Τρεις γλύπτες δουλεύουν το ξύλο στο Μέτσοβο

• Οι Γιαννιώτες Θόδωρος Παπαγιάννης, Κυριάκος Ρόκος και Γιώργος Χουλιαράς παρουσιάζουν από κοινού δουλειά τους στην Πινακοθήκη Ευάγγελου Αβέρωφ

• ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ | Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2010

Είναι και οι τρεις γλύπτες· και οι τρεις Γιαννιώτες· και οι τρεις σχεδόν συνομήλικοι, γεννημένοι στη δεκαετία του 1940· και οι τρεις δάσκαλοι. Οι κοινές συναντήσεις δεν λείπουν από την πορεία τους. Το 1981 είχαν εκθέσει στην γκαλερί «Μέδουσα», ως ανερχόμενοι νέοι γλύπτες. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, το 1995, παρουσίασαν δουλειά τους ως ομάδα, στην έκθεση της Ενωσης Πτυχιούχων της Σχολής Καλών Τεχνών. Και εφέτος ο Θόδωρος Παπαγιάννης, ο Κυριάκος Ρόκος και ο Γιώργος Χουλιαράς παρουσιάζουν από κοινού δουλειά τους εντός έδρας, στο Μέτσοβο, στην Πινακοθήκη Ευάγγελου Αβέρωφ.

Η έκθεση, που εγκαινιάστηκε το περασμένο Σάββατο στις καθιερωμένες πλέον «Δημιουργικές Συναντήσεις» της Πινακοθήκης (θεσμός που από το 1995 επαναλαμβάνεται ανά διετία), είναι στην πραγματικότητα ένα τρίπτυχο: τρεις παράλληλες αναδρομικές των τριών καλλιτεχνών, σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Κατερίνας Σταθοπούλου. Αλλά το συνδετικό στοιχείο και των τριών εκθέσεων είναι το ξύλο.

Υλικό ζωτικής σημασίας για το Μέτσοβο αλλά και υλικό της λαϊκής ξυλοτεχνίας, μιας τέχνης με μεγάλη παράδοση στην περιοχή, το ξύλο χρησιμοποιήθηκε από τους τρεις καλλιτέχνες για να δημιουργήσουν επί τόπου ο καθένας από ένα έργο. Δούλεψαν και οι τρεις στο διάστημα από 21 Αυγούστου ως 10 Σεπτεμβρίου στον ανοιχτό χώρο της αυλής της Πινακοθήκης, χώρο που λειτούργησε και ως Ανοιχτό Εργαστήρι Γλυπτικής, αφού οι περαστικοί ήταν ελεύθεροι να δουν, να ρωτήσουν, να πάρουν μέρος. Οι «Ρόκες και αδράχτια» του Παπαγιάννη, από ξύλο φλαμουριάς, «Ο μύθος μιας οξιάς» του Ρόκου και ο «Κορμός» του Χουλιαρά, από ξύλο οξιάς και μέταλλο, είναι το Μέτσοβο και η Ηπειρος.

Στα εγκαίνια βρέθηκαν και οι τρεις καλλιτέχνες. Και ανέλαβαν παράλληλες ξεναγήσεις, αλλά με ομοειδή κέντρα: το ξύλο, που γίνεται έργο τέχνης, τα πλατάνια, το βρεγμένο καλντερίμι (έβρεχε στο Μέτσοβο), το βλάχικο ιδίωμα («χίου φτσιόρλου αλού Κλεάνθη», δηλαδή «είμαι ο γιος του Κλεάνθη», όπως γράφει ο Ρόκος στο κείμενό του), ο αέρας, η κοινή καταγωγή και ύστερα, στη σκεπαστή αυλή του «Γαλαξία», το γεύμα των εγκαινίων, το κοντοσούβλι, οι πίτες, το κρασί...

ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ 

• Η έκθεση γλυπτικής Παπαγιάννη- ΡόκουΧουλιαρά θα είναι ανοιχτή ως τις 7 Δεκεμβρίου.
• Ωρες λειτουργίας: καθημερινώς (εκτός Τρίτης) 10.00- 16.00. 
• Πληροφoρίες στο τηλ. 26560 41210 και στο www.averoffmuseum.gr.  

• Η σφραγίδα του Αβέρωφ-Τοσίτσα

Ε ίκοσι χρόνια μετά τον θάνατο του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα, το Μέτσοβο φέρει τη σφραγίδα του μεγάλου ευεργέτη του. Λίγοι τόποι υπάρχουν που η καθημερινή ζωή τους να ρυθμίζεται από τους οραματισμούς αλλά κυρίως από το έργο ενός ανθρώπου. Οι αμπελώνες της πλαγιάς του Αγίου Νικολάου, με τα πρώτα κλήματα καμπερνέ σοβινιόν στην Ελλάδα, στη δεκαετία του 1950 κιόλας, το οινοποιείο Κατώγι, το τυροκομείο με το μετσοβόνε αλλά και τις γραβιέρες και το εκλεκτότατο κατσικίσιο με πιπέρι, το Λαογραφικό Μουσείο στο αρχοντικό του Τοσίτσα, το χιονοδρομικό κέντρο, το ξυλουργικό εργοστάσιο, η τοπική χειροτεχνία, τέλος η Πινακοθήκη του Ιδρύματος Αβέρωφ, στηριγμένη κυρίως στη συλλογή που ο ίδιος ο ίδιος συγκρότησε, δεν είναι απλώς αξιοθέατα αλλά παραγωγικοί τομείς και, ως προς την Πινακοθήκη, ζωντανοί οργανισμοί πολιτισμού, όπου η τοπική κοινωνία μετέχει, βλέπει, ενεργεί και δημιουργεί, ιδιαίτερα μέσα από το παιδικό εργαστήριο.

• Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=357120&dt=28/09/2010#ixzz10nYpj2Ig

Φιλόλαος: Πέθανε ο γλύπτης του τσιμέντου και του χάλυβα

Σε ηλικία 87 ετών έφυγε από τη ζωή το περασμένο Σάββατο ο σπουδαίος γλύπτης Φιλόλαος ( Τλούπας - αδελφός του επίσης διάσημου φωτογράφου) στο Παρίσι, πόλη που συνδέθηκε με τη ζωή και το έργο του. Η άλλη πόλη της ζωής του ήταν η Λάρισα. Εκεί είχε γεννηθεί το 1923, παιδί μιας οικογένειας τεχνιτών. Το μεγαλύτερο και διασημότερο έργο του, οι Υδατοδεξαμενές της Valence, βρίσκεται στην πλατεία Defence της γαλλικής πρωτεύουσας, ενώ πολύ σπουδαίες δημιουργίες του κοσμούν «νευραλγικά» σημεία της Γαλλίας. Η παρότρυνση που δέχτηκε από τον γλύπτη-καθηγητή Θανάση Απάρτη να μεταβεί στη Γαλλία αμέσως μετά το τέλος των σπουδών του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1950) αποδείχτηκε καθοριστική. Στη Σχολή της Αθήνας ο άλλος καθηγητής του ήταν ο Μιχάλης Τόμπρος .

Στη Γαλλία οι σπουδές του στο εργαστήριο του Μ. Gimond και εν συνεχεία στη σχολή κεραμικής της Chevreuse διαμόρφωσαν τον τρόπο της εικαστικής του έκφρασης.

Επιλέγοντας τη δημόσια γλυπτική, αντί εκθέσεων σε γκαλερί, είχε την τύχη να συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς αρχιτέκτονες. Η γνωριμία του με τον γάλλο αρχιτέκτονα Α. Γκομίς «γέννησε» τις προαναφερθείσες Υδατοδεξαμενές, ενώ μεταξύ άλλων έχει φιλοτεχνήσει έργα για τη Λάρισα, για σχολικό κτίριο των Βερσαλλιών, για τον Βόλο, την Τουλούζη, τη Θεσσαλονίκη και φυσικά το Παρίσι.

Ο εμπνευσμένος καλλιτεχνικός συνδυασμός των υλικών που χρησιμοποίησε ο Φιλόλαος, το τσιμέντο και ο χάλυβας (beton lav-σκυρόδεμα δεμένο με ταινίες ανοξείδωτου χάλυβα), του έδωσε τη δυνατότητα να στηρίζει τεράστια σε ύψος γλυπτά ή ποικιλόσχημες διαμορφώσεις ελαχιστοποιώντας τις δυσκολίες και το κόστος κατασκευής τους. Ο ίδιος έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και διακρίσεις εντός και εκτός συνόρων.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=355646&dt=21/09/2010#ixzz109NSEApS

Γλυπτική, χαρακτική, φωτογραφία

Εργο της Βάσως Κατράκη

«Το Μεσολόγγι σήμερα μέσα από την τέχνη» τιτλοφορείται η έκθεση (11/9-28/11) στην «Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης Χρήστου και Σοφίας Μοσχανδρέου» στο Μεσολόγγι. Η πινακοθήκη παρουσιάζει χαρακτικά των συλλογών της, ξεκινώντας με την ιστορική αυθεντική λιθογραφία του Θεόδωρου Βρυζάκη του 1856 με θέμα την «Εξοδο του Μεσολογγίου» και συνεχίζοντας με μεσολογγίτικα θέματα από τους: Βάσω Κατράκη, Φώτη Μαστιχιάδη, Αλέκο Φασιανό, Τόνια Νικολαΐδη, Βασίλη Χάρο, Απόστολο Κούστα, Γιάννη Κυριακίδη και τα μέλη της Ενωσης Ελλήνων Χαρακτών: Μάγδα Βαμβατήρα, Γιάννη Γουρζή, Χριστόδουλο Γκαλτέμη, Νίκο Δεσεκόπουλο, Ελισάβετ Διονυσοπούλου, Γρηγόρη, Μιχάλη Κότσαρη, Γιάννη Κολιό, Ρίτσα Ποδηματά, Γιάννη Στεφανάκι, Μαίρη Σχοινά, Δημήτρη Τσιρογιάννη. Ακόμη, παρουσιάζονται φωτογραφίες για το Μεσολόγγι του Βασίλη Αρτίκου.

