert Mapplethorpe. Photograph: AFP
This photograph did a lot to popularise its subject, and can almost be seen as a collaborative artwork: the formidable object the artist holds, her feather fur coat and her extraordinary smiling features conspire with Mapplethorpe's intensely charged monochrome. You sense someone dark and full of secrets.

Cell (Eyes and Mirrors), 1989-93

Cell (Eyes and Mirrors), 1989-93.  
Cell (Eyes and Mirrors), 1989-93. Photograph: Christian Sinibaldi
Among her most explicitly autobiographical installations, the Cells recreate architectures that Bourgeois remembered from childhood. This series of works is perhaps her most influential, and arguably her best: dense, claustrophobic interiors, thick with association.

Maman, 1999

Maman (1999), exhibited outside the Guggenheim Museum in Bilbao.  
Maman (1999), exhibited outside the Guggenheim Museum in Bilbao. Photograph: Rafa Rivas/AFP
The 20th century produced many icons of the wounded psyche, from Picasso's Demoiselles d'Avignon to Salvador Dali's Great Masturbator – almost all created by men. In her series of vast spider sculptures, Bourgeois digs into the psyche from a new perspective: a woman depicting a creature she calls "Mother", nurturing yet overwhelming.

St Sebastienne, 1992

St Sebastienne, 1992.  
St Sebastienne, 1992. Photograph: Chris Gardner/AP
If the art of Louise Bourgeois seems at times to come from outer space, she was also an artist in the traditional sense of the word – a sculptor, reinventing and acknowledging tradition. Here, she responds to the European tradition of depicting St Sebastian, tortured with arrows, as an image of desire and suffering – but does so in pink fabric, as if it were a childhood doll.

Monday, May 31, 2010

«Πλήρης ημερών» απεβίωσε η διάσημη γλύπτρια Λουΐζ Μπουρζουά

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 99 ετών.

Η διάσημη Γαλλίδα καλλιτέχνιδα Λουΐζ Μπουρζουά έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 99 ετών στη Νέα Υόρκη, ανακοίνωσε το ιταλικό ίδρυμα Εμίλιο και Ανναμπιάνκα Βέντοβα, που προετοιμάζει στη Βενετία έκθεση της μεγάλης αυτής προσωπικότητας στο σύγχρονο παγκόσμιο πανόραμα. «Με βαθιά λύπη το Ίδρυμα Εμίλιο και Ανναμπιάνκα Βέντοβα ενημερώθηκε για το νέο του χαμού της Λουΐζ Μπουρζουά, μίας από τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές μορφές του καλλιτεχνικού πανοράματος της εποχής μας», τονίζεται στο ανακοινωθέν του. Για τη Λουΐζ Μπουρζουά «η ζωή συνέπιπτε με την τέχνη και η ίδια θα εξακολουθήσει να ζει μέσα από το έργο της», τόνισε ο διευθυντής του Ιδρύματος Αλφρέντο Μπιανκίνι, εξαίροντας τη «μεγάλη ενέργεια» και την «δημιουργική ικανότητα» της εκλιπούσης.

Το Ίδρυμα πρόκειται να εγκαινιάσει την προσεχή Παρασκευή την έκθεση ανέκδοτων έργων της καλλιτέχνιδος, σε μία έκθεση με τίτλο «Λουΐζ Μπουρζουά. Τα κατασκευασμένα έργα», για την οποία «η ίδια ασχολήθηκε ενεργά μέχρι προ διημέρου», τόνισε ο Μπιανκίνι. Η Μπουρζουά είχε στρατευθεί σε πολλά καλλιτεχνικά ρεύματα, αρχικά στις ΗΠΑ εμπνεόμενη από τις αρχές του υπερρεαλισμού και κατόπιν στράφηκε από τη δεκαετία του 60 στη γλυπτική μετάλλου, δημιουργώντας μεγάλης κλίμακας εγκαταστάσεις με κυρίαρχα θέματα τη σεξουαλικότητα, την οικογένεια και την μοναξιά. Μεταξύ των πλέον εμβληματικών της έργων είναι οι γλυπτικές αναπαραστάσεις της μητρότητας με την μορφή αράχνης. [ΑΠΕ-ΜΠΕ]

Monday, March 29, 2010

Γυναικεία πρωτοπορία χωρίς χάσμα γενεών


Μετά την τεράστια επιτυχία της έκθεσης «Ερως από τη Θεογονία του Ησιόδου στην ύστερη Αρχαιότητα» (έως 11/4), το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης συνεχίζει να διατηρεί τον πήχυ ψηλά. Ετσι, από τις 12 Μαΐου θα φιλοξενήσει έργα της διεθνούς φήμης Γαλλίδας γλύπτριας Λουίζ Μπουρζουά, αλλά και της Βρετανής Σάρα Λούκας, που δεν αποκλείεται να έρθει και στην Αθήνα. Δύο ακόμη εκθέσεις, λοιπόν, εξαιρετικού ενδιαφέροντος.

