Thursday, February 3, 2011

Πηγή έμπνευσης ο Ομηρος


Η γκαλερί «Αστρολάβος artlife» (Ηροδότου 11, Κολωνάκι), από τις 8/2-5/3 θα παρουσιάσει έκθεση ζωγραφικής του Νάνου Βαλαωρίτη, με τίτλο: «Θεές, γυναίκες και τέρατα στον Ομηρο». Η νέα ζωγραφική δουλειά του ποιητή περιλαμβάνει σειρά εγχρώμων σχεδίων υπερρεαλιστικής «γραφής».
 
Οπως λέει ο ίδιος, πρόκειται για «φαντασιώσεις για το πώς μπορούν, με μία σύγχρονη οπτική - με κάποιο χιούμορ και παρωδία, να παρουσιαστούν οι θεές, σε θνητές γυναίκες και πολλά μυθολογικά τέρατα, που βρίθουν στην "Ιλιάδα" και την "Οδύσσεια". Τα σχέδια δεν αποτελούν πιστή απεικόνιση αλλά παράφραση, παραφθορά μοντερνιστική, όπως π.χ. το έργο "Αυτοκίνητο κορίτσι της Τροίας" , με εκσυγχρονισμούς και παιχνίδια με τα χρώματα - όπως π.χ. στην Αναγέννηση παρουσίαζαν τα πρόσωπα του Ομήρου με κουστούμια της εποχής της». Τα σχέδιά του «δίνουν την ευκαιρία για πολλές εκδοχές, ποιητικές πάντοτε, με αγάπη και σεβασμό στα αρχαία αυτά αριστουργηματικά ποιήματα που σχεδιάστηκαν, αλφαβητικά, με το σύστημα της Ακροφωνίας». Δηλαδή, με λέξεις που αρχίζουν με τον τίτλο της Ραψωδίας Α, Β, Γ, Δ, και καθορίζουν τα κύρια θέματα της κάθε Ραψωδίας.

Αγόρι η... Μόνα Λίζα;


Η Μόνα Λίζα ήταν... αγόρι. Αυτό ισχυρίζεται ιταλός ιστορικός της Τέχνης που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μοντέλο για το αριστούργημα του Λεονάρντο ντα Βίντσι ήταν ο νεαρός βοηθός και εραστής του μεγάλου ζωγράφου.

Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι το πιο διάσημο πορτρέτο του Λεονάρντο, η Μόνα Λίζα απεικονίζει την Λίζα Γκεραρντίνι, την σύζυγο ενός πλούσιου εμπόρου μεταξιού της Φλωρεντίας. Αλλά, ο Σιλβάνο Βιντσέτι, επικεφαλής της Εθνικής Επιτροπής για την Συντήρηση της Πολιτισμικής Κληρονομιάς, πιστεύει, αντίθετα ότι μοντέλο ήταν ο Τζιάν Τζιάκομο Καπρότι, ο οποίος άρχισε να εργάζεται για τον καλλιτέχνη ως παιδί και έγινε ένας από τους πιο έμπιστους συντρόφους του. Ο Βιντσέτι λέει ότι αρκετά από τα έργα του ντα Βίντσι, συμπεριλαμβανομένων δύο που εικονίζουν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, βασίστηκαν στον Καπρότι.

Ολοι οι πίνακες απεικονίζουν μια λεπτή, μάλλον θηλυπρεπή φιγούρα με σγουρά μαλλιά. Υπάρχουν σημαντικές ομοιότητες μεταξύ αυτών των έργων και της Μόνα Λίζα, ιδίως στην απεικόνιση της μύτης, γεγονός που κάνει τον Βιντσέτι να πιστεύει ότι η Μόνα Λίζα ήταν αγόρι!

Wednesday, February 2, 2011

Google Art Project: Πανοραμική περιήγηση σε όλα τα μουσεία του κόσμου


«Εναστρη νύχτα» (1889) του Βίνσεντ Βαν Γκογκ, ένα από τα διάσημα έργα που θα μπορεί ο χρήστης του προγράμματος να εξερευνήσει στην ησυχία του σπιτιού του

Σήμερα η Google έκανε τα αποκαλυπτήρια του Art Project, μίας μοναδικής συνεργασίας με ορισμένα από τα πλέον φημισμένα μουσεία τέχνης του κόσμου με σκοπό να δώσει τη δυνατότητα στον κόσμο να ανακαλύψει και να δει περισσότερα από χίλια έργα τέχνης στο Διαδίκτυο με εξαιρετική λεπτομέρεια. 