Εως τις 18/9 στην αίθουσα «Καπλανών 5» φιλοξενείται η πρώτη, στην Αθήνα, ατομική έκθεση του γλύπτη Αρη Κατσιλάκη.

Ενα πανόραμα της νεοελληνικής ζωγραφικής και χαρακτικής φιλοξενεί (11/9-3/10) το Τελλόγλειο Ιδρυμα Τεχνών ΑΠΘ. Πρόκειται για έργα της συλλογής του Γιώργου Κητή. Ανάμεσά τους δημιουργίες των: Νικολάου Γύζη, Γιάννη Γαΐτη, Γιώργου Γουναρόπουλου, Νίκου Χατζηκυριάκου - Γκίκα, Γιάννη Τσαρούχη, Νίκου Εγγονόπουλου, Σπύρου Βασιλείου, Λουκά Βενετούλια, Εδουάρδου Σακαγιάν κ.ά.

Στην ομαδική έκθεση με τίτλο «Art To Use», (από 9/9) στην γκαλερί «Λόλα Νικολάου» στη Θεσσαλονίκη, δέκα καλλιτέχνες επιχειρούν να ενώσουν την τέχνη με την καθημερινή ζωή μέσα από αντικείμενα που διευρύνουν την εικαστική γλώσσα. Οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν διαφορετικά υλικά και συνδιαλέγονται μεταξύ εικαστικού και χρηστικού. Συμμετέχουν οι: Κία Σαμούρη, Χρύσα Δαμιανίδου, Ελσα Πακοπούλου, Βίκυ Γεωργουσοπούλου κ.ά.

Ανθρωποκεντρική γλυπτική

• «...κάθε κομμάτι ξύλου ή ξεριζωμένης ρίζας, μπορεί να αφανιστεί από φυσική φθορά ή καύση. Με τη δημιουργική μου παρέμβαση βρίσκω το ζωντανό και υγιές κομμάτι, του δίνω μορφή και περιεχόμενο και έτσι συνεχίζεται η ζωή του ως έργο τέχνης...». 

Εχοντας ως αρχή την παραπάνω άποψη, ο Γαβριήλ Ανδρονικίδης παρουσιάζει (έως 30/6) τη γλυπτική του δημιουργία. Με τίτλο «Ξύλινη γλώσσα», 42 έργα - φιλοτεχνημένα κυρίως τα τελευταία πέντε χρόνια, εκτίθενται στην «Casa Bianca» (Βασ. Ολγας 180 και Θεμ. Σοφούλη, τηλ.: 2310.425.531 και 2310.427.555). Με κυρίαρχο το ξύλο, υλικό ευάλωτο και φθαρτό, ο καλλιτέχνης μετατρέπει τις ρίζες και τον κορμό δέντρων και θάμνων της χώρας μας (ελιά, κρανιά, κουμαριά, σκίνος, πυξάρι, πλατάνι κ.ά.) σε εικαστικό έργο. Συνοδοιπόροι στην εικαστική του διαδρομή, είναι ακόμη, το μάρμαρο, η πέτρα, το μέταλλο...

«Αφοσιωμένος στην τέχνη του, ο Γαβριήλ Ανδρονικίδης, έχει επί είκοσι και πλέον χρόνια, επιδοθεί σε ένα προσωπικό αγώνα κατάκτησης των εκφραστικών του μέσων» σημειώνει η ιστορικός τέχνης, Χαρά Θεοχάρους. «Ανθρωποκεντρική ως επί το πλείστον η γλυπτική του, τον χρήζει συνεχιστή μιας παράδοσης αμιγώς αρχαιοελληνικής, που συνίσταται στα δύο βασικότερα χαρακτηριστικά της, την κίνηση και τη σταθερότητα... Η γλυπτική του, περνά από την κλασική - παραστατική στην αφαιρετική της απόδοση».

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, ο Γ. Ανδρονικίδης, εργάζεται στο Δήμο Θεσσαλονίκης, στο μηχανουργείο. Η επαγγελματική του ενασχόληση δεν του στέρησε την αγάπη για την τέχνη και την εικαστική δημιουργία. Μαθήτευσε (ζωγραφική, αγιογραφία, γλυπτική), κοντά σε καλλιτέχνες της γενέτειράς του γεγονός που του επέτρεψε να θέσει άρτιες βάσεις στην τεχνική του κατάρτιση. Η καλλιτεχνική του πορεία αρχίζει το 1991, με πρώτη ατομική έκθεση στο Δήμο Καλαμαριάς. Δουλεύοντας το υλικό που κάθε φορά επιλέγει, ο Γ. Ανδρονικίδης μορφοποιεί σ' αυτό τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες του. Σημειώνουμε, ότι μέχρι σήμερα, ο Γ. Ανδρονικίδης έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, αποσπώντας αρκετές διακρίσεις.