Λουίζ Μπουρζουά

Λουίζ Μπουρζουά

Ο πυρήνας της έκθεσης της 99χρονης Μπουρζουά στο αθηναϊκό μουσείο αποτελείται από τη γνωστή σειρά έργων Personages (Πρόσωπα). Πρόκειται για μεγάλων διαστάσεων γλυπτά με σουρεαλιστική αναφορά και τοτεμική εμφάνιση, που σκαλίστηκαν το 1947-1953 αρχικά σε ξύλο, για να αποδοθούν αργότερα σε μπρούντζο. Αυτά τα ανθρωποκεντρικά έργα σχεδιάστηκαν για να παρουσιαστούν ως σύνολα κοινωνικών ομάδων από ιστάμενες μορφές, σε αντιδιαστολή με οποιαδήποτε ιδέα πατριαρχικής «μνημειακότητας». Μαζί με ορισμένα νεότερα κιονόσχημα γλυπτά της Μπουρζουά από ατσάλι και ύφασμα, αποτελούν σημαντική συνεισφορά στη γλυπτική του 20ού αι., καθώς αναμοχλεύουν κεντρικά θέματα και εμμονές στο κοσμο-όραμα της καλλιτέχνιδας.

Θα δούμε, όμως, και το περίφημο γλυπτό Avenza Revisited ΙΙ (1968-1969), που εντάσσεται στη σειρά των «ανθρωπομορφικών» τοπίων, με τις οποιεσδήποτε προεκτάσεις, εμπνευσμένο από την Avenza, την πλούσια σε μάρμαρο περιοχή της Καράρα στην Ιταλία, όπου η Μπουρζουά επεξεργάστηκε την πέτρα. Θα παρουσιαστούν στο σύνολο οχτώ αντιπροσωπευτικά γλυπτά έργα της σειράς. Δύο ακόμα gouaches από τη νεότερη σειρά ζωηρών, χρωματικά, ζωγραφικών έργων αποκαλύπτουν την εμφατική ενασχόληση της δημιουργού με τις διάφορες πτυχές της ανθρώπινης σεξουαλικότητας και αναπαραγωγής.

Η 48χρονη Σάρα Λούκας θα μας φέρει τα έργα από τη νέα της σειρά, με τίτλο Nuds. Μια αυτοβιογραφική, όπως άλλωστε συνηθίζει, σειρά που κινείται πέρα από την κριτική των δύο φύλων, η οποία χαρακτήριζε τη δουλειά της τη δεκαετία του '90. Προχωρά, έτσι, τα πρωιμότερα παραστατικά γλυπτά της σε πιο αφαιρετικές μορφές. Εδώ είναι έντονη η επιρροή από καλλιτέχνες της βρετανικής γλυπτικής του 20ού αιώνα, όπως η Μπάρμπαρα Χέπγουορθ και ο Χένρι Μουρ, καθώς και από τη Λουίζ Μπουρζουά κ.ά. Οπότε η συνύπαρξη των δύο καλλιτεχνών στο ίδιο μουσείο αποκτά και γι' αυτό τον λόγο ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Η Σάρα Λούκας ανήκει στη γενιά των Νέων Βρετανών Καλλιτεχνών (Young British Artists) που εμφανίστηκαν κατά τη δεκαετία του '90. Αποφοίτησε από το Goldsmith College το 1987 και ήταν από τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν στη θρυλική ομαδική έκθεση Freeze (1987), την οποία οργάνωσε ο Ντάμιεν Χιρστ και όρισε το κίνημα των Νέων Βρετανών Καλλιτεχνών (ΥΒΑ). Στην έκθεση συμπεριλαμβάνονταν, μεταξύ άλλων, έργα των Τρέισι Εϊμιν, Γκάρι Χιουμ, Λίαμ Γκίλικ.

Η Λούκας φιλοτεχνεί γλυπτά από πλήθος ετερογενών και συχνά αναπάντεχων καθημερινών υλικών, όπως φθαρμένα έπιπλα, ρούχα, φρούτα, λαχανικά, εφημερίδες, τσιγάρα, αυτοκίνητα, ρητίνη, γύψο, λάμπες νέον και light fittings. Η εξαθλίωση, που παρουσιάζουν πολλά από τα έργα της, υποκρύπτει τα σοβαρά και πολύπλοκα θέματα τα οποία θίγει με το έργο της. Παρουσιάζει συνεχείς αναφορές στο ανθρώπινο σώμα, θέτοντας υπό εξέταση τους παραδοσιακούς ορισμούς των δύο φύλων.

* Διάρκεια και των δύο εκθέσεων έως τις 19 Σεπτεμβρίου.