Για τους τελευταίους 18 μήνες, η Google έχει εργαστεί σε 17 μουσεία τέχνης. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας, το οποίο μπορεί κάποιος να εξερευνήσει στο googleart συμπεριλαμβάνει τη συγκέντρωση ορισμένων από τις εξαιρετικά υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες διασήμων έργων τέχνης, καθώς και την αντιπαραβολή περισσότερων από χιλίων άλλων εικόνων σε ένα σημείο. Επιπλέον, η εφαρμογή περιλαμβάνει τη δυνατότητα πανοραμικής περιήγησης σε συγκεκριμένες γκαλερί χρησιμοποιώντας την τεχνολογία Street View εσωτερικού χώρου. 

Με αυτό το μοναδικό πρόγραμμα, ο καθένας, οπουδήποτε και αν βρίσκεται, θα έχει τη δυνατότητα να μάθει για την ιστορία αλλά και τους καλλιτέχνες οι οποίοι βρίσκονται πίσω από ένα τεράστιο αριθμό έργων τέχνης με το κλικ ενός ποντικιού. 

Κάθε ένα από τα μουσεία έχουν συνεργαστεί εκτενώς με την Google παρέχοντας εμπειρογνωμοσύνη και καθοδήγηση σε κάθε βήμα του έργου, από την επιλογή των συλλογών που θα παρουσιαστούν έως την παροχή συμβουλών για την καλύτερη γωνία λήψης των φωτογραφιών αλλά και το είδος της πληροφορίας που θα συνοδεύει το έργο τέχνης. 

Το εύρος των έργων τέχνης που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα της Google είναι τεράστιο και περιλαμβάνει έργα από τη Γέννηση της Αφροδίτης του Botticelli έως και το No Woman, No Cry του Chris Ofili, τα μεταϊμπρεσιονιστικά έργα βυζαντινής εικονογραφίας του Cezanne, τις οροφές των Βερσαλλιών, ναούς της αρχαίας Αιγύπτου, τη συλλογή Whistlers αλλά και έργα του Rembrandt ανά την υφήλιο. Συνολικά, έχουν συμπεριληφθεί 486 καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. 

Βασικά χαρακτηριστικά - Εξερεύνηση των μουσείων με την τεχνολογία Street View:
Χρησιμοποιώντας το χαρακτηριστικό αυτό, οι επισκέπτες μπορούν να κινούνται μέσα στην γκαλερί εικονικά στο www. googleartproject. com, επιλέγοντας έργα τέχνης που τους ενδιαφέρουν και κάνοντας κλικ για να ανακαλύψουν περισσότερα ή απολαμβάνοντας τις εικόνες υψηλής ανάλυσης όταν αυτές είναι διαθέσιμες.

Το πλαίσιο πληροφοριών επιτρέπει στους ανθρώπους να διαβάζουν περισσότερα για ένα έργο τέχνης, να βρουν και άλλα έργα του ίδιου καλλιτέχνη αλλά και να δουν σχετικά video στο YouTube.
Ένα ειδικά σχεδιασμένο όχημα του Street View τράβηξε φωτογραφίες 360 μοιρών του εσωτερικού επιλεγμένων γκαλερί, οι οποίες στη συνέχεια ενώθηκαν, επιτρέποντας την αρμονική περιήγηση σε περισσότερα από 385 δωμάτια μέσα στα μουσεία. Το εσωτερικό των γκαλερί μπορεί επίσης να εξερευνηθεί από το Street View in Google Maps. 

