arts

Αθρόα η προσέλευση στις εκθέσεις του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου

2012-01-13T22:47:00.001-08:00

Νομίσματα από διάφορες περιοχές και εποχές της αρχαιότητας, μικρές επιφάνειες που αποτυπώνουν αφηγηματικά θεούς του Ολύμπου, δαιμονικά όντα, τον ημίθεο Ηρακλή, δευτερεύουσες θεότητες και ήρωες, είχαν τη χρονιά που μας πέρασε την τιμητική τους.

Με την περιοδική σπονδυλωτή έκθεση «Μύθος και Νόμισμα», που για πρώτη φορά συνδιοργανώθηκε από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το Νομισματικό Μουσείο και την Alpha Bank, οι επισκέπτες των δύο μουσείων είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν τους μύθους, έτσι όπως αποτυπώνονται στις επιφάνειες των νομισμάτων και να μάθουν περισσότερα για τους εικονογραφικούς τύπους θεοτήτων και μυθικών πλασμάτων.

Η έκθεση, που ολοκληρώθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2012, άνοιξε για το κοινό στις 15 Απριλίου 2011 και επρόκειτο να διαρκέσει έως τις 27 Νοεμβρίου 2011, όμως το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που παρουσίασε και η μεγάλη προσέλευση των επισκεπτών, οδήγησαν στην παράτασή της.

Τα συνολικά 482 αρχαία νομίσματα από τις Συλλογές του Νομισματικού Μουσείου και της Alpha Bank που παρουσιάστηκαν, πλαισιώθηκαν από 93 αγγεία, γλυπτά και έργα μεταλλοτεχνίας των Συλλογών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Την έκθεση επισκέφθηκαν περίπου 80.000 άτομα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και 8.500 στο Νομισματικό Μουσείο.
Επιπλέον, 1.260 παιδιά παρακολούθησαν το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Σαν το νόμισμα κυλήσει μύθος θε ν' αρχινίσει», που πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, καθ' όλη τη διάρκεια της έκθεσης. Ειδικότερα, στις 22 Οκτωβρίου 2011, στον κήπο του Νομισματικού Μουσείου, διοργανώθηκε η Εκπαιδευτική Δράση «Φτιάξε το δικό σου νόμισμα! Η κατασκευή των νομισμάτων στα αρχαία χρόνια».
Κατά τη διάρκεια του προγράμματος, τα παιδιά ζωγράφισαν, συνέθεσαν και «έκοψαν» το δικό τους νόμισμα, με αντίγραφα αρχαίων μητρών.
Επίσης, στις 30 Οκτωβρίου 2011, με αφορμή τον εορτασμό της παγκόσμιας ημέρας αποταμιεύσεως, διοργανώθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα «Μύθος και Νόμισμα σ' ένα παραμύθι». Τα παιδιά παρακολούθησαν αφηγήσεις μύθων για τον βασιλιά Μίδα και τον «Κερδώο» Ερμή και γνώρισαν την τεχνική κατασκευής των αρχαίων νομισμάτων.
Τα προγράμματα αυτά παρέχονταν δωρεάν και συνοδεύονταν από έντυπα, σχεδιασμένα για την κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα ξεχωριστά. Στο τέλος, οι μαθητές ζωγράφιζαν τα δικά τους προσωπικά νομίσματα, συνθέτοντας έναν «Θησαυρό», που αποκρυβόταν μέσα στο Μουσείο.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αμοιβή για τα κλεμμένα έργα τέχνης της Πινακοθήκης προσφέρει η ΕΛ.ΑΣ

2012-01-13T22:45:00.000-08:00

[Λεπτομέρεια από τον πίνακα του Πικάσο που εκλάπη από την Εθνική Πινακοθήκη]

Τρεις οι ύποπτοι - Ειδικές μέθοδοι έρευνας και το περιστατικό της Κέρκυρας

[Βασίλης Γ. Λαμπρόπουλος, ΤΟ ΒΗΜΑ: 13/01/2012]. Μεγάλα χρηματικά ποσά για πληροφορίες σχετικές με την κλοπή των τριών έργων τέχνης την Δευτέρα τα ξημερώματα από την Εθνική Πινακοθήκη φέρεται να «προσφέρουν» αξιωματικοί της ΕΛΑΣ προκειμένου να εντοπίσουν τους σπάνιους πίνακες και να συλλάβουν τους δράστες.

