Sunday, December 23, 2007

Peggy Guggenheim (1898 – 23 Δεκεμβρίου 1979)





Peggy Guggenheim, heiress, art collector, patroness, and philanthropist, on the roof of her Palazzo Balbi, which overlooks the Grand Canal. Venice, 1950 ©1996 from the Estate of David Seymour

Η Peggy Guggenheim (26 Αυγούστου 1898 – 23 Δεκεμβρίου 1979) ήταν αμερικανίδα συλλέκτρια τέχνης. Γεννημένη σε μια εύρωστη οικονομικά οικογένεια της Νέας Υόρκης, ήταν κόρη του Benjamin Guggenheim, ο οποίος χάθηκε στην τραγωδία με το ναυάγιο του Τιτανικού [Titanic] το 1912 και ανιψιά του Solomon Ρ. Guggenheim, ο οποίος δημιούργησε το Ίδρυμα Solomon Ρ. Guggenheim [Solomon R. Guggenheim Foundation]. Το 1920 πήγε να ζήσει στο Παρίσι, κι εκεί, συναναστράφηκε με τους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες της πρωτοπορίας, πολλοί από τους οποίους ζούσαν στην ένδεια στο καρτιέ του Montparnasse. Ο Man Ray την φωτογράφισε, και μαζί με τον Constantin Brancusi και τον Marcel Duchamp δημιουργήθηκε μια φιλική παρέα.

Photograph:Peggy Guggenheim, 1964.

Peggy Guggenheim, 1964. Keystone/Hulton Archive/Getty Images

Έγινε στενή φίλη με τη συγγραφέα Natalie Barney και την καλλιτέχνιδα Romaine Brooks. Περιλάλητη ήταν και η ερωτική σχέση της με τον θεατρικό συγγραφέα Σάμουελ Μπέκετ.

Palazzo Venier dei Leoni

Η περίφημη συλλογή της Peggy Guggenheim στο μουσείο της στη Βενετία, στο Μεγάλο Κανάλι. Την επισκέφθηκα πριν καμιά δεκαριά χρόνια

Tuesday, December 18, 2007

Paul Klee (18 Δεκεμβρίου 1879 - 1940)

Photograph:Death and Fire, painting on burlap by Paul Klee, 1940; in the Museum of Fine Arts, Bern, Switzerland.

Death and Fire, painting on burlap by Paul Klee, 1940; in the Museum of Fine Arts, Bern, Switzerland. © Artists Rights Society (ARS), New York City/VG Bild-Kunst, Bonn/Kunstmuseum Bern, Paul-Klee-Stiftung, Bern, Inv.Nr.B40; photograph, Peter Lauri, Bern

Ο Ελβετός ζωγράφος, χαράκτης και γλύπτης Paul Klee γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1879, στο Münchenbuchsee, κοντά στη Βέρνη, (Ελβετία), και πέθανε στις 29 Ιουνίου 1940, στο Muralto, κοντά στο Locarno. Η μητέρα του που γεννήθηκε στη Βασιλεία, και ο γερμανο-γεννημένος πατέρας του, ο Hans Klee, ήσαν μουσικοί. Από τον ελβετικό νόμο, ο Paul Klee κράτησε την υπηκοότητα του πατέρα του, και αργά στη ζωή του υπέβαλε αίτηση για την ελβετική υπηκοότητα, αλλά πέθανε προτού να του χορηγηθεί.

Paul Klee    -    'Photograph'

Paul Klee - "Photograph" (?) - Image Copyright © (cf.www.dhm.de/lemo/)

Υπήρξε ταλαντούχος βιολιστής, και μεταξύ των ετών 1903 και 1906 έπαιξε περιστασιακά στη συμφωνική ορχήστρα της Βέρνης. Ο Klee γράφτηκε στο κλασικό Literarschule (ένα λογοτεχνικό σχολείο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης) στη Βέρνη. Σαν αγόρι ο Klee έκανε λεπτά σχέδια τοπίων, στα οποία αυτός και οι γονείς του είδαν την υπόσχεση μιας σταδιοδρομίας, και γέμισε τα σχολικά σημειωματάριά του με τα κωμικά σκίτσα. Μόλις τέλειωσε το Literarschule το 1898, έφυγε για το Μόναχο, που ήταν τότε η καλλιτεχνική πρωτεύουσα της Γερμανίας, και γράφτηκε στην ιδιωτική σχολή τέχνης του Heinrich Knirr. Το 1899 φοίτησε στην Ακαδημία του Μονάχου, υπό την καθοδήγηση του Franz von Stuck, του μεγαλύτερου ζωγράφου του Μονάχου. Ο Stuck ήταν ένας μάλλον ακαδημαϊκός ζωγράφος των αλληγορικών εικόνων, αλλά η έμφασή του στον ακαδημαϊσμό μάλλον ενόχλησε τον νεαρό Klee, που αναγκάστηκε έτσι να εγκαταλείψει τη σχολή.

Zitronen poster

Zitronen Poster - Paul Klee

Τα ημερολόγια που κράτησε από 1897 έως το 1918 περιέχουν πολύτιμα στοιχεία με τον λεπτομερή απολογισμό της εμπειρίας του και των παρατηρήσεών του στην τέχνη και τη λογοτεχνία. Το 1906 ο Klee νυμφεύθηκε την Lily Stumpf, μια πιανίστα που την είχε συναντήσει ενώ ήταν σπουδαστής, κι εκείνη τη χρονιά εγκαταστάθηκε στο Μόναχο για να ακολουθήσει τη σταδιοδρομία του. Η δημόσια εμφάνισή του έγινε με μια έκθεση στη Φρανκφούρτη και στο Μόναχο, αλλά αγνοήθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος. Προσπάθησε να κερδίσει τα προς το ζην γράφοντας κριτική εκθέσεων και συναυλιών, διδάσκοντας ζωγραφική κατ’ οίκον, και κάνοντας εικονογραφήσεις για περιοδικά και βιβλία. Είχε μια μικρή επιτυχία ως εικονογράφος: τα σχέδια που έκανε το 1911-12 για τη σατιρική νουβέλα Candide του Voltaire.

http://www.dl.ket.org/webmuseum/wm/paint/auth/klee/nile.jpg

Legend of the Nile, 1937 (190 Kb); Pastel on cotton cloth mounted on burlap, 69 x 61 cm (27 1/8 x 24 in); Kunstmuseum Bern

Μετά από μερικά χρόνια ο Klee άρχισε να εξετάζει τη σχέση της μοντέρνας γαλλικής τέχνης με τη δική του. Το 1905 επισκέφθηκε το Παρίσι, όπου πήρε τη γεύση των ιμπρεσιονιστών, και μεταξύ 1906 και 1909 εξοικειώθηκε με το έργο των μετα-ιμπρεσιονιστών Vincent van Gogh και Paul Cézanne και του βέλγου καλλιτέχνη James Ensor. Άρχισε επίσης να διερευνά τις εκφραστικές δυνατότητες των σχεδίων των παιδιών. Αυτές οι ποικίλες επιρροές μετέδωσαν στην εργασία του μια ελευθερία της έκφρασης και του ύφους.
Super Chess by Paul Klee
Super Chess. Image size in millimetres: 560 x 615. Open Edition. Fine Art Print.
Έως το 1914 Klee δεν είχε βρει ακόμα το δρόμο του στη ζωγραφική. Δεν εμπιστευόταν τις δυνατότητές του ως κολορίστα, και το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς εκείνη την περίοδο ήταν σε μαύρο και άσπρο. Αλλά τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς πήγε ένα δεκαπενθήμερο ταξίδι στην Τυνησία με τον παιδικό φίλο του Louis Moilliet και τον ζωγράφο August Macke της ομάδας του Der Blaue Reiter [Γαλάζιος Καβαλάρης]. Προφανώς εκεί στην Τυνησία βρήκε την απάντηση ο Klee για τον αν είναι ζωγράφος. Μάλιστα δε στα ημερολόγιά του αργότερα έγραψε: «Εγώ και το χρώμα είμαστε ένα - είμαι ζωγράφος»!

Zentrum Paul Klee. Monument im Fruchtland 3. Postfach, 3000 Bern 31, Switzerland

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είπε επίσης ότι "ένα χωράφι με μικές καλαμποκιές δεν είναι ένα χωράφι με μικρές καλαμποκιές, αλλά γραμμές σε κάποια τάξη, μια πνοή της άνοιξης, ένα χαλί πάνω στη γη"!!!

http://www.dl.ket.org/webmuseum/wm/paint/auth/klee/klee.insula-dulcamara.jpg

Insula Dulcamara, 1938 (210 Kb); Oil on newsprint, mounted on burlap, 31 1/2 x 69 in; Klee Foundation, Bern

ΚΙ ΑΥΤΑ:

Paul Klee, The Diaries of Paul Klee, 1898–1918, ed. by Felix Klee (1964; originally published in German, 1957), includes illustrations and a brief autobiography. The development of Klee's life and work is traced by Will Grohmann, Paul Klee (1954), a fundamental work; Gualtieri di San Lazzaro, Klee: A Study of His Life and Work (1957, reissued 1964; originally published in Italian, 1957), copiously illustrated; Werner Haftmann, The Mind and Work of Paul Klee, new ed. (1967; originally published in German, 1950), a good analysis; Christian Geelhaar, Paul Klee, Life and Work (1982; originally published in German, 1974); and Marcel Franciscono, Paul Klee: His Work and Thought (1991). Studies of specific topics include Jürgen Glaesemer, Paul Klee: The Colored Works in the Kunstmuseum Bern (1979; originally published in German, 1976); Jim M. Jordan, Paul Klee and Cubism (1984); and O.K. Werckmeister, The Making of Paul Klee's Career, 1914–1920 (1989).

Saturday, December 15, 2007

ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ, ΝΕΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

Τριάντα τέσσερις καλλιτέχνες και εκατόν δέκα έργα περιλαμβάνει η έκθεση «Σε ενεστώτα χρόνο, Νέοι Ελληνες καλλιτέχνες» που πραγματοποιείται έως τις 30 Μαρτίου στον εκθεσιακό χώρο της νέας πτέρυγας του Μέγαρο Μουσικής Αθηνών από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Δημιουργίες σε «Ενεστώτα χρόνο»

Η σύλληψη και η οργάνωση της έκθεσης εντάσσεται στο πλαίσιο μιας «εκθεσιακής πολιτικής με ερευνητικό και κριτικό χαρακτήρα που σχεδίασε και εφαρμόζει το ΕΜΣΕ κατ απόλυτη προτεραιότητα, ήδη από το ξεκίνημά του», εξηγεί η διευθύντρια του, Αννα Καφέτση. Η ίδια υπογράμμισε ότι το μουσείο σε δύο χρόνια θα βρίσκεται στον δικό του χώρο.