Χαρακτηριστικό ιδιαίτερα υψηλής ανάλυσης στα έργα τέχνης:
Κάθε ένα από τα 17 μουσεία, επέλεξαν από ένα έργο για να φωτογραφηθεί σε εξαιρετική λεπτομέρεια με τη χρήση τεχνολογίας φωτογραφίας super high resolution ή «gigapixel». Κάθε τέτοια εικόνα περιέχει περίπου 7 δισ. pixels, επιτρέποντας στον θεατή να μελετήσει τις λεπτομέρειες της πινελιάς αλλά και την πατίνα πέρα από τις δυνατότητες του γυμνού οφθαλμού. Λεπτομέρειες που είναι δύσκολο να δει κανείς όπως το μικροσκοπικό χαρτί με τους λατινικού στίχους στο έργο του Hans Holbein του Νεότερου The Merchant Georg Gisze. ή οι άνθρωποι πίσω από το δέντρο στο έργο του Ivanov The Apparition of Christ to the People. 

Επιπλέον, τα μουσεία παρείχαν φωτογραφίες για μία συλλογή η οποία περιλαμβάνει περισσότερα από 1.000 έργα τέχνης. Η ανάλυση αυτών των εικόνων, σε συνδυασμό με ένα ειδικά κατασκευασμένο zoom viewer, επιτρέπει στους λάτρεις των έργων τέχνης να ανακαλύψουν μικροσκοπικές πτυχές των έργων τις οποίες μπορεί να μην είχαν ποτέ δει από κοντά, όπως τους ανθρώπους στον ποταμό στο έργο του El Greco View of Toledo ή τις μεμονωμένες κουκίδες στο Grandcamp, Evening του Seurat. 

Δημιουργείστε τη δική σας συλλογή:
η λειτουργία «Create your own collection» επιτρέπει στους χρήστες να σώσουν συγκεκριμένες οπτικές οποιουδήποτε από τα 1000 έργα τέχνης και να χτίσουν τη δική τους προσωποπική συλλογή. Σχόλια μπορούν να προστεθούν σε κάθε πίνακα και όλη τη συλλογή μπορούν να τη μοιραστούν με τους φίλους και την οικογένειά τους. Είναι ένα ιδανικό εργαλείο για μαθητές ή ομάδες που δουλέψουν σε ομαδικές εργασίες ή συλλογές. 

Ο Nelson Mattos, VP Engineering της Google δήλωσε σχετικά με το νέο πρόγραμμα: «τα τελευταία 20 χρόνια ο κόσμος της τέχνης έχει μετατραπεί και εκδημοκρατιστεί. Είμαστε ενθουσιασμένοι που είχαμε τη δυνατότητα να συνεργαστούμε με κορυφαία μουσεία σε πολλές χώρες, προσφέροντάς τους υπηρεσίες τεχνολογίας αιχμής. Ελπίζουμε ότι αυτό θα αποτελέσει έμπνευση για ακόμη περισσότερους ανθρώπους να μπουν και να εξερευνήσουν την τέχνη σε νέα επίπεδα λεπτομέρειας».
Ο Amit Sood, Head του συγκεκριμένου έργου της Google δήλωσε: «Αυτή η πρωτοβουλία ξεκίνησε από μία ομάδα Googlers με πάθος για να κάνουν την τέχνη προσβάσιμη στο διαδίκτυο. Μαζί με τους συνεργάτες μας στα μουσεία ανά τον κόσμο έχουμε δημιουργήσει κάτι το οποίο ελπίζουμε να είναι ένα συναρπαστικό εργαλείο στα χέρια όσων αγαπούν την τέχνη, μαθητών αλλά και όσων επισκέπτονται μουσεία έστω και περιστασιακά, εμπνέοντάς τους να επισκεφτούν το πραγματικό μουσείο μία μέρα».
Μουσεία:
Alte Nationalgalerie, Βερολίνο, Γερμανία
Freer Gallery of Art, Smithsonian, Ουάσινγκτον DC, Η.Π.Α.
The Frick Collection, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α
Gemδldegalerie, Βερολίνο, Γερμανία
The Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α
MoMA, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α
Μουσείο Reina Sofia, Μαδρίτη, Ισπανία
Μουσείο Thyssen - Bornemisza, Μαδρίτη, Ισπανία
Μουσείο Kampa, Πράγα, Τσεχία
National Gallery, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
Βερσαλλίες, Γαλλία
Rijksmuseum, Άμστερνταμ, Ολλανδία
Μουσείο Ερμιτάζ, Αγ. Πετρούπολη, Ρωσία
State Tretyakov Gallery, Μόσχα, Ρωσία
Tate, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
Uffizi, Φλωρεντία, Ιταλία
Μουσείο Van Gogh, Άμστερνταμ, Ολλανδία

