Showing posts with label Λεονάρντο ντα Βίντσι. Show all posts
Showing posts with label Λεονάρντο ντα Βίντσι. Show all posts

Saturday, February 4, 2012

Spain: What the 'Mona Lisa' Contemporary Copy Reveals


The most mysterious painting in the history of European art just got a little more mysterious. For centuries, Madrid's Prado Museum has held what was believed to be a mere replica of Leonardo da Vinci's masterpiece, the Mona Lisa. But researchers at the museum recently discovered that their copy wasn't just any copy. Thanks to the use of infrared technology, they deduced that the work was not only painted in Leonardo's workshop, by one of his students, but that it was done at the same time as the master was completing the original.
Although the copy, which depicts La Gioconda with a narrower face, redder dress and significantly more pronounced eyebrows than the original, has been in the Prado's collection for centuries, no one thought much of it, and it was generally attributed to an unknown Flemish artist. But when the Prado's conservators began to study it in preparation for an upcoming show in Paris, they realized there might be more to the work than previously recognized. Using infrared technology, they detected a lush Tuscan landscape -- the same as in Leonardo's original -- hiding beneath the coat of black varnish that had been added probably in the 18th century and obscured the original background. (See whether a male model inspired Leonardo da Vinci.)
That wasn't all they found. Infrared reflectography can reveal the sketches -- called underdrawings -- and changes that a painter makes in the course of composing a work. By comparing reflectography images taken of the Mona Lisa in 2004 with the copy (they matched), Prado conservators determined that the replica was painted while Leonardo was himself still at work on the original. "There is textual evidence from contemporary observers that Leonardo had assistants in his workshop making copies," says Miguel Falomir, the Prado's curator of Italian Renaissance art. "This is the first time we've found technical evidence of it as well."
The painting is still being cleaned and restored, but the findings were presented two weeks ago at a technical conference for specialists held in conjunction with the blockbuster Leonardo exposition currently on show at the National Gallery in London. The reaction from experts in the field has been unanimously positive. "So far, I haven't heard one discordant voice," says Falomir. (See photos of theMona Lisa imitations.)
Which isn't to say that the discovery hasn't raised questions, including who painted it and when. "It had to have been a pupil, and someone very close to Leonardo at the time," says Matthew Landrus, art historian at Oxford University and the Rhode Island School of Design. "And no one was closer than Andrea Salai and Francesco Melzi." Still, he points out, that there is no definite evidence of their work. Salai, who some historians believe became Leonardo's lover, entered the workshop in 1490; Melzi, who the Prado believes to be the likelier author, joined around 1506.
But the bigger question is why Leonardo would have had his students replicating his work in the first place. Certainly the practice of making copies was not unique to him; many Renaissance artists had their students attempt to recreate their work. The reason may have been pedagogical, but more likely, says Falomir, it was financial. "When people think about these great geniuses creating, they forget that even these artists had to eat. Selling copies was a way of earning money." (Read "How a 'New' da Vinci Was Discovered.")
Landrus suggests it may have been more than that. After all, the Mona Lisa was still in Leonardo's possession when he died. It was never turned over to Francesco del Giocondo, the man who, according to 16th century biographer Giorgio Vasari, had commissioned the portrait of his wife, Lisa Gherardini, in celebration of the birth of their second son. "It's possible that Leonardo realized, 'Hey, I've got a pretty good painting here,' and had the copy made so he could keep something for himself," says Landrus. "Only later did he recognize that he didn't have to give the original away."
But Alison Wright, a specialist in Italian art at University College London who attended the meeting where the Prado discovery was presented, sees the copying as contemporary recognition of Leonardo's importance. "It's just conceivable that there was a copy made to sell, but it's an odd painting, and a commissioned portrait, so it's hard to imagine what the market would be," she says. "It's more likely that it was a matter of Leonardo's students recording his every movement, even while they were still falling from his brush." (See how experts authenticate art.)
The discovery is already causing art historians to re-examine their understanding of how Leonardo's studio functioned, and to revise the picture they have of how the most famous painting in Western art captured a singular moment between sitter and artist. "Once again," says Wright, "we see that technical analysis can shed light on a case we thought was shut."
But if the Prado copy raises new mysteries, it also clarifies some things. The newly restored copy, with its gleaming landscape in the background and sharp lines defining the spindle of the chair and the ruffle of the bodice, fills in details obscured by the yellowing varnish on the real Mona Lisa. "The original hasn't been restored in a long time," says Prado curator Falomir. "The copy invites you to see it with new eyes."