Κύριος στόχος της έκθεσης, στην οποία παρουσιάζονται 110 περίπου έργα εκ των οποίων 50 αποτελούν νέες καλλιτεχνικές προτάσεις ειδικά για την παρούσα έκθεση, είναι να αναδείξει μια νέα καλλιτεχνική δυναμική που διαφαίνεται την τελευταία δεκαετία -οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν έχουν γεννηθεί από το 1965 και μετά.

Συνιστά μια διερεύνηση ουσιωδών τάσεων και προτάσεων της σύγχρονης ελληνικής καλλιτεχνικής δημιουργίας, προβάλλοντας τον πλουραλισμό των πρακτικών και κατευθύνσεων.

Στόχος της είναι να «ανιχνεύσει τους προβληματισμούς και την κριτική στάση των Ελλήνων καλλιτεχνών απέναντι σε σύγχρονα ζητήματα, όπως η μαζική κουλτούρα και τα μέσα της, η κοινωνική διάσταση της αρχιτεκτονικής, ο επαναπροσδιορισμός της ατομικής και της συλλογικής ταυτότητας, η επανεξέταση της ιστορίας και της ιστορίας της τέχνης αναζητώντας τον διάλογο που ανοίγουν με τον υπόλοιπο κόσμο» κατά τη Δάφνη Βιτάλη, μία εκ των τριών επιμελητών της έκθεσης.

Οι «διαφορετικές ατμόσφαιρες μέσα στην έκθεση επιτρέπουν διάλογο μεταξύ έργων, νέων προτάσεων και αισθητικών κατευθύνσεων» σχολιάζει ο επιμελητής Σταμάτης Σχιζάκης. Η διάρθρωση της έκθεσης ακολουθεί μια ανοιχτή δομή, η οποία επιτρέπει πολλαπλές διαδρομές, φέρνοντας μαζί έργα διαφορετικών μέσων, όπως φωτογραφία, ζωγραφική, βίντεο, εγκαταστάσεις, γλυπτική. [Έθνος]

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ. ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΟΡΩΝ ΤΗΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Η δεύτερη διοργάνωση του «Εικαστικού Πανοράματος στην Ελλάδα» (14.12.2007 - 29.02.2008) δίνει το στίγμα της αρχειακής αξίας που έχει η έρευνα και καταγραφή της ετήσιας εικαστικής παραγωγής και δραστηριότητας. Η φετινή διοργάνωση έχει ως κεντρικό άξονα την έκθεση εικαστικών «Καλλιτεχνική καινοτομία. Σημειολογία των όρων της στη νέα εποχή» και αφορά στην επιλογή εικαστικών έργων από 850 και πλέον εκθέσεις Ελλήνων καλλιτεχνών -ομαδικές και ατομικές- που πραγματοποιήθηκαν σε μουσεία, ιδρύματα, χώρους τέχνης την εκθεσιακή περίοδο 2006-2007, στη χώρα και το εξωτερικό. Η έκθεση πλαισιώνεται από ημερίδα, συνέδριο, συναυλίες, βιβλιοπαρουσιάσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα και ξεναγήσεις. Τη διοργάνωση συνοδεύει έκθεση εκδόσεων τέχνης της περιόδου 2006-2007, δίγλωσσος κατάλογος για την έκθεση εικαστικών και ειδική ιστοσελίδα-βάση δεδομένων www.visualarts.gr.
Στο Εικαστικό Πανόραμα ΙΙ συμμετέχουν οι: Αγραφιώτης Δημοσθένης | Αλεξίου Νίκος | Αληθεινός Δημήτρης | Αντωνάκος Στήβεν | Αντωνίτσης Δημήτρης | Ασαργιωτάκη Καλλιόπη | Βαλαωρίτης Νάνος | Βασιλειάδης Παύλος | Βιτάσταλη Αριάδνη | Γεωργίου Απόστολος | Γεωργίου Κωστής | Γιανναδάκης Μανόλης | Γκολφίνος Γιώργος | Γουλάκος Περικλής | Γραμμένος Κορνήλιος | Γυπαράκης Γιώργος | Δασκαλάκης Στέφανος | Δρούγκας Αχιλλέας | Ζαχαριουδάκης Μανώλης | Ζούνη Όπυ | Ηλιοπούλου Ειρήνη | Καββαθά Αντιγόνη | Κακανιάς Κωνσταντίνος | Καμμά Ελένη | Κανά Ειρήνη | Καράς Χρίστος | Κατζουράκης Κυριάκος | Κατσάγγελος Γιώργος | Κεσσανλής Νίκος | Κοντοσφύρης Χάρης | Κόττης Γιάννης | Κούντουρας Χρήστος | Λαγός Νίκος | Λατινοπούλου Αθηνά | Μαδένης Μιχάλης | Μακρή Κλειώ | Μακρής Θανάσης | Μανέτας Μίλτος | Μαρινάκη Ολυμπία | Μεράντζας Δημήτρης | Μισούρας Τάσος | Μόσχος Νίκος | Μπότσογλου Χρόνης | Νικολάου Ανδρέας | Ξαγοράρης Ζάφος | Ξενάκης Κωνσταντίνος | Ξένου Βάνα | Παναγιωτάκης Σταύρος | Πανιάρας Κώστας | Παπαδημητρίου ’γγελος | Παπαδημητρίου Μαρία | Παπαφιλίππου Αιμιλία | Παππά Ζωή | Παρμακέλης Γιάννης | Παύλος | Poka-Yio | Πουλαντζά Νατάσσα | Πούλιος Βασίλης | Πούλος Ηλίας | Πράσινος Μάριος | Ρήνας Βαγγέλης | Σακαγιάν Εδουάρδος | Σαχίνης Ξενής | Σκουλάκης Δημοσθένης | Σουρούνη Έρη | Σπηλιοπούλος Μάριος | Στεφανάκις Γιάννης | Τέτσης Παναγιώτης | Τρανός Νίκος | Τσακάλη ’ννα-Μαρία | Τσακίρης Γιώργος | Τσόκλης Κώστας | Φιλοπούλου Μαρία | Φουτρής Δημήτρης | Φωκάς Γιάννης | Χαραλάμπους Πάνος | Χάρος Μανώλης | Χατζηπατέρας Μαρκ | Χρηστίδης Αχιλλέας | Χριστοφόρου Τζων | Μονάδα Πολιτιστικής Επικοινωνίας του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης

Jan Vermeer

Είμαι βέβαιος ότι και ο σημερινός καλλιτέχνης θα αρέσει στον φίλο μου τον Antoine. Μιλώ για τον Βερμέερ, που κάποτε ήταν παραγνωρισμένος, αλλά ελάχιστα στοιχεία υπάρχουν για τον ίδιο. Φυσικά δεν υπάρχει και ζωγραφιά με τη φάτσα του. Ο Ολλανδός ζωγράφος Johannes Vermeer ή Jan Vermeer (βαφτίστηκε 31 Οκτωβρίου 1632 και πέθανε στις 15 Δεκεμβρίου 1675) ειδικεύτηκε στις εσωτερικές σκηνές της καθημερινότητας. Ολόκληρη τη ζωή του την πέρασε στην πόλη του Delft. Ήταν ένας επιτυχημένος επαρχιακός ζωγράφος που δεν φαίνεται να πλούτισε, ίσως εξαιτίας του γεγονότος ότι παρήγαγε σχετικά λίγα έργα ζωγραφικής, αφήνοντας μετά το θάνατό του χήρα και έντεκα παιδιά στα χρέη.
images/1melkmeisje.jpg

Milkmaid = Η γαλατού (;)

Έμεινε άγνωστος για πολλά χρόνια. Άλλωστε αυτά παθαίνουν όσοι μένουν στην επαρχία – δεν τους ξέρει κανένας! Αυτό μπορεί να είναι χιούμορ αλλά απηχεί ένα μεγάλο μέρος της πραγματικότητας. Ο Βερμέερ παρέμεινε ουσιαστικά ξεχασμένος για σχεδόν διακόσια χρόνια, μέχρι που το 1866 ο κριτικός τέχνης Thoré Bürger δημοσίευσε ένα δοκίμιο προβάλλοντάς τον (μόνο 35 έργα ζωγραφικής αποδίδονται στον Βερμέερ). Από τότε η φήμη του Vermeer έχει απλωθεί, και αναγνωρίζεται πλέον ως ένας από τους μέγιστους ζωγράφους του Dutch Golden Age, τον τοποθετούν δίπλα στον Ρέμπραντ και είναι ιδιαίτερα διάσημος για την επεξεργασία και τη χρήση φωτός στα έργα του.


Het meisje met de parel

Το Κορίτσι με ένα σκουλαρίκι μαργαριταριών (ολλανδικά: Het meisje met de parel) είναι ένα από τα αριστουργηματικά έργα του Vermeer. Το έργο βρίσκεται αυτήν την περίοδο στο Mauritshuis στη Χάγη. Αναφέρεται μερικές φορές ως «Μόνα Λίζα του Βορρά» ή «Ολλανδή Μόνα Λίζα».

Click

Η Μαστροπός [The Procuress] - 1656 (143 x 130 cm.) - Staatliche Kunstsammlungen, Gemäldegalerie, Dresden

Η Μαστροπός είναι το πρώτο γνωστό έργο του Vermeer. A large format work 56.3 X 51.2" (143 X 130 cm). The subject, the decor and the cultural climate are perfectly exemplary of the Caravaggio school, in the tradition of raconteurs of ribald stories, prodigal sons and cheaters. One can see a young woman, whose firm curves are being groped by the putative client under the attentive eye of the assistant procuress. It Is obvious that what could be and is very often vulgar when rendered by certain painters of the Caravaggio schoool, is transcended here. All the emphasis is put on beauty, the quality of the admirable tapestry, the balustrade and the perfect contrast of the yellow with the work's overall reddish-brown hue. A painting with promise. Vermeer had not yet been born.