Η σιωπή της γλυπτικής

Ας μιλήσω λίγο για τη σχέση της φόρμας και της τεχνικής με το περιεχόμενο. Οι φιγούρες αυτές είναι χάρτινες κατασκευές. Ελαφριές μα στιβαρές. Εύθραυστες και συνάμα δυνατές. Η εσωτερική τους δομή, χαρτονένιος κάναβος από κάθετες και οριζόντιες, συγκρατεί το εξωτερικό «φαίνεσθαι» και συμμετέχει στην έξω εικόνα, είτε όταν αποκαλύπτει τον εαυτό της μέσα από τρύπες -τραύματα, είτε όταν διαφεύγει από ανοίγματα της μορφής σε ελεύθερους σχηματισμούς στον χώρο.

Η εξωτερική εικόνα -στάση, ποιότητα υφής που δείχνει εκδορές, θραύσματα, συρραφές του «είναι» της κάθε μιας από αυτές τις φιγούρες- δυναμoποιεί τη στάση του γλυπτού και αποδίδει στο περιεχόμενο νόημα μιας απλής ερώτησης: ποια είναι η ανθρώπινη συνθήκη;

Θα έλεγα ότι για μένα οι ματωμένες αυτές μορφές είναι σπουδή πάνω στην ανθρώπινη φύση του πόνου, της απώλειας και της αποδοχής. Είναι μια δουλειά πάνω στα όρια διαφορετικών περιοχών και στέκει ανάμεσα σε αντιμαχόμενα ζητήματα είτε παντρεύοντας τα ζητήματα αυτά είτε εκθέτοντάς τα συγχρόνως σε διαφορετικούς συσχετισμούς. Μπαίνουν θέματα υπόστασης, φύλου, ερωτήματα για τη σχέση της κλασικής με τη σύγχρονη σκέψη, για τη χρήση της τεχνικής ως μοχλού έκφρασης. Μα ίσως περισσότερο απ' όλα αυτό που με ενδιαφέρει είναι οι ποσότητες και οι συσχετισμοί. Η αποφυγή του «κραυγαλέου». Τι γίνεται στην κόψη του ξυραφιού, όταν αποφεύγουμε την επίφαση της μιας ή της άλλης κατεύθυνσης που διαχειριζόμαστε, είτε μορφολογικά είτε από άποψη περιεχομένου.

Εκεί λοιπόν είναι που ανήκει ένας ολόκληρος κόσμος. Είναι ο κόσμος των συσχετισμών των σχέσεων, η ευπάθειά τους, ο πλούτος των δυναμικών που αναπτύσσουν. Είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο εργάστηκα τα τελευταία έξι χρόνια συνειδητά για να εμφυσήσω ζωή στα πλάσματα που εκθέτω.

• Βάλλυ Νομίδου, Η ΑΥΓΗ: 28/04/2010

Γλυπτική: Γεφυρώνοντας δύο τεχνικές

Τη δική της οπτική για τη σύγχρονη γλυπτική μας αποκαλύπτει στις «Συστοιχίες» η Μαρία Βλαντή. Η έκθεσή της, που συνεχίζεται μέχρι τις 7 Μαρτίου στην Αίθουσα Τέχνης «Μέδουσα», περιλαμβάνει γλυπτά, μεγάλου κυρίως μεγέθους, φτιαγμένα από πηλό, σε ανοιχτόχρωμους ή σκούρους χρωματισμούς. Αλλα σε οριζόντια ή κάθετη διάταξη κι άλλα ξαπλωμένα στο έδαφος, τα σπονδυλωτά αυτά γλυπτά χαρακτηρίζονται από τις έντονες χαράξεις στο κοίλο ή προεξέχον τμήμα τους. Οι χαράξεις αυτές, «σήμα κατατεθέν» της Βλαντή, δημιουργούν την εντύπωση ενός «ξεφλουδίσματος» της ύλης και ταυτόχρονα την εντύπωση ενός χωρίσματος ή σκισίματος που διαιρεί τα γλυπτά σε δύο ή περισσότερα μέρη.

Η Μαρία Βλαντή, που εκτός από πτυχίο κεραμικής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, το 1976 ολοκλήρωσε τις σπουδές της και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης. Στο ενεργητικό της έχει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Οπως σημειώνει στον κατάλογο της έκθεσης ο καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης Γιάννης Κολοκοτρώνης, «οι συνθέσεις της αναφέρονται στη σχέση αρσενικού-θηλυκού, επιφάνειας-βάθους, κενού-πλήρους, επιφάνειας-χώρου (...). Οσο παράδοξος και αντιφατικός να ηχεί ο όρος "κεραμική γλυπτική" -αφού στη γλυπτική αφαιρείς το σκληρό υλικό, ενώ στην πλαστική πλάθεις τον μαλακό πηλό- η καλλιτέχνις γεφυρώνει τις δύο ανόμοιες τεχνικές σε ένα πρωτότυπο αποτέλεσμα».