Οι αστυνομικοί που ερευνούν την υπόθεση εξετάζουν την εμπλοκή στην κλοπή των πινάκων τριών σεσημασμένων διαρρηκτών για τους οποίους υπήρχαν ενδείξεις συμμετοχής και σε άλλες διαρρήξεις σε κατοικίες ή γκαλερί με στόχους πίνακες μικρότερης αξίας.

Οι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ πιστεύουν ότι οι τρεις κλεμμένοι πίνακες των Πικάσο, Μοντριάνκαι Κάτσια βρίσκονται σε κάποια κρυψώνα και δεν έχουν παραδοθεί σε αυτόν που παρήγγειλε την κλοπή.

Η έρευνα εστιάζεται σε περίπου 40 πρόσωπα που σύμφωνα με τις αρμόδιες υπηρεσίες της ΕΛΑΣ έχουν συσχετισθεί την τελευταία τριετία με λαθρεμπόριο έργων τέχνης.

Παράλληλα εξετάζονται πρόσφατες καταγραφές της ΕΥΠ με συνομιλίες ανθρώπων της νύχτας, όπου γίνεται λόγος για σχέδια αρπαγής πινάκων και ακούγονται να αναζητούν κλεπταποδόχους.

Οπως αναφέρουν οι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ, «έχουμε δημιουργήσει πλέον μια σαφή εικόνα για τον τρόπο που έγινε η αρπαγή των πινάκων. Ο δράστης που φαίνεται στις κάμερες να φοράει σκούφο έσπασε με μάλλον ερασιτεχνικό τρόπο τζάμι της Εθνικής Πινακοθήκης και όρμησε στον χώρο όπου φυλάσσονταν οι τρεις πίνακες. Υστερα κάθισε στα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στο υπόγειο του κτιρίου και προσπάθησε με ένα μαχαίρι να αφαιρέσει τα κάδρα. Μόλις έγινε αντιληπτός από τον φύλακα προσπάθησε να διαφύγει και του έπεσε ένας πίνακας του Μοντριάν. Η κίνησή του ήταν μάλλον σπασμωδική. Αν δεν ήταν ελλιπέστατα τα μέτρα ασφαλείας μάλλον ο συγκεκριμένος διαρρήκτης δεν θα είχε επιτύχει τον στόχο του».

Μέχρι στιγμής από τα Εγκληματολογικά Εργαστήρια δεν έχει προκύψει, πάντως, οτιδήποτε σημαντικό που να προσδιορίζει την ταυτότητα των δραστών, αναφέρουν οι ίδιοι αξιωματικοί, ενώ ελάχιστα είναι και τα εκμεταλλεύσιμα στοιχεία από τις κάμερες.

Οι τρεις ποινικοί

Με βάση αυτά τα στοιχεία το ενδιαφέρον των αξιωματικών της ΕΛΑΣ εστιάζεται σε τρεις έλληνες ποινικούς για τους οποίους υπήρχαν και παλαιότερα ενδείξεις ότι προχωρούν σε διαρρήξεις «ειδικού τύπου» με στόχο πίνακες ή άλλα έργα τέχνης ύστερα από παραγγελίες.

Ειδικότερο ενδιαφέρον φέρεται να υπάρχει για έναν 35χρονο που δείχνει να έχει τη μεγαλύτερη «εμπειρία» σε τέτοιου είδους ενέργειες, έτσι λοιπόν έχουν ήδη ξεκινήσει παρακολουθήσεις ή προσεγγίσεις υπόπτων, ενώ ήδη έχει ενεργοποιηθεί το σύστημα υποκλοπών της ΕΥΠ.

Οι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ που ερευνούν την υπόθεση αφήνουν σε «πληροφοριοδότες» τους και γενικότερα στο σύστημα εμπορίας έργων τέχνης να καταλάβουν ότι θα καταβληθούν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για στοιχεία σχετικά με την ταυτότητα των δραστών και την τύχη των πινάκων.

Με αυτόν τον τρόπο ελπίζουν ότι μπορεί να ανακτήσουν ευκολότερα τους πίνακες σε περίπτωση που η αρπαγή τους έγινε χωρίς ειδική παραγγελία από κάποιον έλληνα ή ξένο συλλέκτη έργων τέχνης.

Η κλοπή του Γιαλλινά

Τα στελέχη της ΕΛΑΣ επανεξετάζουν κάποιες σχετικά πρόσφατες υποθέσεις αρπαγής πινάκων από ιδιωτικούς χώρους οι οποίες παραμένουν ανεξιχνίαστες.