Woman in Blue Reading a Letter Johannes Vermeer, 1663-1664 Oil on canvas 46,6 × 39,1 cm Rijksmuseum Amsterdam, Amsterdam

The Woman in Blue Reading a Letter [Γυναίκα στα γαλάζια που διαβάζει γράμμα] is a painting finished around 1663-1664. It is housed in the Rijksmuseum Amsterdam. As in the Girl with a Pearl Earring, a solitary figure of a woman is standing immersed in her thoughts, this time in the center of the composition. She reads a letter and seems completely absorbed by it. This painting stands out by the simplification of the composition, which does away with the previously mandatory leaden window to the left. Even the chairs and table surrounding the principal and single figure have lost in importance. Only the map on the wall breaks the uniformity. Vermeer's palette has become very delicate and sophisticated. Blue predominates by its widespread use in the woman's jacket. The foreground again gains in emphasis according to the precepts derived from the inverted telescope. Otherwise, the viewer is only confronted with the pure majesty of the main figure, set against the clear wall, whose luminosity is balanced by the brownish map. In its classical simplicity, grandeur and almost abstract conception, this is one of Vermeer's masterpieces.

Τα υπόλοιπα, μπορείτε να τα δείτε ΕΔΩ

Wednesday, December 12, 2007

Ο Edvard Munch και η Κραυγή του...

Image:The Scream.jpg
The Scream. 1893. Oil, tempera and pastel on cardboard. Nasjonalgalleriet, Oslo.

Ο Νορβηγός ζωγράφος Edvard Munch (12 Δεκεμβρίου 1863 – 23 Ιανουαρίου 1944), θεωρείται σημαντικός πρόδρομος του εξπρεσιονισμού. Το πιό γνωστό ζωγραφικό έργο του, Η Κραυγή [The Scream, 1893], είναι ένα από τα κομμάτια σε μια σειρά με τον τίτλο The Frieze of Life, όπου ο Munch ερεύνησε τα θέματα της ζωής, της αγάπης, του φόβου, του θανάτου, και της μελαγχολίας, και με αρκετά από τα έργα του, ζωγράφισε διάφορες εκδοχές. Παρόμοια έργα ζωγραφικής περιλαμβάνουν την απελπισία και την ανησυχία. Μπορεί η Κραυγή να αποτυπώνει το φόβο από μια επίθεση του υπαρξιακού τρόμου... Είναι πάντως ένα έργο που εύστοχα θα μπορούσε να αποτυπώσει και την αγωνία ή τον τρόμο του σημερινού ανθρώπου μπροστά στους κινδύνους που απειλούν την ίδια την ύπαρξή του αλλά και το μέλλον του πλανήτη!

Photograph:Edvard Munch, self-portrait, lithograph, 1895; in the Albertina, Vienna

Edvard Munch, self-portrait, lithograph, 1895; in the Albertina, Vienna

Τα θέματα αυτά για τη ζωή επαναλαμβάνονται σε όλη τα έργα του Munch, στα έργα ζωγραφικής όπως το The Sick Child (1886, πορτρέτο της αποθανούσας αδελφής του Sophie), το Love and Pain (1893-94).

Ο Munch απεικόνισε τις γυναίκες είτε ως ευπαθείς, αθώους πάσχοντες (δείτε την εφηβεία και την αγάπη και τον πόνο) είτε ως αιτία μεγάλων συναισθημάτων, της ζηλοτυπίας και της απελπισίας (δείτε το χωρισμό, τη ζηλοτυπία και τις τέφρες). Μερικοί λένε ότι αυτά τα έργα ζωγραφικής απεικονίζουν τις σεξουαλικές ανησυχίες του καλλιτέχνη, αν και θα μπορούσε επίσης να υποστηριχτεί ότι είναι μια καλύτερη αντιπροσώπευση της ταραχώδους σχέσης του με την ίδια την αγάπη.

Edvard Munch's Madonna

Edvard Munch's Madonna

Η Madonna είναι ένας διάσημος πίνακας ζωγραφικής του Munch, ο οποίος ζωγράφισε πέντε εκδοχές της, από το 1894 μέχρι το 1895. Μια επό τις εκδοχές αυτού του έργου ανήκει στο Munch Museum του Oslo, ενώ μια άλλη ανήκει στη συλλογή του επιχειρηματία Nelson Blitz.

ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ... ΤΣΑΡΟΥΧΗ



Γιάννης Τσαρούχης

Ζωγραφική, σχέδια, ένα εξαιρετικό ζεύγος από βεντάλιες, προσωπογραφίες, γυμνά, αλλά και σχέδια για θεατρικά σκηνικά και κοστούμια, όλα χαρακτηριστικά παραδείγματα της θεματολογίας του μεγάλου Γιάννη Τσαρούχη παρουσιάζονται την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, στις 7.30 μ.μ., στην Kalfayan Galleries (Χάρητος 11, Κολωνάκι). Εργα που αποκαλύπτουν το εύρος των επιρροών που ενέπνευσαν τον Ελληνα καλλιτέχνη. Τα πορτρέτα και οι μνημειακές φιγούρες του, οι παραλλαγές της χρωματικής κλίμακάς του, η σαφής ροπή του προς τον ρεαλισμό και ταυτόχρονα η δεξιότητά του να αφαιρεί και να φιλτράρει τα μη ουσιώδη στοιχεία στις συνθέσεις του αντανακλούν την απαράμιλλη ικανότητα του Τσαρούχη να επαναπροσδιορίζει και να ερμηνεύει δημιουργικά τα ποικίλα ερεθίσματα που εξήψαν τη φαντασία του. Διάρκεια έκθεσης έως 19 Ιανουαρίου 2008.

Tuesday, December 11, 2007

ΤΟ ΠΑΙΔΙ,Ο ΚΟΣΜΟΣ!

Mother and Child by G.M. Huzo Paddlety

Mother and Child is a painting that depicts the unseen communication between the two. More than visual, it is a sense of rhythm, vibration, and smell…a bond that transcends time. Mr. Paddlety is a Kiowa artist with affiliation in the Sioux Tribe. He was born in Billings, Montana and later moved to Anadarko, Oklahoma where his studio is currently located. Huzo’s ideas are conceived from life experiences, contemporary and traditional. Huzo says “I enjoy using intense colors to give my work a neon/blacklight effect. A style too bold for some, perfect for others.”
Mother and Child, France, 1700s, Jean-Baptiste Greuze

Mother and Child, France, 1700s. This painting was done by Jean-Baptiste Greuze in 1765 and is commonly known as "The Spoiled Child". It is located at the Hermitage in St. Petersburg.

Le Nain Brothers, Visit To Grandmother

Le Nain Brothers, Visit To Grandmother
http://www.featurepics.com/favorites/fav09.jpg

Ζωγραφίζοντας... καρδούλες!

Friday, December 7, 2007

Η ΠΡΩΤΗ MAIL ART BIENNALE

Θεωρείται από τα πλέον πρωτοποριακά καλλιτεχνικά κινήματα. Ονομάζεται mail art και το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου, η Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας - Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα εγκαινιάζει την 1η Διεθνή Mail Art Biennale στην Ελλάδα. Η έκθεση της Λάρισας θα έχει τρεις ενότητες: 1) για τον Ολυμπο, την Ελασσόνα ή για την πόλη που ο καθένας έχει στην καρδιά του, 2) τους Αργοναύτες (συμπαραγωγή με τη Χάρτα του Πολιτισμού) και 3) την Αλυσίδα αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα. Τον περασμένο Μάρτιο προκηρύχθηκε η έκθεση στο Διαδίκτυο και η συμμετοχή ήταν πολύ μεγάλη. Ηδη έχουν δηλώσει συμμετοχή 550 καλλιτέχνες από 30 και πλέον χώρες του κόσμου με περισσότερα από 800 έργα. Ανάμεσά τους η Οπυ Ζούνη, η Αρετούσα Κομιανού, ο Κ. Ευαγγελάτος, κ. ά. Την παραγωγή, την εικαστική διοργάνωση και την επιμέλεια της έκθεσης έχει η ζωγράφος Θωμαή Κόντου. Το mail art εμφανίστηκε το 1965 και αποτελεί ήδη ένα παγκόσμιο δίκτυο χιλιάδων καλλιτεχνών, που ανταλλάσσουν μεταξύ τους έργα τέχνης, στήνουν εκθέσεις ή ηλεκτρονικές παρουσιάσεις, χρησιμοποιούν δε γι’ αυτό όλα τα μέσα επικοινωνίας όπως ταχυδρομείο, Διαδίκτυο, κ. λπ. για τη διάδοση της τέχνης. Είναι ένα καλλιτεχνικό κίνημα που διαρκώς επεκτείνεται. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 14 Ιανουαρίου.

Tuesday, December 4, 2007

ΚΑΝΤΙΝΣΚΙ, ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

Photograph:Vasily Kandinsky.

Vasily Kandinsky

Ο Ρώσος ζωγράφος Vasily Vasilyevich Kandinsky, θεωρείται ένας από τους πρώτους δημιουργούς της καθαρής αφαίρεσης στη σύγχρονη ζωγραφική. Μεγάλος καλλιτέχνης. Γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1866, στη Μόσχα, και πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου 1944, στο Neuilly-sur-Seine, της Γαλλίας. Για μένα, προσωπικά, έχει μια μεγάλη σημασία, αφού κάποτε, όντας μαθητής λυκείου και βλέποντας την πρόοδο του μικρότερου αδελφού μου στη ζωγραφική, θέλησα κι εγώ να κάνω ένα βήμα. Βρίσκω ένα έργο του Καντίνσκι κι έπιασα να το αντιγράψω. Με την καθοδήγηση (ως προς το ανακάτωμα των χρωμάτων), λοιπόν, του αδελφού μου, του Άγγελου, ζωγράφισα ένα έργο που δεν έχει καμιά σχέση με κανένα έργο του Καντίσκι, αλλά κάπως τον θυμίζει. Το έχω ακόμη, σε μια απλή κορνίζα, το βλέπω και η σκέψη γυρίζει στα νιάτα…

Photograph:Improvisation 30 (Cannons), oil on canvas by Wassily (Vasily) Kandinsky, 1913; in the Art Institute of Chicago. 109.2 ´ 109.9 cm.

Improvisation 30 (Cannons), oil on canvas by Wassily (Vasily) Kandinsky, 1913; in the Art Institute of Chicago. 109.2 ´ 109.9 cm.