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 - 08/02/2009

«Ανοξείδωτα ταξίδια» γλυπτικής

Συζήτηση με τον Κυριάκο Ρόκο, με αφορμή την έκθεση έργων του στην αίθουσα τέχνης «έκφραση - γιάννα γραμματοπούλου»

«Το χαμόγελο της χαρμολύπης»

«Ταξίδια», που δε σκουριάζουν όσα χρόνια κι αν περάσουν... «Ανοξείδωτα ταξίδια» με «οδηγό» τον Κυριάκο Ρόκο. Με τη σμίλη και την καρδιά του, ο σημαντικός μας γλύπτης καταθέτει είκοσι έξι συνολικά έργα - δημιουργίες των τελευταίων έξι χρόνων - τα οποία παρουσιάζονται αυτές τις μέρες στην αίθουσα τέχνης «έκφραση - γιάννα γραμματοπούλου» (Βαλαωρίτου 9Α). «Βράχος με φεγγάρι», «Παράξενο μήνυμα», «Μεταφορέας αναμνήσεων», «Ανεξήγητο συμβάν», «Το χαμόγελο της ψευτόπετρας», «Ελπίδες», «Επιστροφή»... Γλυπτά, τα οποία έγιναν απευθείας στο υλικό, χωρίς προσχέδια και μακέτες, από έναν καλλιτέχνη που μοναδική φιλοδοξία του είναι να κρατήσει την ακεραιότητά του και την ελευθερία να μιλάει με τον τρόπο του. Οπως αισθάνεται.

«Αισθάνομαι την ανάγκη να δείχνω τη δουλειά μου, σαν ένα χρέος στη ζωή», μας λέει. «Με το να δηλώνεις και να φαίνεσαι ότι υπάρχεις δε σημαίνει και τίποτα. Εκείνο που μετράει για μένα, είναι οι αποδείξεις, το τεφτέρι που καταγράφει τη συμμετοχή σου στα κοινά της εποχής σου. Με τον τρόπο του ο καθένας μας. Δικός μου τρόπος, να κάνω γλυπτική, όχι για τη γλυπτική αλλά για μένα. Ετσι, κάθε έξι - επτά χρόνια, περίπου, όταν τα "εγώ" μου ξεφλουδίσουν και γίνουν "εμείς", τότε είμαι έτοιμος, τρόπος του λέγειν, για τον "αποχαιρετισμό", εκθέτοντάς τα».

-- Η μακρόχρονη εικαστική σας πορεία περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό έργων. Υπάρχουν κάποια μηνύματα, που αποτελούν την αφετηρία της δημιουργίας σας;

-- Οχι. Είμαι αντίθετος στα κατασκευασμένα εκ των προτέρων μηνύματα. Η στάση ζωής του καθενός μας είναι ένα μήνυμα. Η αντίδρασή μας είναι άλλο μήνυμα. Εκείνα που σου εκπέμπουν οι διπλανοί σου, οι απόμακροι, οι ύπουλοι, οι ηρωικοί, τα σκουπίδια, οι «σωτήρες», οι θύτες, τα θύματα, η μυρουδιά του αέρα, που λέει: Δεν πάει άλλο! Δεν είναι όλα αυτά μηνύματα και τόσα άλλα;! Τα εισπράττεις ή δεν τα εισπράττεις. Από κει και πέρα ξεκινάει η γλυπτική μου».

-- Δουλεύοντας χωρίς προσχέδια και υπολογισμούς, τι είναι αυτό που σας οδηγεί στη δημιουργία ενός έργου;

-- Οπως διαλέγεις τους φίλους σου, διαλέγω και το υλικό μου ή τον βράχο μου. Από κει και πέρα αφήνομαι σ' έναν ελεύθερο διάλογο μαζί του. Εκείνο ξέρει πού θα με πάει. Εξακολουθώ να δουλεύω κατευθείαν στο υλικό μου, χωρίς προσχέδια και μακέτες, γιατί καμιά στιγμή μου δεν είναι όμοια με την προηγούμενη. Εκείνο που δεν αλλάζει είναι η ανάγκη να μιλήσω κι όχι να διακοσμήσω. Αν προκύψει και το δεύτερο το θεωρώ μεγάλη τύχη (...).

(...) Μ' αυτόν τον τρόπο ολοκληρώνεται, κατά τη γνώμη μου, η πεμπτουσία της γλυπτικής, που είναι το αλισβερίσι της με τον άνθρωπο, με τις όποιες αντιδράσεις του. Αλλος θα το χαϊδεύει μ' ένα χαμόγελο κι άλλος θα το μουντζουρώσει. Για μένα και οι δυο πήραν, άθελά μου, κάποιο μήνυμα και με τη σειρά τους έστειλαν το δικό τους... Ανάλογα με το τι κουβαλάει κανείς μέσα του. Είπαμε «σχηματιζόμαστε και διαμορφωνόμαστε απ' αυτό που αγαπάμε».

Στην τωρινή του έκθεση ο Κ. Ρόκος παρουσιάζει γλυπτά μικρού και μεσαίου μεγέθους σε διάφορα υλικά, όπως μάρμαρο, πωρόλιθο, μπρούντζο, γρανίτη, ξύλο. Ανάμεσά τους και δύο έργα που έγιναν την τελευταία στιγμή, ιδέα που ξεκίνησε από την πρώτη ατομική του έκθεση το 1972 στην αίθουσα τέχνης «Νέες Μορφές».