Έργα με τη χρήση Gigapixel για κάθε μουσείο

Μουσείο Έργο τέχνης
Alte Nationalgalerie In the Conservatory, Edouard Manet (1878-1879)
Freer Gallery of Art, Smithsonian The Princess from the Land of Porcelain, James McNeill Whistler (1863-1865)
The Frick Collection St Francis in the Desert, Giovanni Bellini (started around 1480)
Gemδldegalerie The Merchant Georg Gisze, Hans Holbein the Younger (1497 - 1562)
Museum Kampa The Cathedral, František Kupka (1912-1913)
The Metropolitan Museum of Art The Harvesters, Pieter Bruegel the Elder (1565)
MoMA, The Museum of Modern Art The Starry Night, Vincent van Gogh (1889)
Museo Reina Sofia The Bottle of Anνs del Mono, Juan Gris (1914)
Museo Thyssen - Bornemisza Young Knight in a Landscape, Vittore Capaccio (1510)
National Gallery The Ambassadors, Hans the Younger Holbein (1533)
Palace of Versailles Marie-Antoinette de Lorraine-Habsbourg, Queen of France, and her children, Louise Elisabeth Vigιe-Lebrun (1787)
Rijksmuseum Night Watch, Rembrandt Harmensz. van Rijn (1642)
The State Hermitage Museum Return of the Prodigal Son, Rembrandt Harmensz van Rijn (1663-1665)
State Tretyakov Gallery The Apparition of Christ to the People (The Apparition of the Messiah), Aleksander Ivanov (1837-1857)
Tate No Woman, No Cry, Chris Ofili (1998)
Uffizi Gallery The Birth of Venus, Sandro Botticelli (1483-1485)
Van Gogh Museum The Bedroom, Vincent van Gogh (1888)

«Μέρα με τη μέρα», παραμύθι και ποίηση

  • Σαντρα Bουλγαρη, Η Καθημερινή, Tετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011
Ενας ξεχωριστός εικονογράφος, από τους αγαπημένους μας, είναι ο Denis Lhomme, ο οποίος αν και Γάλλος ζει εδώ και αρκετά χρόνια στην Ελλάδα. Τον γνώρισα για πρώτη φορά μέσα από μια ιστορία για το φαγητό, την αγάπη και τη ζωή, τον «Γάμο της Ανεμί», παραμύθι που είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Αγρα. Πέρυσι το βιβλιοπωλείο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης είχε κάνει ένα αφιέρωμα στο έργο του, με ζωγραφιές από τρία διαφορετικά βιβλία. Μια πολύ όμορφη και πετυχημένη ιδέα που επαναλαμβάνεται φέτος στον ίδιο χώρο με άλλο, καινούργιο θέμα αυτή τη φορά.

«Jour apres jour/Μέρα με τη μέρα» είναι ο τίτλος της έκθεσης που παρουσιάζεται στο βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ έως τις 27 του μήνα με έργα του Ντενί Λομ από το ομώνυμο βιβλίο του που κυκλοφορεί από τις Cube Art Editions σε εξακόσια αντίτυπα. Πρωτότυπα σχέδια με μελάνι και ξυλομπογιές που μας μεταφέρουν σε έναν κόσμο μεταξύ παραμυθιού και αυτοβιογραφίας όπου ποίηση και εικόνα συνομιλούν. Κομψοί γάτοι συναναστρέφονται κούνελους με αυτιά που ανεμίζουν. Παθιασμένοι με το διάβασμα διανύουν μονοπάτια. Μέρα με τη μέρα ψάχνουν το ποίημά τους για να ζήσουν... Ή, όπως σημειώνει ο ίδιος ο Ντενί Λομ: «Πίσω από ένα υπαρξιακό πέπλο κρύβονται το χιούμορ και η λεπτότητα που αγαπώ».

Αμερικής 13. Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 9.30 π.μ. - 3.30 μ.μ. Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 9.30 π.μ. - 8 μ.μ.