Μία από αυτές είναι η κλοπή τον Σεπτέμβριο του 2010 μεγάλου αριθμού πινάκων ζωγραφικής του κερκυραίου ζωγράφου Αγγελου Γιαλλινά από το σπίτι του, το οποίο έχει μετατραπεί σε πινακοθήκη, στο κέντρο της Κέρκυρας.

Οπως ανέφεραν υψηλόβαθμοι αστυνομικοί «περίπου ενάμιση χρόνο μετά από αυτή την κλοπή δεν έχει βρεθεί ούτε ένας εξ αυτών των πινάκων, ενώ δεν υπάρχει και κανένα στοιχείο για την ταυτότητα των δραστών».

Παράλληλα δεν έχουν εξιχνιαστεί περίπου δέκα ακόμη σημαντικές αρπαγές πινάκων τα τελευταία χρόνια, από σπίτια σε διάφορες περιοχές της Αττικής, με διαρρήκτες που έδρασαν στοχευμένα.

Αξιωματικοί της Ασφάλειας Αττικής σημειώνουν ότι έχουν στη διάθεσή τους μια λίστα πολλών ατόμων που φέρεται να εμπλέκονται σε λαθραία διακίνηση έργων τέχνης και να διατηρούν επαφές με αντίστοιχα κυκλώματα στο εξωτερικό.

Τα στοιχεία αυτά έχουν συγκεντρωθεί από πολυετείς έρευνες για παρόμοια περιστατικά. Οι αστυνομικοί προσπαθούν να παρεισφρήσουν σε αυτό το κλειστό «κλαμπ» και να αντλήσουν σημαντικές πληροφορίες για την οργάνωση της κλοπής από την Εθνική Πινακοθήκη, ενώ εκφράζουν την ελπίδα ότι σύντομα θα υπάρξουν εξελίξεις.

Κατάθεση ν/σ για την ολοκλήρωση του συγκροτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης

2012-01-13T22:42:00.000-08:00

Την ολοκλήρωση του συγκροτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης με συμπληρωματικές κατασκευές, προβλέπει το σ/ν για την ποινική προστασία του περιβάλλοντος, που κατατέθηκε χθες βράδυ στη Βουλή.
Η ολοκλήρωση του κτιριακού συγκροτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτσου, στην περιοχή Χίλτον της Αθήνας, βάσει μελέτης, που έχει εκπονηθεί από το υπουργείο Πολιτισμού, εντάσσεται σε ειδική διάταξη του σχεδίου νόμου για την ποινική προστασία του περιβάλλοντος, που κατατέθηκε χθες βράδυ στη Βουλή.
Στόχος είναι η ενίσχυση του υπάρχοντος κτιρίου με όλες τις συμπληρωματικές κατασκευές, έτσι ώστε να δίνει την εικόνα ενός μοντέρνου οικοδομήματος, εναρμονισμένου με το αστικό περιβάλλον, το οποίο δεν θα επιβαρύνει χωροταξικά την περιοχή.
Ειδικότερα, σύμφωνα με την μελέτη, που έχει εκπονηθεί από το υπουργείο Πολιτισμού, προβλέπεται η προσθήκη νέου ορόφου, η κατασκευή εξωτερικών κλιμακοστασίων και ανελκυστήρων, η στατική ενίσχυση, η κατασκευή τριών υπογείων στον ακάλυπτο χώρο και η κατασκευή κλιμάκων διαφυγής, οι οποίες μάλιστα θα καλύπτονται με διαφανές γυαλί για να εξυπηρετούν το κοινό όλο τον χρόνο, με όποιες καιρικές συνθήκες. Αυτές θα συνδέουν και όλους τους χώρους του συγκροτήματος, δίνοντας την εικόνα του ενιαίου συνόλου. Η επιφάνεια του κτιρίου δεν θα ξεπερνά συνολικά τα 7.000 τ.μ.
Σημειώνεται ότι ο νέος νόμος δεν προβλέπει την επιπλέον κατασκευή κτιρίου 101 θέσεων για θέσεις στάθμευσης, όπως προβλεπόταν στη μελέτη του ΥΠΠΟΤ, με το σκεπτικό της περιβαλλοντικής και χωροταξικής επιβάρυνσης. Το μείζον πρόβλημα της στάθμευσης (σσ. η Πινακοθήκη ανήκει στο δημόσιο κτήμα, όπου λειτουργούν δύο ακόμα πολιτιστικά κτίρια, εκείνα του Βυζαντινού Μουσείου και του Πολεμικού Μουσείου) θα λυθεί με τη χρήση του παρακείμενου οικοπέδου, από το οποίο υπάρχει η δυνατότητα φιλοξενίας έως και 660 αυτοκινήτων.
Άλλωστε, όπως επισημαίνεται στη διάταξη, υπάρχει και ένα πυκνό δίκτυο λεωφορείων και τραμ, τα οποία που περνούν μπροστά από την Εθνική Πινακοθήκη, αλλά και ο σταθμός ΜΕΤΡΟ «Ευαγγελισμός», που εξυπηρετεί τους επισκέπτες. Ως εκ τούτου δεν κρίνεται απαραίτητη η χρήση των ΙΧ.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τον «Χριστό του Ελέους» αγόρασε ο Λούβρος έναντι 7,8 εκατ. ευρώ