Thursday, September 8, 2011

Εργο του ντα Βίντσι αναζητείται μέσα σε... τοίχο


  • Ο εμπειρογνώμονας Μαουρίτσιο Σερατσίνι εκτιμά ότι η «Μάχη του Αντζιάρι» βρίσκεται στο φλωρεντινό Παλάτσο Βέκιο
Εργο του ντα Βίντσι αναζητείται μέσα σε... τοίχο


Με όπλο την πυρηνική φυσική αναζητείται αυτή την εποχή στην Φλωρεντία ένα χαμένο αριστούργημα του Λεονάρντο ντα Βίντσι, η «Μάχη του Αντζιάρι». Πρόκειται για ένα από τα πλέον φιλόδοξα προγράμματα στην ιστορία της τέχνης καθώς περιλαμβάνει την κατασκευή μίας ειδικής φωτογραφικής μηχανής, που μπορεί να φωτογραφίσει μέσα σε τοίχο, πάχους 12 και πλέον εκατοστών! Αλλωστε δεν πρόκειται για οποιοδήποτε τοίχο, αφού ο συγκεκριμένος βρίσκεται στο φλωρεντινό Παλάτσο Βέκιο και συγκεκριμένα στην επιβλητική Αίθουσα των Πεντακοσίων, όπου υπάρχει η τοιχογραφία «Μάχη του Μαρτσιάνο» ζωγραφισμένη από τον διάσημο ζωγράφο, αρχιτέκτονα και συγγραφέα 15ου αιώνα Τζόρτζιο Βαζάρι.

Tuesday, December 14, 2010

Η Μόνα Λίζα μιλάει με τα μάτια...






Ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για την Πολιτισμική Κληρονομιά της Ιταλίας, έφτασε στο συμπέρασμα ότι το «μυστικό» του ονόματος του μοντέλου που πρωταγωνιστεί στο έργο του Ντα Βίντσι κρύβεται στα μάτ

Μικροσκοπικά γράμματα και αριθμοί, τα οποία ζωγράφισε ο Ιταλός καλλιτέχνης στις κόρες των ματιών του πορτρέτου, ίσως αποκαλύψουν την ταυτότητα του μοντέλου 

Υπήρξε τελικά ή όχι η γυναίκα που απεικονίζεται στον περίφημο πίνακα «Μόνα Λίζα» του ιδιοφυούς Λεονάρντο Ντα Βίντσι; Κι αν υπήρξε, ποια ήταν η πραγματική της ταυτότητα; Ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για την Πολιτισμική Κληρονομιά της Ιταλίας, έφτασε στο συμπέρασμα ότι το «μυστικό» του ονόματος του μοντέλου που πρωταγωνιστεί στο έργο του Ντα Βίντσι κρύβεται στα μάτια

Ο Ιταλός καλλιτέχνης, ο οποίος έκανε πολλούς ερευνητές να στρέψουν την προσοχή τους στο αινιγματικό χαμόγελο της Μόνα Λίζα, προκειμένου να ανακαλύψουν το ποια ήταν, «οδήγησε» τον Σιλβάνο Βιντσέτι, πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής για την Πολιτισμική Κληρονομιά της Ιταλίας, στο συμπέρασμα ότι το «μυστικό» του ονόματος του μοντέλου που πρωταγωνιστεί στο έργο του κρύβεται στα μάτια. Ο Σιλβάνο δηλώνει ότι ο Ντα Βίντσι ζωγράφισε μέσα στις κόρες των ματιών της Μόνα Λίζα μικροσκοπικά γράμματα και αριθμούς, «χαρίζοντας» στους θεατές ακόμη ένα μυστήριο για να αποκωδικοποιήσουν. 