Εργα - εικόνες φωτός στη Θεσσαλονίκη

  • Γιωτα Mυρτσιωτη, Η Καθημερινή, Tετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011
«Η εικαστική διάσταση της αρχιτεκτονικής αντίληψης» είναι ο συνδετικός κρίκος που φέρνει σε αντιπαράθεση το έργο δύο Γερμανίδων καλλιτεχνών στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης σε μια κοινή έκθεση με τίτλο «Elements ΙΙ». Οι δύο δημιουργοί, Μαντλέν Ντιτς και Ανέτ Ζάουερμαν «χτίζουν» εικόνες ελεύθερα, δημιουργώντας έργα επίτοιχα, με βασικά υλικά της μοντέρνας και σύγχρονης γλυπτικής.

Χώμα, φως, ατσάλι, μπετόν, πλεξιγκλάς, χαρτί συνδυάζονται για να μεταφέρουν τις έννοιες της ζωής, του θανάτου και τη ζωογόνο δύναμη του φωτός. «Μ’ ενδιέφερε η ύπαρξη μετά τον θάνατο. Εκανα διάφορα ταξίδια καταλήγοντας στην έρημο. Εκεί είδα ξηρασία που συμβολίζει τον θάνατο, αλλά και λουλούδια μέσα στην άμμο που δείχνουν ζωή. Θάνατος και ζωή πάνε μαζί», εξηγεί η Μαντλέν Ντιτς, που «πλάθει» τα έργα της με δύο υλικά: το οργανικό χώμα και το βιομηχανικό ατσάλι, το αρχέγονο και το σύγχρονο.

Το χώμα σε πλιθιά τοποθετημένα με στρώσεις έρχεται σε αντιπαράθεση με τις ατσαλένιες επιφάνειες. «Η διαδικασία κατασκευής του έργου παραπέμπει στις εκφάνσεις της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση».

«Παγίδες φωτός» αποκαλεί τα έργα της η Ζάουερμαν που τα γνώρισε η Αθήνα τον Μάιο 2004 (Art Athina απο την C. Grimaldis Gallery). Φως φυσικό ή τεχνητό, μπετόν, πλεξιγκλάς, χαρτί συνθέτουν τις εγκαταστάσεις της ή τα περίοπτα γλυπτά της σε διάφορα σχήματα. «Από την παιδική ηλικία το φως της ημέρας ήταν για μένα κάτι σαν θαύμα. Στην πορεία επιχείρησα να φτιάξω παγίδες φωτός με μια κατασκευή από σίδερο και χαρτί και να τις απεικονίσω σε φωτογραφίες. Δεν ήταν εύκολο», αναφέρει η ίδια.

Η έκθεση διοργανώνεται σε συνεργασία με την C. Grimaldis Gallery της Βαλτιμόρης των ΗΠΑ και του Projectbuero Maria Riga του Ααχεν της Γερμανίας.

Η συλλογή Οικονόμου στη Δημοτική Πινακοθήκη

Πρώτη μεγάλη περιοδική έκθεση εγκαινιάζεται στις 17 Φεβρουαρίου
  • Δημητρης Ρηγοπουλος, Η Καθημερινή, Tετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011
ΣΥΛΛΟΓΗ. Tα εγκαίνια της νέας έδρας της Δημοτικής Πινακοθήκης τον περασμένο Οκτώβριο στην πλατεία Αυδή στο Μεταξουργείο ερμηνεύτηκε από πολλούς ως ένα νέο ξεκίνημα. Κι έτσι ήταν. Οι καινούργιες εγκαταστάσεις στο κέλυφος ενός ιστορικού κτιρίου για την Αθήνα, που επιτέλους αποκαταστάθηκε (πρόκειται για το συγκρότημα του παλιού μεταξουργείου που έδωσε το όνομά του σε ολόκληρη τη γειτονιά) δημιούργησαν το κατάλληλο ψυχολογικό υπόβαθρο έτσι ώστε οι Αθηναίοι να δελεαστούν και να ανακαλύψουν μια ξεχασμένη πολιτιστική παρακαταθήκη της πόλης τους.
  • Μεγάλα ονόματα
Οι ημέρες που ακολούθησαν τα εγκαίνια δεν επιβεβαίωσαν τις προσδοκίες. Προσωπικά βρέθηκα στους νέους χώρους μια Παρασκευή απόγευμα και ήμουν ο μοναδικός επισκέπτης, ενώ η είσοδος ήταν ελεύθερη. Το Μεταξουργείο δεν είναι αυτονόητος προορισμός για χιλιάδες Αθηναίους, ενώ χρειάζονται κινήσεις και από την ίδια τη διοίκηση της Πινακοθήκης. Κάθε αρχή και δύσκολη.