2012-01-13T22:37:00.001-08:00

Ένα ανεπανάληπτο αριστούργημα της γαλλικής τέχνης της εποχής του 1400, το οποίο αποδίδεται στον ζωγράφο Ζαν Μαλουέλ, αποκτήθηκε από το Μουσείο του Λούβρου έναντι τιμήματος 7,8 εκατ. ευρώ

Η αγορά έγινε έπειτα από μία μακρά σειρά ερευνών για να διαπιστωθεί η αυθεντικότητα του έργου, ανακοινώθηκε σήμερα από το Μουσείο. «Ο Χριστός του Ελέους υποστηριζόμενος από τον Άγιο Ιωάννη» αγοράσθηκε έπειτα από διαπραγματεύσεις 12 ετών με τον ιδιοκτήτη του, έναν παλαιοπώλη από την κεντρική Γαλλία, τονίζει ο Βενσάν Πομαρέντ, διευθυντής του τμήματος ζωγραφικής του Λούβρου.

Κατά τον ίδιον πρόκειται για «το σημαντικότερο απόκτημα της τελευταίας 50ετίας για το Μουσείο», όσον αφορά τη ζωγραφική. «Πρόκειται ουσιαστικά για τον γενεσιουργό πυρήνα της γαλλικής ζωγραφικής», εξήγησε. Ο Ζαν Μαλουέλ, που γεννήθηκε στη Νιμέγκ (σημερινή Ολλανδία) πριν το 1370 και πέθανε στη Ντιζόν το 1415, ήταν ο επίσημος ζωγράφος του Δούκα της Βουργουνδίας Ερρίκου του Τολμηρού, περί τα 1400.

Ο παλαιοπώλης αγόρασε το έργο αυτό το 1985 από το αβαείο του Βικ-λε -Κον, της κεντρικής Γαλλίας, όταν αποκαλύφθηκε μετά τις εργασίες πάνω στον σοβά, που το καθιστούσε αγνώριστο.
Το Λούβρο ήθελε να βεβαιωθεί πως δεν υπήρχε κίνδυνος η κοινότητα να επιζητήσει κάποια ημέρα να διεκδικήσει την κυριότητα του έργου αυτού, βάσει του νόμου περί διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας του 1905.

Ώστε να αποφευχθεί κάθε πιθανότητα μελλοντικής διαμάχης, ο αγοραστής κατέβαλε μία αποζημίωση 2,3 εκατ. ευρώ στην κοινότητα του Βικ-λε-Κον, η οποία δεσμεύθηκε με τη σειρά της να αποποιηθεί κάθε δικαιώματος κυριότητας επί του έργου. Η απόκτηση του έργου, το οποίο καταχωρήθηκε ως ‘εθνικός θησαυρός’ στο Λούβρο, χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από άγνωστο μαικήνα, ο οποίος θα επωφεληθεί από μία μεγάλη φοροαπαλλαγή.

Δημοπρασία έργων των Μιρό, Κλιμτ και Μονέ

2012-01-13T02:01:00.000-08:00

Tο έργο του Χουάν Μιρό «Peinture» με αρχική αρχική τιμή - εκτίμηση από 7 έως 10 εκατ. στερλίνες θα εκτεθούν σε δημοπρασία των Sotheby΄s.