«Ο Λεονάρντο πάντοτε αγαπούσε να χρησιμοποιεί σύμβολα και κώδικες για να περάσει μηνύματα και ήθελε να ξέρουμε την ταυτότητα του μοντέλου χρησιμοποιώντας τα μάτια, για τα οποία πίστευε ότι αποτελούν μέσο επικοινωνίας και την πόρτα για την ψυχή. 

Αόρατα με γυμνό μάτι, στη δεξιά κόρη της Μόνα Λίζα βρίσκονται ζωγραφισμένα τα γράμματα ‘LV’, προφανώς τα αρχικά του καλλιτέχνη, όμως αυτό που είναι ζωγραφισμένο στην αριστερή κόρη είναι πολύ πιο ενδιαφέρον», λέει ο Σιλβάνο. 

Ο ίδιος προσθέτει επίσης ότι στη σκούρα καφέ-πράσινη μπογιά της κόρης και της ίριδας του αριστερού ματιού της διάσημης μορφής διακρίνονται οι λατινικοί χαρακτήρες «B» ή «S» ή πιθανόν τα αρχικά «CE», καθώς και ότι «στην αψίδα της γέφυρας στο φόντο, φαίνεται να υπάρχει ο αριθμός 72 ή το γράμμα L και ο αριθμός 2». Οσον αφορά στα μυστικά που ερευνώνται στις σελίδες του μπεστ σέλερ του Νταν Μπράουν «Κώδικας Ντα Βίντσι», σύμφωνα με το οποίο στον συγκεκριμένο πίνακα βρίσκονται κρυμμένα στοιχεία για την ακριβή τοποθεσία του Ιερού Δισκοπότηρου, ο Βιντσέτι αναφέρει: 

«Δεν ξέρουμε ακόμα τι σημαίνουν τα σύμβολα. Μπορεί να είναι και κάποιο ερωτικό μήνυμα για τη γυναίκα που απεικονίζεται στον πίνακα». Και προσθέτει: «Στην πίσω πλευρά του πίνακα είναι ζωγραφισμένοι οι αριθμοί ‘149’, με έναν τέταρτο αριθμό να έχει σβηστεί, πράγμα που σημαίνει ότι ο Λεονάρντο ζωγράφισε τον πίνακα κατά τη δεκαετία του 1490, όταν βρισκόταν στο Μιλάνο, χρησιμοποιώντας ως μοντέλο μια γυναίκα από την αυλή του δούκα του Μιλάνου Λουντοβίκο Σφόρτσα».
  • Λίζα Γκεραρντίνι
Σε αντίθεση με τον Βιντσέτι, που ισχυρίζεται ότι η Μόνα Λίζα φιλοτεχνήθηκε στο Μιλάνο, ο καθηγητής Τζουζέπε Παλάντι όπως και ο βιογράφος του ζωγράφου Τζόρτζιο Βαζάρι και άλλοι επιστήμονες εμμένουν στην άποψη ότι η Τζοκόντα είναι η Λίζα Γκεραρντίνι. 

Οπως αναφέρει και σε βιβλίο του, για τη συγγραφή του οποίου χρησιμοποίησε επίσημα έγγραφα από τα αρχεία της Φλωρεντίας, η Λίζα γεννήθηκε στη Φλωρεντία τον Μάιο του 1479, παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο Τζοκόντο και πόζαρε ως μοντέλο στον Ντα Βίντσι. 

Εξηγεί πως η οικογένεια Ντελ Τζοκόντο, που ήταν πολύ γνωστή στη Φλωρεντία, είχε δεσμούς με την οικογένεια των Μεδίκων και με τον ίδιο τον Ντα Βίντσι, που καταγόταν από την Τοσκάνη. 

Ο Τζοκόντο ήταν ένας πλούσιος έμπορος μετάξης και πελάτης του πατέρα του Λεονάρντο, που ήταν από τους σπουδαιότερους συμβολαιογράφους της Φλωρεντίας. Αναφέρει επίσης πως ο Ντα Βίντσι έζησε από το 1501 ως το 1503 στο Κιάντι, όπου η οικογένεια του Τζοκόντο είχε ένα παρεκκλήσι στο οποίο προσευχόταν συχνά η Λίζα. Και ενώ μέχρι τώρα η Μόνα Λίζα «χαμογελούσε» στο Μουσείο του Λούβρου, για τα καλά κρυμμένα μυστικά της, τώρα μας «παίζει» με τα μάτια.
  • Με μεγεθυντικό φακόΚάποιοι από τους νέους «κώδικες Ντα Βίντσι» μπορεί να μην είναι ορατοί με γυμνό μάτι, αλλά φαίνονται κάλλιστα με έναν μεγεθυντικό φακό.
Ντέμη Αυλωνίτη, ΕΘΝΟΣ, 14/12/2010