Για να δείτε περισσότερα έργα, ΕΔΩ, ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Thursday, November 22, 2007

ΔΡΩΜΕΝΑ: ΕΝΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Ένας τρόπος γνωστοποίησης για την κυκλοφορία ενός εντύπου είναι κι αυτός που κάνω εδώ τώρα. Να ενημερώσω τουλάχιστον από τα μπλογκ που διαχειρίζομαι ότι τα "Δρώμενα", ένα θεατρικό περιοδικό, σοβαρό και με ιστορία, επιζητεί να πάρει τη θέση του. Κι από Δευτέρα, στα κεντρικά βιβλιοπωλεία.


Ανανεωμένο, δυναμικό, αισθητικά ωραίο και ενημερωμένο το θεατρικό περιοδικό ΔΡΩΜΕΝΑ μπαίνει ξανά ζωντανό και μάχιμο στη θεατρική ζωή του τόπου. Μια απόφαση ήταν το νέο τεύχος να ξεκινήσει την αρίθμηση από την αρχή: τεύχος 01, Φθινόπωρο 2007. Πλούσια ύλη με άρθρα, μελέτες, συνεντεύξεις, ιστορικές αναδρομές, σχόλια, ειδήσεις σχολιασμένες, βιβλία …

Το βασικό «ατού» του τεύχους είναι η μελέτη με τίτλο ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΠΕΡΕΤΤΑ: ΕΝΑ ΑΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΤΟ ΕΙΔΟΣ του διδάσκοντος Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Μανώλη Σειραγάκη, ο οποίος και σημειώνει: Παρά τα 100 χρόνια παρουσίας της στο ελληνικό θέατρο, η Οπερέττα δεν έχει γίνει ποτέ αντικείμενο συστηματικής μελέτης σε αντίθεση με τα υπόλοιπα θεατρικά είδη. Η εμμονή ως σήμερα σε ανεκδοτολογικά άρθρα και αποσπάσματα απομνημονευμάτων που συναντάμε ακόμη και στα προγράμματα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής μάς αναγκάζει να την αντιμετωπίζουμε σαν ένα γραφικό φαινόμενο που έχει εξαφανιστεί οριστικά κι όχι σαν ένα δυναμικό θεατρικό είδος που, ανεξάρτητα από την αμφίβολη ποιότητα των σημερινών του επιβιώσεων, σημάδεψε βαθιά το ελληνικό θέατρο και τον Κινηματογράφο…

Αφιέρωμα στην ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ «ΤΕΧΝΗΣ», 28 ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗΣ. Νικηφόρος Παπανδρέου: Το ζήτημα είναι πώς θα κάνουμε πολλούς τους μυημένους… Δημήτρης Ναζίρης: Τα μισά της χρόνια μαζί μου τα πέρασε. Έφη Σταμούλη: Αυτό είναι το μυστικό… Τρεις μαρτυρίες: Νίκος Χουρμουζιάδης, Ιωάννα Μανωλεδάκη, Απόστολος Βέττας. Οι παραστάσεις 1979-2005.

Συνέντευξη του Αμερικανού δημοσιογράφου Mel Gussow με τον Harold Pinter: «Τείνω να αντιμετωπίζω το κοινό ως εχθρό μου…». Με αφορμή το ανέβασμα του έργου του Παλιοί Καιροί στο Μπρόντγουεϊ, σε σκηνοθεσία Peter Hall. Συνέντευξη. Μετάφραση: Μαριάννα Καλλιά, επιμέλεια μετάφρασης: Λίλα Τρουλινού.

Kείμενο καθηγητή Georges Banu με τίτλο «Έξοδοι κινδύνου», που είναι ο πρόλογος από το ομώνυμο βιβλίο του Le théâtre, sorties de secours : essais critiques (Eκδόσεις: Aubier)., σε μετάφραση της Μάγιας Λυμπεροπούλου.

Άρθρο του Norman R. Shapiro με τίτλο «Η φάρσα ή Γέλιο χωρίς δεύτερη σκέψη». Η Φάρσα, αυτό το τόσο απαιτητικό θεατρικό είδος, το πιο απαιτητικό μάλιστα –ρωτήστε ακόμη και τους καλύτερους σκηνοθέτες αν δεν το πιστεύετε– υπήρξε, από τον Μεσαίωνα, ένα από τα πιο αγαπημένα θεατρικά είδη στη Γαλλία, όπου, σύμφωνα με μια ετυμολογία της λέξης, την ίδια λέξη χρησιμοποιούσαν και για τη γέμιση στη μαγειρική. Έτσι, μικρά κωμικά κομμάτια χρησιμοποιούντο σαν «γέμιση» ανάμεσα σε μεγάλα, συνήθως σοβαρά έργα για την απαραίτητη ανακούφιση. Όμως, αν στα μέσα του 20ού αιώνα, η γαλλική φάρσα ένιωσε την ανάγκη να νομιμοποιήσει την ύπαρξή της, δανειζόμενη τα στολίδια του υπαρξισμού και του παραλόγου και το angst τους, όπως για παράδειγμα έκαναν οι διάφοροι, Ionesco, Adamov και Arrabal, για να ονομάσουμε μερικούς από τους πιο διάσημους εκφραστές εκείνης της γενιάς, οι ειδήμονες της φάρσας κατά την εποχή της ακμής της, έναν αιώνα νωρίτερα και βάλε, δεν ένιωθαν καμιά τέτοια υποχρέωση… Μετάφραση: Χριστίνα Παπαδάκη.

Στο ΦΑΚΕΛΩΜΑ, ο θεατρικός συγγραφέας Γιώργος Μανιώτης [«Ως βλαξ πίστεψα ότι αυτό πoυ έχει την μεγαλύτερη αξία είναι η ζωή…»] απαντά σε 65 ερωτήσεις του Νίκου Λαγκαδινού.

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιάννης Σπανδωνής, κάνει ,μια ιστορική αναδρομή στη θεατρική Αθήνα των αρχών του αιώνα με τίτλο «Nικόλαος Σπανδωνής, H Aθήνα μας ή πώς μια θεατρική παράσταση πυροδότησε την επανάσταση του 1909 στο Γουδί»!

Ο δήμαρχος της Αγίας Βαρβάρας Αττικής Λάμπρος Μίχος, του οποίου η δραστηριότητα έχει αλλάξει και το πολιτιστικό τοπίο του δήμου του, γράφει για «Το θέατρο και το παράδειγμα του Δήμου της Αγίας Βαρβάρας». Κι ένα μικρό αφιέρωμα στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Αγίας Βαρβάρας, την οποία διευθύνει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Δημήτρης Παπαγιάννης.

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ: Tο ελληνικό έργο, Εθνικό Θέατρο, Η συναρπαστική γοητεία της Αντιγόνης, Η επικράτηση της Αντιγόνης, Ερμήνευσαν Αντιγόνη, Η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Η μικροκομματική λογική, Η ελληνική διανόηση, Οι δεξιοτέχνες της αερολογίας, Οι πλαστικές σακούλες, Για το υπουργείο Πολιτισμού Επιχορηγήσεις ή ποιος ξέχασε ανοιχτές τις βρύσες!, Επιχορηγήσεις δια βίου;, Το Μαλλιαροπούλειο Θέατρο κ.ά.

Στις ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ: Νέο ξεκίνημα, Αναζητούμε φίλους, Σε καλοπροαίρετους αναγνώστες, Η αλλαγή στο Εθνικό, Οφειλή στον Βασίλη Ζιώγα, ΟΙ καρεκλοκένταυροι των ΜΜΕ, Ο Τζούλιαν Σνάμπελ, La Fenice της Βενετίας, Δημήτρης Σπάθης, Τα Δρώμενα στο Πανεπιστήμιο, Bωμός γνωστός από τον «Oιδίποδα», Ύστερα από 2.300 χρόνια!, Ξεχασμένο στη μοίρα του το αρχαίο θέατρο της Μήλο, Ύστερα από 2.300 χρόνια, Αποκαλύφθηκε το αρχαίο θέατρο Αχαρνών, Πρόβλημα με τις επιχορηγήσεις!, Αρχαίο θέατρο και στην Κεφαλονιά, Το ΣΕΗ συνταράσσεται, Το ΕΝΤΥΠΟ πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου, Το κόστος του Ελληνικού Φεστιβάλ, Ευτυχισμένες μέρες στην Επίδαυρο!, Ο Μάριος Πλωρίτης, O Σπύρος Κωνσταντόπουλος, Ο Νίκος Συνοδινός, Ο Νίκος Τσεκούρας, The Lady from Dubuque του Έντουαρντ Άλμπι, Ο (και δικός μας) Χάρολντ Πίντερ, Στα 101 της πατά ξανά το σανίδι της σκηνής, Τα ΔΡΩΜΕΝΑ στα χέρια των φίλων…

ΒΙΒΛΙΑ. Γιάννης Εμίρης: Ό,τι γεννιέται… πεθαίνει! (Βασίλης Γκουρογιάννης «Ο θίασος των Αθηναίων»). Λεία Βιτάλη: Πάντρεμα αφηγηματικού και θεατρικού λόγου (Αντώνης Σιμιτζής «Δρόμοι της οργής»). Ιωάννα Λαγκαδινού: Εξαιρετικά δημοσιεύματα. Τα αφιερώματα της «Καθημερινής».

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ: Τα βρώμικα χέρια: Σημεία των καιρών: στη Γαλλία, όπως και αλλού, η εποχή μας μοιάζει να είναι η εποχή της κατάλυσης των μύθων των προηγούμενων δεκαετιών. Υπάρχει πολύ μίσος στην ατμόσφαιρα, μια ατμόσφαιρα που αποπνέει δυσοσμία…Από τα θύματα της τάσης αυτής ήταν και ο Σαρτρ, μαζί με τη σύντροφό του, τη Σιμόν ντε Μποβουάρ.

Τρικυμία από χαρτί: Τα “Βιβλία του Προσπέρου”, ήταν ο τίτλος της ταινίας του Πίτερ Γκριναγουέι που είχε προβληθεί στο φεστιβάλ Βενετίας – μια ταινία που αποτελούσε ελεύθερη απόδοση της Τρικυμίας του Σέξπιρ, ή μάλλον παράφρασή της, όπως ισχυρίζονταν πολλοί.