Tο έργο του Χουάν Μιρό από το 1933 «Peinture» με αρχική αρχική τιμή-εκτίμηση από 7 έως 10 εκατ. στερλίνες, συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των έργων εξαιρετικής ποιότητας και σπουδαιότητας, που θα προσφερθούν στην απογευματινή δημοπρασία Ιμπρεσιονιστών και Μοντέρνας Τέχνης του Οίκου Sotheby's, που θα πραγματοποιηθεί στο Λονδίνο την Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου.
Στη λίστα της δημοπρασίας περιλαμβάνονται ακόμη η τοπιογραφία του Γκουστάβ Κλιμτ «Seeufer mit Birken», που δεν έχει εκτεθεί εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα με αρχική εκτίμηση 6 με 8 εκατ. στερλίνες και μία σπάνια και ατμοσφαιρική χειμωνιάτικη σκηνή του Κλοντ Μονέ με τίτλο «L' Entree de Giverny en Hiver» με εκτίμηση από 4.5 έως 6.5 εκατ. στερλίνες.

Προσωπικές σημειώσεις για την οργάνωση της καριέρας ενός ζωγράφου

2012-01-06T22:40:00.000-08:00

Της Αλεξανδρας Κοροξενιδη, Η Καθημερινή, 6/1/2012

Καταστάλαγμα χρόνων προσωπικής εμπειρίας που ο ζωγράφος Μανώλης Ζαχαριουδάκης αποκόμισε από το επάγγελμά του, το «Ζωγραφική οδηγίες χρήσεως» από τις εκδόσεις Μεταίχμιο είναι ένα πρωτότυπο βιβλίο που λειτουργεί κατ’ αρχάς ως πρακτικός σύμβουλος για τους ζωγράφους. Εντυπωσιακό ως προς το λεπτομερές και εξαντλητικό του περιεχόμενο, το βιβλίο παρακολουθεί και «οργανώνει» κάθε στάδιο στην καριέρα ενός ζωγράφου, καλύπτοντας στην πορεία ζητήματα όπως πώς να γράψει κανείς ένα βιογραφικό, να επιλέξει την γκαλερί του, να στήσει το εργαστήριό του, να δημιουργήσει αρχείο, να συσκευάσει τα έργα του ή, ακόμα, να συμπεριφερθεί απέναντι σε αγοραστές, δημοσιογράφους και άλλους ανθρώπους του χώρου.
Πέραν της χρησιμότητάς του, το βιβλίο είναι ενδιαφέρον, αφενός, επειδή αντανακλά τον σύγχρονο ρόλο του καλλιτέχνη όχι μόνο ως δημιουργού αλλά και διαχειριστή του έργου του και, αφετέρου, επειδή καταφέρνει να μεταφέρει μια γενική κατεύθυνση επαγγελματικής οπτικής, οργάνωσης, υπευθυνότητας και ευελιξίας, που μπορεί να έχει εφαρμογές στην καριέρα κάθε εργαζομένου.

Ο Ζαχαριουδάκης δεν μυθοποιεί τον ρόλο του καλλιτέχνη, αλλά τον αντιμετωπίζει προσγειωμένα και ρεαλιστικά. Οπως γράφει μάλιστα στον πρόλογο απευθυνόμενος –όπως και στο υπόλοιπο βιβλίο– σε δεύτερο πρόσωπο, προσπαθεί να ανατρέψει τον ρόλο του καλλιτέχνη ως πρωτοπόρου, αφού πιστεύει ότι η τέχνη ακολουθεί την επιστήμη. Αυτή η τοποθέτησή του εξηγεί και το δεύτερο μέρος του βιβλίου, το «τέχνη versus επιστήμη», ένα χρονολόγιο των επιστημονικών ανακαλύψεων και εφαρμογών αλλά και των πνευματικών κατακτήσεων από τον 18ο έως και τον 20ό αιώνα. Το βιβλίο τελειώνει με ένα γλωσσάριο τεχνικών όρων.
Ο συγγραφέας έχει επιλέξει μια γραμματοσειρά που μιμείται χειρόγραφο, για να θυμίζει στον αναγνώστη ότι αυτό που διαβάζει είναι προσωπικές σημειώσεις και όχι αρχές ή διδακτικού τύπου οδηγίες. Ευανάγνωστο, ευχάριστο, εφευρετικό, με στιγμές διακριτικού χιούμορ και γραμμένο με μια διάθεση τελειομανίας, το βιβλίο δεν λύνει μόνο πρακτικά ζητήματα, αλλά καλλιεργεί μια πρόσφορη μέθοδο εργασίας και μια δημιουργική, ελαστική σκέψη.
- «Ζωγραφική οδηγίες χρήσεως ή συμβουλές για τη διαδρομή του εικαστικού έργου από το εργαστήριο στον κόσμο», εκδόσεις Μεταίχμιο, σελίδες 272, τιμή 15,50 ευρώ.