Κι από αυτήν την άποψη η πρώτη μεγάλη περιοδική έκθεση που εγκαινιάζεται στις 17 Φεβρουαρίου έχει ακριβώς αυτόν τον στόχο. Να μπούμε στον πειρασμό και να επισκεφθούμε τη Δημοτική Πινακοθήκη.

Ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων παρουσιάζει, για πρώτη φορά, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, τη συλλογή έργων του Γιώργου Οικονόμου. Ανάμεσά τους εκτίθενται έργα τεράστιων ονομάτων της δυτικής ζωγραφικής, από τον Ντελακρουά και τον Πικάσο μέχρι τον Ματίς, τον Μιρό, τον Ντεγκά, τον Γκογκέν ή τον Σίλε. Η συλλογή Οικονόμου περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό ζωγραφικών, κυρίως, αλλά και γλυπτών και χαρακτικών έργων. Και η παρουσίασή της στα δύο κτίρια της Πινακοθήκης γίνεται ένα μάθημα στην ιστορία της Τέχνης, με αναφορές στα ιστορικά κινήματα από τους προδρόμους του Μοντερνισμού, τον Ιμπρεσιονισμό και τη Βιεννέζικη Απόσχιση, ώς τις ύστατες εκφάνσεις του από τη δεκαετία του ’60 έως του ’80. 

Η συλλογή περιλαμβάνει και σειρά σημαντικών σχεδίων, ενώ εκπροσωπούνται με έργα τους και κορυφαίοι Ελληνες καλλιτέχνες - Γιώργος Ιακωβίδης, Νικόλαος Γύζης, Γιώργος Μπουζιάνης, Θάνος Τσίγκος, Μάριος Πράσινος, Θόδωρος Στάμος. Θα παρουσιαστεί σε δύο φάσεις, η πρώτη από τα εγκαίνια έως τις 24 Απριλίου (15ος αιώνας μέχρι το ρεύμα της Νέας Αντικειμενικότητας) και η δεύτερη (5 Μαΐου - 3 Ιουλίου) με έργα από την περίοδο του σουρεαλισμού έως τη δεκαετία του ’80. Η έκθεση, σε επιμέλεια της διευθύντριας της Πινακοθήκης Νέλλης Κυριαζή, πλαισιώνεται από έκδοση αντίστοιχου Λευκώματος 536 σελίδων.

Το ωράριο της Πινακοθήκης: Τρίτη έως Σάββατο 10.00-14.00 και 17.00-21.00, Κυριακή 10.00-14.00 και Δευτέρα κλειστά.

Εικαστικός διάλογος Κουνέλη -Κοψίνη, 17 χρόνια μετά


Εγκατάσταση η οποία θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του εικαστικού διαλόγου Κουνέλη-Κοψίνη στην Cheapart. 
 
Το πρώτο τους κοινό σχόλιο ήταν πάνω στην κρίση που περνούσαν οι καλλιτεχνικές πρωτοπορίες του πρώτου μισού της δεκαετίας του ’90 και στο αδιέξοδο που φαινόταν πως θα οδηγούνταν η Ευρώπη μια ανάσα από το τέλος της χιλιετίας.

Οι εικαστικοί Γιάννης Κουνέλης και Γιάννης Κοψίνης (γιατί περί αυτών ο λόγος) με κοινή πορεία στην Ιταλία είχαν φιλοξενήσει δύο εγκαταστάσεις τους στις γκαλερί II Campo delle Fragole και Neon το 1994 στην Μπολόνια.