Από τη σειρά «Επιστροφή»

-- Τι σημαίνουν για εσάς τα έργα της τελευταίας στιγμής;

-- Πώς όταν γράφεις ένα κείμενο και στο τέλος τραβάς μια γραμμή... Μονάχα που για μένα, έχει κι αυτή κάποιο νόημα... Το νόημα του καθρέφτη, που καθόμαστε μπροστά του και βλέπουμε μονάχα το είδωλο του διπλανού μας ή κάτι που μας μαθαίνουν να μη βλέπουμε...

-- Υπάρχει κάτι διαφορετικό στην τωρινή σας έκθεση, από τις προηγούμενες παρουσιάσεις της δουλειάς σας;

-- Είναι ένας συλλογισμός που ποτέ δε με απασχόλησε. Τη διαφορετικότητα δεν την ψάχνεις εσύ για να ξεχωρίσεις, αλλά η ίδια η ζωή. Το ψωμί, σε καμιά περίπτωση, δε γίνεται παντεσπάνι όταν στο πετάν με σύγχρονες μεθόδους. Περπατάω τα 63 μου χρόνια και η επικαλούμενη «πρόοδος», «εξέλιξη» έχει χάσει το νόημά της. Έχει μεταμορφωθεί σε «φάπα» για τους πολλούς και «κέρδος» για τους ελάχιστους. Τι άλλαξε απ' τη ζωή μας για ν' αλλάξω κι εγώ; Εξακολουθώ να καταγράφω την εποχή μου με τον τρόπο μου, ελπίζοντας πάντα στους καιρούς που θα 'ρθουν. Όχι βέβαια από μόνοι τους... Πιστεύω στη γενιά των νέων κάθε ηλικίας που κουβαλάν αγάπη για τη ζωή. Αν καταφέρνω με τα χρόνια να κρατιέμαι νέος, αυτή είναι και η διαφορετικότητά μου, αποτυπωμένη στο σκληρό υλικό μου.

-- Στην εποχή μας ο νέος εικαστικός τι προσδοκά;

-- Στην εποχή μας και ειδικά στο χώρο των εικαστικών τεχνών κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν υπάρχουν σύνορα. Συμφωνώ απόλυτα σε επίπεδο αυτογνωσίας. Έλα όμως που εκεί πάσχουμε όλοι! Όλοι είμαστε όλα... Όχι. Κάπου είμαστε καλύτεροι και προσπαθούμε να γίνουμε ακόμα καλύτεροι. Ελάχιστοι δεν είναι οι πολύγλωσσοι; Δικιά μου γλώσσα και μοναδική είναι η γλυπτική και χαίρομαι όταν ακούω κάποιον νέο να μου λέει ότι κάνει γλυπτική, ζωγραφική, χαρακτική, φωτογραφία, βίντεο, κατασκευές, κλπ. Στον καθένα όμως το αποτέλεσμα μετράει. Είναι γέννημα ταλέντου ή το κυνήγημα κάποιας πρωτοτυπίας προς εύκολο εντυπωσιασμό; Το ωραίο είναι ότι ο θεατής το νιώθει.

-- Εσείς έχετε εκδώσει και δύο βιβλία με διηγήματα. Είστε γλύπτης και συγγραφέας;

-- Σε καμιά περίπτωση. Όσα δεν μπορώ να κάνω γλυπτική ή σχέδιο, τα γράφω σα να διηγούμαι ιστορίες της ζωής μου στα παιδιά μου, στα εγγόνια μου, στους φίλους μου.

-- Ποιες οι σκέψεις σας για τους νέους μας γλύπτες - συνεχιστές της γλυπτικής στον τόπο μας;

-- Κάποιοι θεωρούν ότι η γλυπτική στην πέτρα είναι ένα είδος προς εξαφάνιση. Κούνια που τους κούναγε. Αυτό είναι δυνατόν να συμβεί στην Ελλάδα; Ξέρω πολλούς νέους γλύπτες με ταλέντο που παλεύουν με την πέτρα, λες κι έρχονται από τα βάθη των αιώνων... και εξιστορούν την εποχή μας. Ποιον να πρωτοθυμηθώ; Τον Δημήτρη Σκαλκώτο, τον Γιώργο Παλαμάρη, τον Λεωνίδα Χαλεπά, τον Δημήτρη Χρηστογιάννη, τον Σπύρο Λισγάρα, τον Ατλίν Πατσέλι, τον Μαυρομιχάλη, τον Σταύρο, τον Μωυσή Γιώργο, τον Ριχάρδο Φώσκολο και τόσους άλλους... Ο καθένας τους κόντρα στις επιταγές του εξυπναδίστικου εύκολου σόου, καταθέτει καθημερινά την ψυχή του. Είναι οι συνεχιστές της ιστορίας της γλυπτικής του τόπου μας, ενώ κάποια «Ολυμπιακά Ακίνητα», από τη μια, αγοράζουν έναντι 3 εκατομμυρίων ευρώ δύο χοντρά έργα του Μποτέρο (!!!) κι από την άλλη οι ειδικοί του υπουργείου Πολιτισμού να ζητάν να 'ρθουν πίσω τα «μάρμαρα του Παρθενώνα» λες και δεν είναι γλυπτά, για να τα κάνουν οι Νεοέλληνες νεροχύτες!!!

Ηλ. ΜΟΡΤΟΓΛΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 14/12/2008

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

3/6/2007

-- «Χωράφια» σκέψης και αντίστασης

6/2/2005

-- Διά χειρός ενός «ποιητή»

6/2/2005

-- Δύο ξεχωριστοί δρόμοι

24/5/2002

-- Γλυπτική σε «κοινή θέα»

11/5/1996

-- Ματιές στις εκθέσεις

Πολύμορφες εικαστικές αναζητήσεις

Εργο του Τζ. Καγκλή

Εκθεση ζωγραφικής του Τζουλιάνο Καγκλή, παρουσιάζει έως 8/3 η γκαλερί «έκφραση γιάννα γραμματοπούλου» (Βαλαωρίτου 9α). Κεντρικό θέμα είναι η γυναικεία φιγούρα. Οπως σημειώνει ο Χρήστος Μπουλώτης: «Σαν σπονδυλωτοί μονόλογοι οι γυναίκες μοιάζουν να μιλούν για πάθη και πένθη του σώματος, δηλαδή του χρόνου, για την ανθρώπινη συνθήκη, την επιθυμία για διάρκεια... Ο ζωγραφικός λόγος, τεχνηέντως αποδραματοποιημένος, καταφέρνει να γίνει σχεδόν αντικειμενικός, χωρίς βιμπράτο, με την ηδύτητα της μελαγχολίας και με ήπια εγκαρτέρηση μπροστά στο μοναχικό ταξίδι μας(...)».

• Ομαδική έκθεση ζωγραφικής, γλυπτικής, φωτογραφίας, γκράφικς και εγκαταστάσεων θα φιλοξενήσει (18/3-19/4) το «Τρίγωνο» (Δροσίνη και Δ. Κυριακού 16, Κηφισιά). Τίτλος της: «Αντι+θέσεις». Συμμετέχουν οι: Αθηνά Αντωνιάδου (Κύπρος / Γερμανία), Ρέα Αφαντίτου (Κύπρος), Μαριάννα Κωνσταντή (Κύπρος), Lus Deza (Περού / Σουηδία), Genti Korini (Αλβανία), Iseult Labote (Ελβετία), Alain Pette (Γαλλία), Olga Popescu (Ρουμανία), Daniel Stancu (Ρουμανία), Juanjo Oliva (Ισπανία) κ.ά. Επιμέλεια έκθεσης: Βασίλης Καρακατσάνης.
• Συνεχίζεται (έως 8/3) στην αίθουσα τέχνης «Καπλανών 5» η ομαδική έκθεση «Εξι εκδοχές παραστατικής ζωγραφικής». Παρουσιάζονται έργα έξι γνωστών ζωγράφων (Ζαχαρία Αρβανίτη, Γιάννη Βαλαβανίδη, Χρόνη Μπότσογλου, Τριαντάφυλλου Πατρασκίδη, Νίκου Χουλιαρά, Γιάννη Ψυχοπαίδη), με μακρόχρονη θητεία στην ελληνική παραστατική ζωγραφική.
• «Ζωντανοί κήποι», τιτλοφορείται η έκθεση ζωγραφικής του G. Banner, στην γκαλερί «Mary Alexiou - Athens Space» (Δημοκρίτου και Στρατιωτικού Συνδέσμου 23). Ο ζωγράφος μάς εισάγει σε ένα ρεαλιστικά μεταφυσικό κόσμο, κινούμενο μεταξύ πραγματικού και φανταστικού.
• Η γκαλερί «Harma» (Θέσπιδος 10, Πλάκα) παρουσιάζει (έως 13/3), ομαδική έκθεση. Συμμετέχουν με πρωτότυπα κοσμήματα οι: Μαίρη - Ζωή, Ελενα Σύρακα, Vassilia, Ειρήνη Αγιακάτσικα, Αγγελική Γαρμπή και ΟΜ. Ζωγραφική: Μάριος Χονδρογιάννης. Περίτεχνες διακοσμητικές δημιουργίες των ΟΜ και PAL. Καλλιτεχνική κεραμική και πορσελάνη: Σαβίνα Βασιλειάδη κ.ά.
• Το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50) φιλοξενεί έκθεση ζωγραφικής του Πέτρου Μακρή με τίτλο «Εβίβα ρεμπέτες! Viva el tango». Παρουσιάζονται 40 ακουαρέλες, λάδια και παστέλ. [Ριζοσπάστης, 29/2/2008]
  

Εικαστικά από τις εφημερίδες...