Friday, July 16, 2010

Επτά πίνακες αποκαλύπτουν τα «μυστικά» του Λεονάρντο ντα Βίντσι

Η Παρθένος Μαρία, φιλοτεχνημένη από τον σπουδαίο 
ζωγράφο
Η Παρθένος Μαρία, φιλοτεχνημένη από τον σπουδαίο ζωγράφο (Φωτογραφία:  Reuters)
  • Παρίσι, Γαλλία. Μυστικά για την τεχνοτροπία των έργων του Λεονάρντο ντα Βίντσι, αποκάλυψαν πρόσφατα η Μόνα Λίζα και άλλοι έξι πίνακες, χάρη σε επιστημονικές αναλύσεις που προσδιόρισαν τη σύνθεση και το πάχος του κάθε στρώματος στα χρώματά τους.
Όπως προέκυψε, ο δημιουργός άπλωνε πάρα πολύ λεπτά στρώματα χρώματος για να σβήσει τα περιγράμματα και να κάνει στις προσωπογραφίες πιο ομαλές τις μεταβάσεις από τη σκιά στο φως. Οι νέες αναλύσεις που έγιναν από την ομάδα του Φιλίπ Βαλτέρ, του εργαστηρίου του κέντρου έρευνας και αποκατάστασης των Μουσείων της Γαλλίας, διευκρινίζουν πως έχει γίνει η διαβάθμιση των φωτοσκιάσεων (ντεγκραντέ) με την τεχνική που ονομάζεται «σφουμάτο».

Επτά πίνακες που αποδίδονται στον Λεονάρντο ντα Βίντσι υποβλήθηκαν σε ανάλυση: «Ο Ευαγγελισμός», «Η Παναγία των Βράχων», «Η Ωραία Σιδηρουργός», «Η Μόνα Λίζα», «Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής», «Ο Βάκχος» και «Η Αγία Αννα, Η Παρθένος και το Βρέφος». Οι επιστήμονες επικεντρώθηκαν στη μελέτη των προσώπων που καθίστανται εμβληματικά με την εικαστική απόδοση του «σφουμάτο». Για να προσδιοριστεί η σύνθεση και το πάχος του κάθε στρώματος του υλικού σε εννέα πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου της Μόνα Λίζα, χρησιμοποιήθηκε φασματομετρία φθορισμού ακτίνων «Χ» -μέθοδος που δεν απαιτεί να ληφθούν δείγματα από τον καμβά του έργου.

Απλώς, φωτίζεται μια περιοχή του πίνακα με ακτίνες «Χ» και στη συνέχεια συλλέγονται οι άλλες ακτίνες «φθορισμού Χ», που εκπέμπονται από τα υλικά του έργου. Διάφορες τεχνικές, που χαρακτηρίζονται από τη λεπτότητα των στρωμάτων των ημιδιαφανών αδρών γραμμών, τη φύση των χρωστικών ουσιών ή των πρόσθετων, έχουν χρησιμοποιηθεί για να αποδοθούν οι σκιές στα πρόσωπα.

Στην περίπτωση των επιχρίσεων, πολλές στρώσεις, πάχους μόνο 1-12 microns (χιλιοστά του χιλιοστού) η καθεμία, αόρατες με γυμνό μάτι, έχουν απλωθεί για να επιτευχθεί συνολικό πάχος που δεν υπερβαίνει τα 30-40 microns. Η ανάλυση πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την ευρωπαϊκή ερευνητική μονάδα European Synchrotron Radiation Facility (ESRF) στην Γκρενόμπλ (Γαλλία) και έχει δημοσιευθεί στο επιστημονικό περιοδικό Angewandte Chemie. [Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό]

Friday, January 25, 2008

Umberto Eco: Ποια είναι η ωραιότερη;