Στην πρώτη εγκατάσταση, ένας μεταλλικός τοίχος έτεμνε διαγώνια τον εκθεσιακό χώρο διακόπτοντας με αυτόν τον τρόπο την πορεία σε μία σειρά από ηλεκτρικά αυτοκινητάκια τα οποία κινούνταν ασταμάτητα ενάντια στον τοίχο, ανήμπορα να προχωρήσουν.

Στην δεύτερη εγκατάσταση στο κέντρο της Gallery στήθηκε ένα τραπέζι αμερικάνικου μπιλιάρδου. Πάνω στην πράσινη τσόχα του και μέσα στο ξύλινο τρίγωνο αντί για μπάλες τοποθετήθηκαν κομμάτια κάρβουνο. Στην γωνία του δωματίου η βάση με τις στέκες και πάνω από το τραπέζι μία σειρά από ειδικά φώτα. 

Δεκαεπτά χρόνια μετά η συνάντηση επαναλαμβάνεται αλλά αυτή τη φορά ο διάλογος πραγματοποιείται στον ίδιο χώρο. Στην Cheapart (Θεμιστοκλέους και Α. Μεταξά 25, πλατεία Εξαρχείων), οι Κουνέλης και Κοψίνης παρουσιάζουν το νέο τους δίπτυχο από τις 17 Φεβρουαρίου έως τις 17 Μαρτίου 2011.

Αυτή την φορά ο διάλογος γίνεται πάνω στην σύγχρονη βία και στην απώλεια της ιστορικής και πολιτιστικής μας ταυτότητας. Στην cheapart ένας τοίχος κατασκευασμένος από μεταλλικές λαμαρίνες τέμνει διαγώνια τον εκθεσιακό χώρο. Ο μεταλλικός τοίχος είναι διάτρητος από ριπή αυτόματου πυροβόλου όπλου. Οι τρύπες από τις σφαίρες (σαν σε μία προσπάθεια να κρυφτεί η ύπαρξη τους) είναι γεμισμένες με σάρκα. Aπέναντι, ένας ξύλινος καναπές η ταπετσαρία του οποίου αναπαριστά σκηνές από Βυζαντινή Αγιογραφία. Ενα από τα μπροστινά πόδια του καναπέ είναι μικρότερο από τα άλλα, κάτι σαν μια μικρή «αναπηρία». Ο καναπές αιωρείται μερικά χιλιοστά πάνω από το έδαφος από μία πετονιά δεμένη στο κέντρο βάρους του. 

Ο Γιάννης Κουνέλης γεννήθηκε στον Πειραιά και το 1956 έφυγε από την Ελλάδα για να σπουδάσει στη Ρώμη όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα και ζει μέχρι σήμερα. Τα τελευταία 30 χρόνια είναι από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους καλλιτέχνες. Ανήκει στον ιστορικό πυρήνα της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας που δημιούργησε το κίνημα της Arte Povera στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Εχει λάβει μέρος στις σημαντικότερες εκθέσεις και το έργο του έχει παρουσιαστεί στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου.

Ο Γιάννης Κοψίνης έχει αποφοιτήσει από τo τμήμα Ζωγραφικής της Σχολή Καλών Τεχνών της Bologna και έχει μεταπτυχιακό στις «Νέες Τεχνολογίες στην Τέχνη». Εχει βραβευτεί και διακριθεί σε πολλούς διαγωνισμούς και έχει εκπροσωπήσει την Ιταλία στην έκθεση Station Deutschland («Kunstlerhaus Bethenien» Berlin-German). Είναι μέλος της ομάδας C- Voltaire που δημιουργήθηκε στην Ιταλία την δεκαετία του ΄90 και για την δράση της οποίας έχει αφιερωθεί αίθουσα στο μουσείο Ca La Gironda (Bologna). Εχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε Gallery, Μουσεία Σύγχρονης Τέχνης και Δημοτικές Πινακοθήκες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Εργα του βρίσκονται σε Δημοτικές και ιδιωτικές συλλογές καθώς και σε μουσεία Σύγχρονης Τέχνης.
--------------------------------------------------
Κουνέλης-Κοψίνης
Cheapart
Θεμιστοκλέους και Α. Μεταξά Πλ. Εξαρχείων
Τηλ: 210-3817517
www. cheapart.gr