«Οταν ξεκίνησα να κάνω ρεαλιστική ζωγραφική, στις αρχές της δεκαετίας του 90, με κοίταζαν όλοι με μισό μάτι. Παλαιότερα, βέβαια, αμφιταλαντευόμουν μεταξύ αφηρημένου και συγκεκριμένου, φοβούμενη ότι αν επέλεγα τον καθαρό ρεαλισμό, θα χαρακτηριζόμουν αναχρονιστική». Η αλήθεια της ζωγράφου Μανταλίνας Ψωμά εκφράζει μια ολόκληρη εποχή και συγχρόνως την επιμονή μιας σειράς καλλιτεχνών στο τελάρο, στη ζωγραφική και στην παραστατικότητα. Ονομάστηκαν νεο-παραστατικοί ζωγράφοι και σε μερικούς από αυτούς, δέκα τον αριθμό, το Ιδρυμα Π. & Μ. Κυδωνιέως στη Χώρα της Ανδρου προσφέρει τις αίθουσές του, σε μια έκθεση, με τίτλο «Realia Mundi / Εγκόσμια», η οποία εγκαινιάζεται το ερχόμενο Σάββατο 21 Ιουλίου, στις 8 μ.μ., και θα διαρκέσει έως τις 30 Σεπτεμβρίου... ["Έθνος", 10 ζωγράφοι στα... Εγκόσμια, της Δήμητρας Ρουμπούλα].

Η γλύπτρια Αλεξ Μυλωνά είναι η δεύτερη δημιουργός που παρουσιάζει το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης σε έκθεση στη Σίφνο, με την υποστήριξη του Δήμου του νησιού, μετά τον γλύπτη Κλέαρχο Λουκόπουλο, το περσινό καλοκαίρι... ['Εθνος", Γλυπτά για το «Αιγαίο» από την Αλεξ Μυλωνά].

«Ονειρο και Τραύμα», στη Βιέννη. Δεν είναι μυθιστόρημα αλλά η έκθεση με έργα της συλλογής Δάκη Ιωάννου στο ΜUΜΟΚ,το μουσείο που βρίσκεται στην καρδιά της αυστριακής πρωτεύουσας και στην περίφημη πλατεία των Μουσείων. Εκεί ξαναείδαμε έργα γνώριμα της συλλογής υπό το πρίσμα της ματιάς τριών επιμελητών (Kob, Matt, Stief), οι οποίοι διάλεξαν το υλικό της έκθεσης, έτσι ώστε να διεγείρει την πλευρά που σχετίζεται περισσότερο με τις ψυχικές καταβολές της δημιουργίας του έργου τέχνης... ["Έθνος", Ονειρο και Τραύμα, Παρουσίαση: Κατερίνα Ζαχαροπούλου].

Η Τέιτ Μόντερν του Λονδίνου ανακοίνωσε την οργάνωση μιας μεγάλης αναδρομικής έκθεσης προς τιμήν της Λουίζ Μπουρζουά, 95 ετών σήμερα, μιας θρυλικής καλλιτέχνιδας η οποία υπήρξε παρούσα στα πρώτα κιόλας βήματα της μοντέρνας τέχνης (ήταν προσωπική φίλη του Μαρσέλ Ντισάν) και παρακολούθησε όλα τα μεγάλα κινήματα της αβάν γκαρντ του 20ού αιώνα εν τη γενέσει τους... ["Έθνος", «Εφηβη» γλύπτρια ετών 95!, Γράφει ο Αλέξης Σταμάτης].

Κοινές συνιστώσες της Μπιενάλε, της Documenta και των μεγάλων διεθνών εκθέσεων... Παρά το γεγονός ότι η τέχνη υπερασπίζεται την αισθητική, επιστρέφοντας σε αξίες που έμοιαζαν ξεχασμένες στα χρόνια της εννοιολογικής τέχνης, ωστόσο παραμένει έντονα πολιτική. Η ειδοποιός διαφορά της φετινής 12ης Documenta από την προηγούμενη, της αισθητικής (12ης) δηλαδή σε σχέση με την πολιτική (11η), έγκειται στον ήχο της αμεσότητας της φωνής... [Ελευθεροτυπία, Πολιτική δίχως σλόγκαν, Γράφει η Μαρία Μαραγκού].

Πρώην στριπτιζέζ ενέσκηψε σαν θύελλα στην αγγλική ζωγραφική... «Στριπτιζέζ και αμόρφωτη, ατάλαντη απατεώνας που ζωγραφίζει σκουπίδια». Οι χαρακτηρισμοί εκτοξεύονται ανελέητα από ορισμένους Αγγλους τεχνοκριτικούς προς τη Στέλλα Βάιν, τη διασημότερη αυτή τη στιγμή ζωγράφο της Βρετανίας.

Ενα από τα καινούργια έργα της Βάιν για την πριγκίπισσα Νταϊάνα.

Η είδηση ότι από αύριο η ναΐφ και επιθετική τέχνη της θα κατακλύσει την γκαλερί «Modern Oxford» του Λονδίνου έχει εξαγριώσει και πάλι τους κριτικούς. Το μένος εναντίον της συσπειρώνει, όμως, όσους θεωρούν τη ζωγραφική της ενδιαφέρουσα, σκοτεινή, ευαίσθητη και διασκεδαστική... [Ελευθεροτυπία, Η Στέλλα που αγαπούν να μισούν, Γιώργος Καρουζάκης].