Μια μοναδική συνάντηση: Η θαυμαστή νουβέλα του Χένρι Τζέιμς Μέσα στο κλουβί διηγείται τη ζωή μιας γυναίκας που εργάζεται σ’ ένα τηλεγραφείο και που ζει μάσα από τη ζωή των άλλων – έτσι όπως τη βλέπει να περνάει μέσα από τα κείμενα των τηλεγραφημάτων που φτάνουν στα χαρτιά της. Αυτό το θέμα, σε μετάφραση και θεατρική απόδοση από τον Έντσο Σιτσιλιάνο, είχε διαλέξει ο Λούκα Ρονκόνι για τις παραστάσεις που έδωσε πριν μερικά χρόνια στην Περούτζια.

Η κόλαση των λέξεων: Ο (κατά τα άλλα συντηρητικών πολιτικών πεποιθήσεων) Μπότο Στράους θεωρείται – και είναι – από τους πιο πολυπαιγμένους συγγραφείς της Ευρώπης, μαζί με τον Χάινερ Μίλερ. Η αιτία: επειδή καταγγέλλει την κοινωνία μας που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο πέλαγος του καταναλωτισμού, όπου αναζητεί τη χαρά δίχως να τη βρίσκει.

Ο Μπαρταμπάς, ο άνθρωπος που τον έλεγαν Άλογο: Μιας και το ρίξαμε στις αναμνήσεις, και μια «ιππική όπερα» που είχε ανέβει πριν μερικά χρόνια στη Γαλλία. Ανακατεύοντας μουσική και άλογα, γρηγοριανά τραγούδια και τραγούδια των Βερβέρων, σκιαγραφούσε δυο διαφορετικούς πολιτισμούς. Η παράσταση είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία – και είχαν παρελάσει από εκεί ο Πολάνσκι, η Μαντόνα, ο Κερκ Ντάγκλας, ο Ηλίας Καζάν κ.ά


ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ:«ΕΙΜΑΙ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ»



Τρεις μεγάλες εκδηλώσεις διοργανώνει το Μουσείο Μπενάκη για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ζωγράφου και ποιητή Νίκου Εγγονόπουλου (1907-1985). Πρόκειται για την αναδρομική έκθεση «Είμαι ζωγράφος και ποιητής», στο κτίριο της οδού Πειραιώς 138. Την κυκλοφορία δίγλωσσης μνημειακής έκδοσης - πρώτου επιστημονικού καταλόγου (έρευνα Κατερίνα Περπινιώτη - Αγκαζίρ) που περιλαμβάνει όλη την εικαστική του δημιουργία και το συνέδριο στις 23, 24/11 (αμφιθέατρο Μουσείου Μπενάκη, Πειραιώς), με τίτλο «Νίκος Εγγονόπουλος: ο ζωγράφος και ο ποιητής».

Στην έκθεση (έως 20/1) περιλαμβάνονται 150 έργα του δημιουργού, αντιπροσωπευτικά της θεματικής του και των πολλών και διαφορετικών τεχνικών, που κατά καιρούς τον απασχόλησαν. Επίσης, παρουσιάζονται - για πρώτη φορά - τα κοστούμια για τις παραστάσεις του «Ελληνικού Χοροδράματος», που μαζί με τις σκηνογραφικές μακέτες εικονογραφούν τη θεατρική δημιουργία του. Την έκθεση συμπληρώνουν ποιήματα, πεζά και οι πρώτες εκδόσεις των ποιητικών συλλογών του.

Νίκος Εγγονόπουλος, «ζωγράφος και ποιητής»

Στο συνέδριο, την πρώτη ημέρα, οι ομιλητές (Νίκη Λοϊζίδη, Νίκος Δασκαλοθανάσης, Νίκος Μουτσόπουλος, Σωτήρης Σόριγκας, Ευγένιος Δ. Ματθιόπουλος κ.ά.) θα μιλήσουν για τον εικονοποιό και ζωγράφο Εγγονόπουλο, ενώ τη δεύτερη μέρα θα εξεταστεί το ποιητικό έργο του, από τους: Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Ρένα Ζαμάρου, Ανδρέα Μπελεζίνη, Ελλη Φιλοκύπρου κ.ά.


Wednesday, November 14, 2007

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΤΟΥ ΧΑΡΗ ΚΑΚΑΡΟΥΧΑ

Η Anna Rosa με τα παιδιά της, Municipal, Santiago de Cuba, Απρίλιος 2002Η ατομική έκθεση «Το Ημερολόγιο της Κούβας» του Χάρη Κακαρούχα, μια παραγωγή του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, παρουσιάζεται στον 17ο Φεστιβάλ του Μήνα Φωτογραφίας της Μπρατισλάβα (Σλοβακία) έως τις 02 Δεκεμβρίου 2007, στη Galeria mesta Bratislavy (διεύθυνση: Panska 19, τηλ. +421/2/54432160 ).

Ο Χάρης Κακαρούχας μέσα από τη δουλειά του στην Κούβα αναζητούσε να παρουσιάσει έναν τόπο που ζει στον μύθο. Το έργο του αποτελεί ένα προσωπικό του ημερολόγιο, αφηγούμενος, χωρίς να αναλύει ή να σχολιάζει τα άτομα που επιλέγει να φωτογραφήσει στο οικείο περιβάλλον τους. Συνθέτει πορτρέτα από ανθρώπους όλων των ηλικιών που τους παρουσιάζει σε φυσικές στάσεις, ενώ παράλληλα στρέφει τη ματιά του σε κοινότοπα στοιχεία των χώρων, όπως απλωμένα πολύχρωμα υφάσματα, αέρινες γάζες, εικόνες κρεμασμένες σε φθαρμένους τοίχους, πολύχρωμες ταπετσαρίες κα.
Στα 41 φωτογραφικά έργα του κυρίαρχο ρόλο παίζει και το χρώμα, το οποίο πέρα από μια αισθητική εμπειρία, συνιστά έναν τρόπο κατανόησης του τρόπου που αισθάνθηκε και κατανόησε την εμπειρία αυτή ο δημιουργός. Η έκθεση διοργανώνεται από το Μ.Φ.Θ., το FOTOFO Foundation, τη Galeria mesta Bratislavy, καθώς και με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας (Γενική Διεύθυνση Σύγχρονου Πολιτισμού, Διεύθυνση Εικαστικών, Τμήμα Φωτογραφίας). Η έκθεση παρουσιάζεται σε επιμέλεια της Νίνας Κασσιανού, ιστορικού τέχνης.
Το FOTOFO Foundation διοργανώνει κάθε χρόνο το Φεστιβάλ του Μήνα Φωτογραφίας της Μπρατισλάβα από το 1992, οπότε και συστήθηκε. Η Μπρατισλάβα έγινε ένα σημαντικό σημείο συνάντησης φωτογράφων από την Ανατολή και τη Δύση, παρουσιάζοντας κάθε χρόνο περισσότερες από 40 εκθέσεις καλλιτεχνών από διαφορετικές χώρες από όλο τον κόσμο, ενώ παράλληλα διοργανώνονται workshops, portfolio, conferences, φιλμ review σχετικά με τη φωτογραφία κα. Οι εκθεσιακοί χώροι που χρησιμοποιούνται δεν είναι μόνο γκαλερί και μουσεία, αλλά και υπαίθριοι χώροι, ώστε να επιτευχθεί μεγαλύτερη επαφή με το ευρύτερο κοινό. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ επικεντρώνεται σε μια συστηματική παρουσίαση στον τομέα της φωτογραφίας στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Από το 1995 το FOTOFO Foundation εκδίδει το μοναδικό Ευρωπαϊκό περιοδικό αφιερωμένο στις τάσεις της φωτογραφίας στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Το ‘IMAGO’ εκδίδεται δύο φορές τον χρόνο στην αγγλική γλώσσα. Το 2005 ιδρύθηκε το Central European House of Photography, ως μέρος του FOTOFO Foundation, με σκοπό τη συγκέντρωση πληροφοριών για την ιστορία και τις εξελίξεις στην τέχνη της φωτογραφίας στην περιοχή τους. (Από το δελτίο τύπου του ΥΠΠΟ)

«ΓΕΝΕΘΛΙΟΣ ΤΟΠΟΣ»


Έκθεση παρουσιάζει τα πρωτότυπα έργα που δημιουργήθηκαν για την εικαστική έκδοση με θέμα «Γενέθλιος Τόπος», η οποία πραγματοποιείται με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων λειτουργίας της Alpha Trust, στο Μουσείο Μπενάκη, Κτήριο οδού Πειραιώς, από 15/11/2007 έως 18/11/2007.

Για τις ανάγκες της έκδοσης-έκθεσης η Alpha Trust απευθύνθηκε σε 65 διακεκριμένους Έλληνες καλλιτέχνες που διαπραγματεύτηκαν το συγκεκριμένο θέμα με διαφορετικούς τρόπους. Άλλωστε ο «Γενέθλιος Τόπος» μπορεί δυνητικά να αποτελέσει ανεξάντλητο θέμα σχεδιασμού και εικαστικών προτάσεων, να αντιμετωπιστεί κυριολεκτικά, με έμφαση στο ζήτημα της εντοπιότητας και της περιγραφικής μνήμης, ή μεταφορικά, ως συναισθηματικός τόπος, παιδική ηλικία, τοπίο μνήμης ή δημιουργίας, πεδίο αυτογνωσίας, επανεξέταση του έσω κόσμου, επαναπροσέγγιση ενός δυνητικού προορισμού, –προσωπικού ή παγκόσμιου, αρχή και κατάληξη ενός ταξιδιού.