Πριν από λίγο καιρό, σε μια συνέντευξη στη «Suddeeutche Ζeitung», μου ζητήθηκε να σκεφτώ τους πιο εμβληματικούς πίνακες της ευρωπαϊκής τέχνης και να κατονομάσω τις γυναίκες που θαύμαζα περισσότερο. Αντ΄ αυτού έκανα κάτι πολύ πιο πεζό, είπα τα ονόματα εκείνων τις οποίες θα ήθελα να καλέσω σε δείπνο. Ανέφερα την «Κυρία με την ερμίνα» του Λεονάρντο ντα Βίντσι και τη «Βασίλισσα Ούτα» του Νάουμπουργκ. Εκτοτε πολλοί Γερμανοί μού έχουν στείλει φωτογραφίες και βιβλιαράκια για την Ούτα, και πρέπει να πω ότι είναι ωραίο το να ανάγεις σε είδωλο μια γυναίκα η οποία πέθανε πριν από σχεδόν μία χιλιετία και, παρ΄ όλα αυτά, οι άνθρωποι να σου στέλνουν τη φωτογραφία της.

Το άγαλμα της Ούτα (έζησε τον 11ο αιώνα αλλά η μορφή της απαθανατίστηκε σε γλυπτό γύρω στο 1250) έχει σχεδόν τη μορφή μιας στήλης και βρίσκεται στον Καθεδρικό Ναό του Νάουμπουργκ. Εχει αναπαραχθεί άπειρες φορές γιατί αποτέλεσε ένα είδος ειδώλου για τον νεορομαντικό παγγερμανισμό. Η εικόνα αυτή είναι τόσο ισχυρή (και ομολογώ ότι αυτό μόλις το έμαθα από το βιβλίο για το οποίο πρόκειται να μιλήσω στη συνέχεια) ώστε η ναζιστική προπαγάνδα την εκμεταλλεύθηκε ως το πρότυπο της αρίας καλλονής. Και λυπάμαι γι΄ αυτό.

Φωτογραφία
Η «Κυρία με την ερμίνα» του Λεονάρντο ντα Βίντσι
Ως αφοσιωμένος θαυμαστής καθετί μεσαιωνικού, λατρεύω την Ούτα και θα εξακολουθήσω να τη λατρεύω επειδή έχει πραγματικά ένα πολύ ωραίο πρόσωπο. Δεν γνωρίζουμε πολλά για το υπόλοιπο σώμα της, γιατί η Ούτα δεν απεικονίζεται γυμνή σαν μία από τις παλιές ελληνικές Αφροδίτες - μεσογειακή και ελαφρώς ψυχρή-, αλλά στέκεται ενάρετη και υπεροπτική «με το ωραίο πρόσωπό της πλαισιωμένο από μια ταινία που τονίζει το οβάλ σχήμα του, τα χείλη της κάπου ανάμεσα σε κλειστά και μισάνοιχτα, το διάδημά της με τα κρίνα, τον πτυχωτό μανδύα με τον όρθιο γιακά που σφίγγει στο σώμα της με μια κίνηση που μοιάζει ίσως περισσότερο ανήσυχη παρά αυτοκρατορική».
[περισσότερα... © ΤΟ ΒΗΜΑ, Τhe Νew Υork Syndicate]

Friday, October 19, 2007

Οι χαμένες βλεφαρίδες της Μόνα Λίζα

Τον βασάνιζαν κρυμμένα μυστικά και τα βρήκε: πινελιά από μια τρίχα στο αριστερό φρύδι, μια κουβέρτα και λαμπερά χρώματα. Πιθανόν ξεθώριασε η μπογιά ή έγινε αδέξιος καθαρισμός, υποστηρίζει γάλλος μηχανικός...