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης των έργων, θα διενεργηθούν πωλήσεις, με ζητούμενο ένα ποσοστό των εσόδων (τα υπόλοιπα έσοδα ανήκουν στους καλλιτέχνες), να διατεθεί υπέρ των σκοπών του Μουσείου Μπενάκη (Τομέας Αρχείων-Εκδόσεων) και της Γενναδείου Βιβλιοθήκης της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών, σημαντικότατους φορείς Πολιτισμού του τόπου μας, με τους οποίους η Alpha Trust συνδέεται στενά. Επιμέλεια έκδοσης και έκθεσης: Ίρις Κρητικού.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Εισαγωγικό Σεμινάριο Καλλιτεχνικής φωτογραφίας από τον Πλάτωνα Ριβέλλη. Αθήνα Μουσείο Μπενάκη - Κεντρικό κτήριο, μέχρι 11/6/2008. Το σεμινάριο απευθύνεται σε όσους ενδιαφέρονται για τη φωτογραφία -είτε έχουν ασχοληθεί παλαιότερα είτε όχι- και θα έχει διάρκεια επτά μηνών (Νοέμβριος 2007-Ιούνιος 2008). Η διδασκαλία περιλαμβάνει ένα τεχνικό μέρος που αφορά στη λήψη και την εκτύπωση ασπρόμαυρων και έγχρωμων φωτογραφιών (μηχανές, φακοί, φωτισμός, φωτομέτρηση, σκοτεινός θάλαμος, στοιχεία ψηφιακής τεχνικής), καθώς και ένα καλλιτεχνικό με θέματα ιστορίας και αισθητικής της φωτογραφίας. Στις θεωρητικές παραδόσεις θα προβληθούν 5.000 διαφάνειες από επιλεγμένα έργα 150 φωτογράφων που θα δώσουν το έναυσμα για συζητήσεις και αναλύσεις. Συζητήσεις και κρίσεις θα πραγματοποιούνται σχετικά με τις λήψεις των μελών του σεμιναρίου μόνο στις περιπτώσεις που αυτό είναι επιθυμητό. Το σεμινάριο θα πραγματοποιείται κάθε Τετάρτη, 17:30-22:00. Διοργάνωση: Φωτογραφικός Κύκλος σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη.

THE GREEKS. ART TREASURES FROM THE BENAKI MUSEUM


The Greeks. Art Treasures from the Benaki Museum, Athens Λισαβόνα, Πορτογαλία, Μουσείο Calouste Gulbenkian (μέχρι 6/1/2008). Η έκθεση περιλαμβάνει 157 σπάνια έργα από τις συλλογές του Μουσείου Μπενάκη, που αναδεικνύουν την αδιάσπαστη συνέχεια και συνοχή του ελληνισμού από τα βάθη της προϊστορίας ως τα κλασικά και ελληνιστικά χρόνια, από τη ρωμαϊκή περίοδο ως το τέλος της βυζαντινής εποχής, και από τους αιώνες της ξενοκρατίας ως την επαναστατική αφύπνιση του 1821 και την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Ο επισκέπτης της έκθεσης θα έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει μαζί με την διαδρομή της ελληνικής τέχνης και τις ιστορικές περιπέτειες της Ελλάδας, όπως τις εκπροσωπούν αντιπροσωπευτικά έργα οκτώ σχεδόν χιλιετιών. Η έκθεση προσφέρει μια συμπυκνωμένη εικόνα του πλούτου της ελληνικής τέχνης και ιστορίας και μαρτυρεί τις προσπάθειες που καταβάλλει το Μουσείο Μπενάκη για τη διεθνοποίηση των πολιτιστικών αγαθών, καθώς και τη βούληση του να αναμεταδώσει, όχι μόνο μέσα στη χώρα του, αλλά και στο εξωτερικό, τα μηνύματα των επιτευγμάτων του ελληνικού πολιτισμού. Την έκθεση συνοδεύει ένας επιστημονικός, πλούσια εικονογραφημένος κατάλογος. Μετά από τη Λισαβόνα, η έκθεση προβλέπεται να ταξιδέψει μέσα στον ίδιο χρόνο στον Καναδά και στη συνέχεια το 2009 στη Χιλή. Διοργάνωση: Μουσείο Μπενάκη σε συνεργασία με το Μουσείο Calouste Gulbenkian

ΤΟΠΟΙ. ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ, ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ, ΕΝΑ ΜΟΥΣΕΙΟ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Έργο του Νίκου Εγγονόπουλου

Μέχρι 25/11/2007 θα είναι ανοιχτή στο Μουσείο Μπενάκη, Κτήριο οδού Πειραιώς, η έκθεση «ΤΟΠΟΙ. Μια έκθεση, μια προσέγγιση, ένα μουσείο, μια ιστορία». Η σύγχρονη τέχνη στην Ελλάδα μέσα από τις συλλογές του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Η έκθεση παρουσιάζει μια επιλογή από έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών της συλλογής του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (ΜΜΣΤ), σε μια σειρά από ενότητες-τόπους.

Οι τόποι αυτοί έρχονται να αναδιοργανώσουν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους τα διάφορα σύνολα και τις δωρεές που δημιούργησαν το ΜΜΣΤ και να δώσουν μια ευρεία νοητική διάσταση και μια συνολική ανάγνωση του Μουσείου και της συλλογής του. Η έκθεση προτείνει μια αναθεώρηση της μουσειολογικής πρότασης και άποψης που στοχεύει την καλύτερη δυνατή ανάδειξη των μόνιμων συλλογών και την παρουσίαση των έργων και των χώρων. Τα θεματικά ή μονογραφικά σύνολα, που θα παρουσιαστούν στο Μουσείο Μπενάκη (Κτήριο οδού Πειραιώς, Κεντρικό Κτήριο) και την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, καθώς και σε μερικούς ακόμη χώρους της Αθήνας, αποτελούν περίπου το ένα τέταρτο από τα 1600 έργα που αριθμεί η συλλογή του μουσείου μέχρι σήμερα.

Η έκθεση και η έκδοση που την συνοδεύει ανοίγουν ένα πεδίο συσχετισμών και μια ζωντανή συλλογή τόπων με στόχο να εντοπίσουν απόψεις, λειτουργίες και έννοιες που ενεργοποιούν κι αναδεικνύουν το εύρος των δυνατοτήτων και των σχέσεων που συνιστά ένα μουσείο κι η συλλογή του μέσα στους χρόνους και μέσα στους χώρους. Την έκθεση επιμελείται ο ιστορικός τέχνης και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΜΜΣΤ Ντένης Ζαχαρόπουλος.

Friday, November 9, 2007

ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ!


Αυτό το καταπληκτικό μωσαϊκό της Αθήνας, με τις μύριες όσες φυλές βρήκαν αποκούμπι στην ελευθερία της κι απολαμβάνουν τον ήλιο και τις χαρές της, αποτυπώνεται στις φωτογραφίες της έκθεσης «City Streets / Οι δρόμοι της πόλης». Είναι αλήθεια ότι η πληθυσμιακή σύνθεση της ελληνικής πρωτεύουσας άλλαξε μέσα σε ελάχιστα χρόνια. Αφού βλέπει κανείς ορισμένες περιοχές να κατοικούνται σχεδόν αποκλειστικά από ξένους. Θα έχει πλάκα να γίνουν… «γκέτο» και μετά να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα που «έβγαλαν» πρόεδρο της Γαλλίας τον Σαρκοζί! Τώρα, κατά πόσο οι ξένοι μετανάστες αποτελούν δυναμικό κομμάτι της ελληνικής οικονομίας, αυτό είναι ένα ζήτημα που χωράει πολλή κουβέντα.

Οπωσδήποτε κάτι αλλάζει αλλά αναρωτιέται κανείς για τα προβλήματα (με την καλή έννοια και μην πάει ο νους σε ρατσιστικά και άλλα παρόμοια…) που σωρεύονται καθημερινά κι έχουν σχέση με άστεγο πληθυσμό, με διακίνηση ναρκωτικών, με νοσοκομεία γεμάτα, με βρομιά και δυσωδία σε ορισμένα στέκια, με συνάλλαγμα που φεύγει κατευθείαν (π.χ. στην Αλβανία), με ανθρώπους που πρέπει να συντονιστούν με την όποια δική μας πρόοδο γιατί είναι μερικές φορές που νιώθουμε ότι ξαναγυρίσαμε στη δεκαετία του πενήντα, με τους κουτσούς, κουλούς, στραβούς και άλλους "ανάπηρους" στα σταυροδρόμια κκαι τα φανάρια, και… και…

Οι εικόνες της έκθεσης «City Streets / Οι δρόμοι της πόλης» είναι τα περαστικά βλέμματα ανθρώπων με διαφορετικές προελεύσεις -και κατευθύνσεις- πάνω στην πόλη που ζουν. Είναι αφορμές να δούμε την πόλη που θα ζήσουμε αύριο. Δεκατέσσερις νέοι φωτογράφοι ταξίδεψαν για δεκατέσσερις μήνες στους δρόμους της Αθήνας με σκοπό να αποτυπώσουν μέσα από τον φακό τη δική τους εικόνα για τη ζωή σε μια πόλη που συνεχώς αλλάζει. Παράλληλα, μαθητές διαφορετικών εθνικοτήτων από δέκα σχολεία του Νομού Αττικής, κατέγραψαν στιγμές της δικής τους καθημερινότητας στις γειτονιές, στο σπίτι, στο σχολείο.

Την επιλογή των φωτογραφιών της έκθεσης και του καταλόγου, τα φωτογραφικά εργαστήρια καθώς και την καλλιτεχνική διεύθυνση του προγράμματος υπογράφει ο φωτογράφος Νίκος Οικονομόπουλος,. Την επιστημονική επιμέλεια είχε η ανθρωπολόγος Ναντίνα Χριστοπούλου, ενώ τα σχολικά φωτογραφικά εργαστήρια συντόνισε ο φωτογράφος Καμίλο Νόλλας. Οι φωτογράφοι που συμμετέχουν στην έκθεση είναι οι: Εμμανουέλα Αργυροπούλου, Μαρία Βιδάλη, Βαγγέλης Γεώργας, Αχιλλέας Ζάβαλλης, Βανέσσα Ζωχιού, Ιωάννα Κατσαρού, Αναστασία Κουρμπέλα, Φώτης Ματσούκας, Μαρίνα Νικόλοβα, Χρύσα Ποσνακίδου, Γιάννης Σίμος, Χρήστος Στεφάνου, Ένρι Τσανάι, Νεμάτ Χασάν.

Η έκθεση «City streets/Οι Δρόμοι της Πόλης» διοργανώνεται στο πλαίσιο ομώνυμου προγράμματος που αποτελεί πρωτοβουλία του British Council και του Ινστιτούτου Μεταναστευτικής πολιτικής (Ι.ΜΕ.ΠΟ) και έχει στόχο να ενθαρρύνει τον ανοιχτό διαπολιτισμικό διάλογο και να ενισχύσει την έννοια της κοινωνικής συνοχής και τον σεβασμό του δικαιώματος στην διαφορά. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 13 Ιανουαρίου και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη και τις Βρυξέλλες. Εγκαίνια Τρίτη, 13 Νοεμβρίου, στις 8.00 μ.μ. στο Μέγαρο Εϋνάρδου, Αγίου Κωνσταντίνου 20 (δίπλα στο Εθνικό Θέατρο)

Thursday, November 8, 2007

ΤΖΟΥΛΙΟ ΚΑΪΜΗ

Σαν άγιος, σαν παιδί και σαν Εβραίος... Εκατόν δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν από τη γέννηση του Ελληνα Εβραίου από την Κέρκυρα, λαογράφου, ζωγράφου και ιστορικού της τέχνης, Τζούλιο Καΐμη. Με την ευκαιρία ο ζωγράφος Τάσος Μαντζαβίνος και ο φωτογράφος Μισέλ Φάις διασταυρώνουν τα βλέμματά τους στα έργα και τις ημέρες του μνημειώδους πεζοπόρου και αφηγητή, στο πλαίσιο της έκθεσης με τίτλο «Αυτοπροσωπογραφία ενός άλλου», που ξεκινά στις 13 Νοεμβρίου στο χώρο τέχνης «24» και θα διαρκέσει μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου... (ΒΛΕΠΕ: Ελευθεροτυπία, 8/11/2007).

Saturday, November 3, 2007

Henri Matisse

Matisse, Henri, The Girl with Green Eyes. 1908. Oil on canvas, 26 x 20 in. (66 x 50.8 cm.). San Francisco Museum of Modern Art

Γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1869, στο Le Cateau, Picardy, της Γαλλίας και πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1954, στη Νίκαια. Το πλήρες όνομά του ήταν Henri-Émile-Benoît Matisse και θεωρήθηκε ως ο σημαντικότερος Γάλλος ζωγράφος του 20ού αιώνα. The leader of the Fauvist movement around 1900, Matisse pursued the expressiveness of colour throughout his career. His subjects were largely domestic or figurative, and a distinct Mediterranean verve presides in the treatment. Matisse, whose parents were in the grain business, displayed little interest in art until he was 20 years old.

Henri Matisse, Self-Portrait in a Striped T-Shirt. 1906. Oil on canvas. Statens Museum for Kunst, Κοπεγχάγη, Δανία

From 1882 to 1887 he attended the secondary school in Saint-Quentin; after a year of legal studies in Paris, he returned to Saint-Quentin and became a clerk in a law office. He began to sit in on an early-morning drawing class at the local École Quentin-Latour, and, in 1890, while recovering from a severe attack of appendicitis, he began to paint, at first copying the coloured reproductions in a box of oils his mother had given him. Soon he was decorating the home of his grandparents at Le Cateau. In 1891 he abandoned the law and returned to Paris to become a professional artist... [Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ] Δείτε κι αυτό: a text from "The Shock of the New", by Robert Hughes

ΚΑΤΑΔΙΩΚΕΤΑΙ Η ΤΕΧΝΗ!


Monet, Femmes au jardin à Ville-d’Avray, 1866

Τον μήνα Οκτώβρη, κατά τη διάρκεια της επονομαζόμενης για τους Παριζιάνους Λευκής Νύχτας, όπου εκατοντάδες άνθρωποι ξεχύνονται στους δρόμους μέχρι το ξημέρωμα, μια ομάδα από εισβολείς παραβίασε το Μουσείο Ορσέ [Musée d'Orsay] στο Παρίσι και άνοιξε μια τρύπα σε έναν πίνακα του Μονέ. Στη συνέχεια, πληροφορούμαστε ότι στη σκοτεινή και άλλοτε βουκολική πανεπιστημιακή πόλη Λουντ στη νότια Σουηδία μια ομάδα από βανδάλους, κρατώντας λοστούς και τσεκούρια, όρμησε μέσα σε μια γκαλερί καταστρέφοντας αρκετές, φανερά τολμηρές, φωτογραφίες του Αμερικανού φωτογράφου Αντρες Σεράνο. Ενώ λοιπόν, οι χούλιγκαν του Παρισιού πιάστηκαν στα πράσα από τις κάμερες ασφαλείας του μουσείου, η συμμορία των Σουηδών προχώρησε ένα βήμα παραπέρα προβάλλοντας την εγκληματική πράξη της στην ιστοσελίδα του Υοu-Tube.

Τα νέα αυτά με έκαναν να σταματήσω την επόμενη μέρα στο Μουσείο Βασίλισσα Σοφία για να ελέγξω την «Γκερνίκα» του Πικάσο. Η απειλή βίας στην Ισπανία δεν είναι κάτι καινούργιο, πριν από μερικά χρόνια η ανατίναξη τρένων από μουσουλμάνους τρομοκράτες προξένησε τον θάνατο πολλών ανθρώπων, ενώ καθημερινή είναι η απειλή από τους Βάσκους εξτρεμιστές. Με έκπληξη, λοιπόν, διαπίστωσα ότι ένας απλός στύλος και ένας διακριτικός συναγερμός χωρίζουν το κοινό από τη διάσημη τοιχογραφία του Πικάσο, που απεικονίζει τον γερμανικό βομβαρδισμό της παλιάς βασκικής πόλης Γκερνίκα το 1936. Ο πίνακας κατέχει εξέχουσα θέση σε μια μεγάλη γκαλερί με έργα του Πικάσο, καθένα από τα οποία θα μπορούσε να αποτελεί στόχο, εάν υποθέσουμε ότι οι τρομοκράτες προωθούν ανάλογες πράξεις.

Η περιπέτεια της Γκερνίκα

Πριν από 26 χρόνια, όταν ο πίνακας μεταφέρθηκε από τη Νέα Υόρκη στην Μαδρίτη, τοποθετήθηκε σε ένα τεράστιο γυάλινο αλεξίσφαιρο κλουβί σε ένα παράρτημα του Μουσείου Πράντο, όπου στρατιώτες φρουρούσαν το έργο- διεθνές σύμβολο κατά του φασισμού. Ο ίδιος ο Πικάσο επιθυμούσε την επιστροφή του στην Ισπανία μονάχα μετά την αποχώρηση του στρατηγού Φράνκο. Η έκθεσή του στο Πράντο προκαλούσε σοκ, ο πίνακας έδειχνε να ασφυκτιά, καθώς ήταν σχεδόν αδύνατο για κάποιον να τον δεί. Πριν από μερικά χρόνια ο πίνακας μεταφέρθηκε από το Πράντο στο Βασίλισσα Σοφία, ελευθερωμένος πλέον από τη γυάλινη φυλακή του. Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν μου άρεσε η «Γκερνίκα». Η υψηλή φιλοδοξία του έργου επισκιάζει τα αισθήματα που προσπαθεί να αποδώσει, ενώ παραφουσκώνει τον κυβισμό.

Ο χρόνος όμως του προσθέτει δόξα, καθώς πλήθος συρρέει να το θαυμάσει, έχοντας πλέον την ευκαιρία ακόμα και να το ακουμπήσει. Η απόσταση ανάμεσα στο κοινό και το έργο μικραίνει και αυτό φαίνεται πως είναι το τίμημα και η αρετή της δημοκρατικής κοινωνίας. Διατρέχουμε τον κίνδυνο κάποιος τρελός να προσπαθήσει να το εκμεταλλευτεί, παραβιάζοντας τον ανοιχτό χώρο, τον οποίο εμείς θεωρούμε αξία του δημοκρατικού ιδεώδους. Μέρος της γοητείας ενός μουσείου τέχνης, πέρα από την όψη του, είναι το γεγονός ότι προϋποθέτει εμπιστοσύνη - έχουμε τη δυνατότητα να σταθούμε δίπλα σε έργα τέχνης που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν τον πολιτισμό, κολακεύοντας εμάς ότι τα προστατεύουμε.

Οι ισχυρισμοί ότι τα μουσεία μοιάζουν με χώρους ακατάδεχτους όπου τα έργα τέχνης φυλάσσονται σαν ιερά κειμήλια δεν είναι τελείως αβάσιμοι, όμως δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι οι άνθρωποι επισκέπτονται τα μουσεία για να έρθουν σε επαφή με το αίσθημα πως σαν κοινωνία έχουμε αποφασίσει τι έχει διαρκή αξία. Η Γαλλία δέχτηκε σειρά επιθέσεων σε έργα τέχνης, μεταξύ των οποίων, η ανάρμοστη πράξη μιας καλλιτέχνιδος ονόματι Σαμ Ρίντι τον περασμένο Ιούλιο στην Αβινιόν. Η Ρίντι άφησε σημάδι από κραγιόν σε έναν λευκό πίνακα του Αμερικανού καλλιτέχνη Σι Τσούμπλι, λέγοντας ότι βελτίωσε τον πίνακα. Ο συνήγορος της Ρίντι υποστήριξε ότι την παρέσυρε το πάθος. Ο δικηγόρος όμως του ιδιοκτήτη του πίνακα ανταπάντησε λέγοντας ότι «στην αγάπη πρέπει να συναινούν και οι δύο».

Απομακρύνεται η «Μόνα Λίζα»

Ομολογουμένως συγκινητικό, όμως η εναλλακτική σε μια ανοικτή κοινωνία δεν μπορεί να είναι αυτό που συμβαίνει στο Μουσείο του Λούβρου με τη «Μόνα Λίζα». Κάθε χρόνο φαίνεται να απομακρύνεται όλο και περισσότερο πίσω από το γυαλί. Εργο - σταθμός για τους τουρίστες που συρρέουν και έμβλημα των χειρότερων φόβων μας, το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει με την «Γκερνίκα». Η αναζήτηση μιας ενιαίας θεωρίας όσον αφορά τον βανδαλισμό αποτελεί σίγουρα δέλεαρ, όμως τα κίνητρα όσων επιτίθενται στην τέχνη είναι τόσο ανομοιογενή όσο τα έργα που αποτελούν τον στόχο τους. Συνήθως, δεν πρόκειται για φαρσέρ αλλά για υποστηρικτές ενός υποτιθέμενου σκοπού... [Τhe New York Times, Η Καθημερινή]

Friday, November 2, 2007

Χρήστος Θεοφίλης: Το πορτρέτο του Dorian Gray


Η αίθουσα τέχνης «Έκφραση- Γιάννα Γραμματοπούλου», εγκαινιάζει την Τρίτη, 20 Νοεμβρίου, την έκθεση ζωγραφικής- κατασκευών του Χρήστου Ν. Θεοφίλη με τίτλο «Το πορτρέτο του Dorian Gray-έκθεση αφιερωμένη στον Δημήτρη Ποταμίτη». Ο Θεοφίλης μετά από δεκαοχτώ χρόνια εικαστικής απουσίας (τελευταία ατομική 1989-Τρίτο μάτι) επανατοποθετείται στην έννοια του πορτρέτου ως εύθραυστη ύλη.