Φωτογραφία
Ο διάσημος πίνακας του Λεονάρντο ντα Βίντσι που εκτίθεται στο Λούβρο. Ο γάλλος μηχανικός Πασκάλ Κοτ, αφού το επεξεργάστηκε με κάμερα υψηλής ευκρίνειας, ανακοίνωσε την περασμένη Τετάρτη ότι βρήκε πώς ήταν το πρωτότυπο πορτρέτο

Είχε άραγε φρύδια και βλεφαρίδες η Μόνα Λίζα; Και αν είχε, τι απέγιναν;

Τα βασανιστικά αυτά ερωτήματα σχετικά με την τριχοφυΐα της αινιγματικής κυρίας άφησαν πολλές νύχτες άγρυπνο τον γάλλο μηχανικό και εφευρέτη Πασκάλ Κοτ. Ωσπου τα κατάφερε. Την περασμένη Τετάρτη ο Κοτ ανακοίνωσε κατά τη διάρκεια ειδικής συνέντευξης Τύπου ότι βρήκε αδιάσειστα στοιχεία που αποδεικνύουν πως όταν ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ζωγράφισε το πρωτότυπο πορτρέτο δεν παρέλειψε να προικίσει το βλέμμα της Μόνα Λίζα με βλέφαρα και φρύδια.

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε αφού εξέτασε τον πίνακα με μια κάμερα υψηλής ευκρίνειας που σχεδίασε ο ίδιος. Η κάμερα αυτή επεξεργάστηκε ψηφιακά μια εικόνα 240 εκατομμυρίων πίξελ χρησιμοποιώντας 13 φίλτρα φωτός, όπως υπέρυθρες και υπεριώδεις ακτίνες. Το αποτέλεσμα ήταν το πρόσωπο της Μόνα Λίζα μεγεθυσμένο 24 φορές. Και εκεί ο Κοτ βρήκε τα στοιχεία που έψαχνε πυρετωδώς: μια πινελιά από μία τρίχα πάνω από το αριστερό φρύδι. «Αν μια μέρα κατάφερνα να βρω μία μόνο τρίχα από το φρύδι, θα είχα την απόδειξη ότι αρχικά ο Ντα Βίντσι είχε ζωγραφίσει βλεφαρίδες και φρύδια» είπε ο Κοτ.

Πού πήγαν όμως οι βλεφαρίδες αυτές; Πιθανότατα η μπογιά ξεθώριασε ή έγινε κάποια αδέξια προσπάθεια καθαρισμού του πίνακα. «Αν κοιτάξετε με προσοχή το μάτι της,μπορείτε να δείτε ξεκάθαρα ότι οι ρωγμές γύρω από τα μάτια έχουν ελαφρώς εξαφανιστεί,γεγονός το οποίο ίσως οφείλεται στο ότι ένας επιμελητής ή συντηρητής καθάρισε το μάτι και ίσως αφαίρεσε τις βλεφαρίδες» λέει ο Κοτ. Η μαγική κάμερα του Κοτ τον οδήγησε και σε άλλα πολύτιμα συμπεράσματα. Οπως, π.χ., ότι τα δάχτυλα του αριστερού χεριού της «Μόνα Λίζα» είχαν αρχικά ζωγραφιστεί σε ελαφρώς διαφορετική θέση απ΄ ό,τι στο τελικό πορτρέτο. Ο Κοτ υποστηρίζει ότι αυτή η αλλαγή θέσης οφειλόταν στην κουβερτούλα που κρατούσε το μοντέλο. Στη σημερινή ξεθωριασμένη εικόνα η κουβέρτα είναι σχεδόν σβησμένη, αλλά η κάμερα την εντόπισε. «Χιλιάδες ζωγράφοι είχαν αντιγράψει αυτή τη στάση του χεριού, αλλά χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει.Η πραγματική αιτιολόγηση αυτής της θέσης του καρπού είναι να κρατάει την κουβέρτα στο στομάχι της. Είναι μια σπουδαία ανακάλυψη».

Τέλος, η ψηφιακή «αναπαλαίωση» του πίνακα δείχνει όλα τα πρωτότυπα χρώματα όπως ήταν όταν το πορτρέτο ήταν καινούργιο.

Οι αποχρώσεις του δέρματος του μοντέλου του Λεονάρντο εμφανίζονται με ζεστό ροζ και ο ουρανός πίσω της με ένα λαμπερό μπλε, πολύ διαφορετικό από το πρασινογκρί που καλύπτει το έργο σήμερα. Αυτή η σκούρα πατίνα είναι το αποτέλεσμα 500 ετών γήρανσης, σύμφωνα με τον Κοτ. [Το Βήμα, Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007]