Ο σκηνοθέτης, Β. Αναστασίου, αναφέρει για τη δουλειά του εικαστικού: «Ο Χρήστος Θεοφίλης κατόρθωσε να ανακαλύψει την πεμπτουσία αυτού του ακριβού κειμένου και να δημιουργήσει τις εσωτερικές εκφράσεις χωρίς την απαραίτητη εικόνα. Το ανεικονικό του πράγματος στην τέχνη του Θεοφίλη, ερευνά μ’ έναν τρόπο εκβάθυνσης, αναφύοντας ανέκδοτες εκφράσεις της υπόστασης του περίφημου ήρωα. Η ποιητική έκφραση και το λογοτεχνικό σώμα του έργου του Ουάιλντ του χρησίμευσαν ως οδηγοί αξιών και εκφράσεων, ώστε να στοχάζεται πάνω στη μετέωρη πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσης.

Ο χρόνος καταργείται στα μικρά αυτά έργα του Θεοφίλη, εγκλωβίζεται ανάμεσα στις εκρήξεις των χρωμάτων του και στις διαφάνειες τις οποίες δημιουργεί η τεχνοτροπία του. Πνευματικός περισσότερο παρά εξπρεσιονιστής, αναδίνεται μέσα από αυτά τα έργα. Επαναφέρει De profundis την πεμπτουσία την οποία οραματιζόταν ο ζωγράφος του πορτραίτου. Η σκοτεινή πλευρά των έργων θα έλεγε κανείς πως χαρακτηρίζει το εωσφορικό, ενώ η έκρηξη των χρωμάτων μέσα από το σκοτάδι τοποθετείται απέναντι στην ωραιότητα.»

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα εκτίθεται και το συλλεκτικό αριθμημένο λεύκωμα (1-100 εκδόσεις Άσπρο-Μαύρο , Σεπτέμβριος 2002) με τον τίτλο «εικονογράφηση ενός πορτραίτου», αφιέρωμα στα εκατό χρόνια θανάτου του Όσκαρ Ουάιλντ με είκοσι ζωγραφιές και δύο λινέλεουμ του Χρήστου Ν. Θεοφίλη και σε κείμενα-σκέψεις γι’αυτή την έκδοση των: Βασίλη Αναστασίου (σκηνοθέτη), Μάνου Βερναρδάκη (Univeristé dAngers), Δημήτρη Ποταμίτη, (ηθοποιού), Πάρη Τακόπουλου (συγγραφέα). Το λεύκωμα παρουσιάζεται πέντε χρόνια μετά την έκδοση του.

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή 11.00 – 2.00, 6.00 – 9.00. Σάββατο: 11.00 – 2.00. Κυριακή και Δευτέρα κλειστά. Βαλαωρίτου 9α, Αθήνα, 10671, τηλ. 210 3607598, fax: 210 3607546, email: info@ekfrasi-art.gr

Wednesday, October 31, 2007

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΡΑΝΤΟ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ

Το πιο φημισμένο μουσείο της Ισπανίας, το Πράντο [Museo Nacional del Prado], ανοίγει μία νέα υπερμοντέρνα πτέρυγα κόστους 152.000.000 ευρώ, η οποία αποτελεί τη μεγαλύτερη επέκταση στην ιστορία του. Στο νέο τμήμα που σχεδίασε ο Ισπανός αρχιτέκτονας Ραφαέλ Μονέο θα φιλοξενεί έργα τέχνης, τα οποία δεν μπορούσαν να «βρουν στέγη» στο Μουσείο παλαιότερα λόγω έλλειψης χώρου. Στο νέο χώρο θα τοποθετηθούν περίπου 400 πίνακες, οι οποίοι θα πλαισιώσουν τους 1.000 περίπου πίνακες που αποτελούν τη μόνιμη συλλογή του Πράντο.

Σύμφωνα με το αναπληρωτή διευθυντή του Μουσείου, Γκαμπριέλ Φινάλντι, «είναι η πιο σημαντική επέκταση που έγινε ποτέ στο Πράντο. Προσθέτει περίπου το μισό χώρο από αυτόν που είχε το μουσείο μέχρι σήμερα. Μας παρέχει χώρο για εκθέσεις, εστιατόρια, χώρος αποθήκευσης εκθεμάτων, αλλά και άλλες υπηρεσίες προς το κοινό». Το Μουσείο Πράντο υποδέχεται περίπου 2.000.000 επισκέπτες ετησίως και φιλοδοξεί, πλέον, να ανεβάσει τον αριθμό αυτόν στα 3.000.000. Την επόμενη χρονιά θα γίνει η ανάπλαση του όμορου παλατιού «Cason del buen retiro» και σε αυτό θα δημιουργηθεί ένα κέντρο μελέτης. Αργότερα, το στρατιωτικό μουσείο θα γίνει και αυτό μέρος του Μουσείου Πράντο.

The lobby, top, of a new extension helps upgrade the Prado.

By MICHAEL KIMMELMAN

The New York Times, Published: October 31, 2007

MADRID — For many years, the Prado was almost a secret in plain sight. Years of Spanish isolation, neglect under Franco, then institutional incompetence, compounded the impression of narcolepsy. Melancholy reports of leaks in the ceiling, or yet another director promising change before evaporating, overshadowed the odd loan exhibition. Save for busloads of Japanese tourists, the world simply seemed to pass the Prado by. Truth be told, it was nice. While every other museum concocted Monet blockbusters and fancy new buildings by celebrity architects to name after trustees and satisfy the bean counters who judge success by the number of visitors through the turnstiles rather than by the quality and care of the collection, the Prado stuck with Velázquez and Goya and Titian and Tintoretto in rooms of increasingly shabby grandeur. Before such pictures, nothing else really mattered.[συνέχεια στους NYT]

Sunday, October 28, 2007

Κωνσταντινούπολη - αχ!


Η Μπιενάλε άλλαξε την Κωνσταντινούπολη. Σε αυτήν τη 10η διοργάνωση το βάρος πέφτει στη νεότερη «δυτική» Τουρκία και στον εκσυγχρονισμό της. Της Μαργαριτας Πουρναρα (Η Καθημερινή, 27/10/2007). Στο βιβλίο του για την Κωνσταντινούπολη, ο Ορχάν Παμούκ μιλάει συχνά για ένα είδος μελαγχολίας που γεννιέται στις όχθες του Βοσπόρου. Την ονομάζει «H­z­n». Είναι αδύνατον να μην τη νιώσεις παρατηρώντας τους φτωχοντυμένους ψαράδες να στέκονται ακίνητοι στις γέφυρες με τα καλάμια τους, τις μαντιλοφορεμένες Τουρκάλες με ένα παιδί στο χέρι και το άλλο στην αγκαλιά, τα αυτοκίνητα που σχηματίζουν ασάλευτες ουρές για ώρες ολόκληρες. Στην Ιστικλάλ, εκατοντάδες περαστικοί δημιουργούν αίσθημα ασφυξίας και στο Σουλταναχμέτ οι τουρίστες καταδιώκονται από ενοχλητικούς επίδοξους ξεναγούς με αντίτιμο ένα μικρό φιλοδώρημα. Ολα, κάτω από έναν μολυβένιο ουρανό. Μέσα στην πανσπερμία των ανθρώπων, οι αφίσες της Μπιενάλε Κωνσταντινούπολης μοιάζουν με ειρωνική υπόμνηση: Ποιον θα μπορούσε να ενδιαφέρει η τέχνη σε μια μεγαλούπολη που όλοι πασχίζουν για την επιβίωση; Η διοργάνωση έκλεισε φέτος 20 χρόνια ζωής διαμορφώνοντας ένα διαφορετικό προφίλ. Αφησε (οριστικά;) πίσω της την παρουσίαση έργων σε εμβληματικούς χώρους όπως το Γερεμπατάν, την Αγία Σοφία και το Ντολμαμπαχτσέ και μετακόμισε σε νεότερα αλλά ιδιαίτερα συμβολικά κτίρια: το Πολιτιστικό Κέντρο Ατατούρκ στο Ταξίμ που θυμίζει ανατολικογερμανική σοσιαλιστική αρχιτεκτονική και κινδυνεύει να απαλοτριωθεί, την αγορά υφασμάτων, της οποίας οι μέρες μπορεί επίσης να είναι μετρημένες, τους γνωστούς χώρους δίπλα στο μουσείο Ιστανμπούλ Μοντέρν, το παλιό εργοστάσιο ηλεκτρισμού Σεντραλισταμπούλ δίπλα στο πανεπιστήμιο Μπίλγκι που έχει γίνει μουσείο και ένα εκπαιδευτικό κέντρο στην ασιατική πλευρά...

Friday, October 26, 2007

Ο Τζόρτζιο Ντε Κίρικο και η Ελλάδα: Ταξίδι μέσα από τη μνήμη


Στις 31 Οκτωβρίου εγκαινιάζεται η έκθεση «Ο Τζόρτζιο Ντε Κίρικο και η Ελλάδα: Ταξίδι μέσα από τη μνήμη», η οποία θα διαρκέσει έως τις 6 Ιανουαρίου 2008. Εκτίθενται 35 έργα ζωγραφικής και γλυπτικής, όπως «Η Άποψη της Αθήνας», «Ο ποιητής και ο ζωγράφος», «Ο Αστρολόγος», «Η αρμονία της μοναξιάς», «Ο άσωτος υιός», «Το χέρι του Δία και οι εννέα Μούσες», «Μυστηριακός διάλογος» και «Ορφέας», θα παρουσιαστούν με κύριο άξονα τη σχέση του ντε Κίρικο με το πνεύμα της Ελλάδας και τους μύθους της. Η έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Ίδρυμα Giorgio e Isa de Chirico της Ρώμης και τον Πολυχώρο Πολιτισμού Αθηναϊς που παρουσίασε πρόσφατα τα έργα του καλλιτέχνη για πρώτη φορά στην Αθήνα.