Η Ινδία μέσα από τον φωτογραφικό φακό

2012-01-06T22:36:00.000-08:00

ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑΝΝΗ ΤΖΙΜΠΡΕ

Επιστρέφοντας από την Ινδία έφερε μαζί του δεκάδες πρόσωπα, τα οποία έκλεισε στον φωτογραφικό του φακό.

Επιστρέφοντας από την Ινδία έφερε μαζί του δεκάδες πρόσωπα, τα οποία έκλεισε στον φωτογραφικό του φακό. Πρόσωπα που έλεγαν τη δική τους ιστορία, κοιτώντας απευθείας στον φακό. Ο Γιάννης Τζιμπρές ταξίδεψε για περίπου έναν μήνα στην Ινδία και αναζήτησε εικόνες στα βλέμματα των ανθρώπων. Τριάντα από αυτές τις εκθέτει στην έκθεση φωτογραφίας «ΟΙΔΑ και ΕΙΔΑ εν Ινδία και Νεπάλ», που φιλοξενείται στο Καφέ Νίκης 35, στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

«Ταξιδεύω από πολύ μικρός, γιατί με αυτόν τον τρόπο δραπετεύω από την καθημερινότητα... Αναζητώ εικόνες από διαφορετικούς πολιτισμούς, χρώματα, μυρωδιές. Η Ινδία ήταν μια δυνατή εμπειρία και πλούσια σε ερεθίσματα», δήλωσε ο καλλιτέχνης, προσθέτοντας ότι οι φωτογραφίες ήταν λήψεις χωρίς επεξεργασία, σε ανθρώπους ευγενικούς και καλοπροαίρετους.

Ο 54χρονος φωτογράφος από τη Θεσσαλονίκη έχει ταξιδέψει σε πάρα πολλά μέρη του κόσμου και, όπως λέει, «ο κύκλος της Ευρώπης έχει κλείσει για μένα». Νιώθει ότι οι εικόνες που αναζητά βρίσκονται αλλού. Γι' αυτό και το επόμενο ταξίδι που σχεδιάζει είναι στο Μαρόκο.

Πέθανε σε ηλικία 99 ετών η Αμερικανίδα φωτογράφος Ιβ Άρνολντ, γνωστή για τα πορτρέτα της Μέριλιν

2012-01-06T21:21:00.000-08:00

Λίγους μήνες πριν κλείσει έναν αιώνα ζωής «έφυγε» η Ιβ Άρνολντ, διάσημη Αμερικανίδα φωτογράφος γνωστή, μεταξύ άλλων, και για τα πορτρέτα της Μέριλιν Μονρόε.
Το πρακτορείο Magnum, με το οποίο συνεργαζόταν για χρόνια -ως η πρώτη μάλιστα γυναίκα φωτογράφος του- ανακοίνωσε «με μεγάλη λύπη του» το θάνατο της Άρνολντ, αναφέροντας πως απεβίωσε «γαλήνια».

Η Άρνολντ, πέραν των πορτρέτων της, είχε διακριθεί επίσης και για τα φωτορεπορτάζ της αλλά και τις φωτογραφίσεις μόδας. Μεταξύ των πιο γνωστών φωτογραφιών της βρίσκονται πορτρέτα της Μέρλιν Μονρόε και της Μάρλεν Ντίτριχ αλλά και φωτογραφίες από τα φωτορεπορτάζ που είχε κάνει κυρίως στην πρώην ΕΣΣΔ, το Αφγανιστάν, τη Νότια Αφρική, την Αίγυπτο και την Κίνα.

Η Ίβ Άρνολντ είχε γεννηθεί στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ και θα έκλεινε τα 100 το Απρίλιο. Άφησε την τελευταία της πνοή στο Λονδίνο, όπου και ζούσε από το 1962.

Ως φόρο τιμής, το πρακτορείο Magnum δημοσίευσε στην ιστοσελίδα του σειρά φωτογραφιών που είχε πάρει η ίδια με υπό τον τίτλο «Ίβ Άρνολντ: 1912-2012».

Χωρίς το χρώμα του αρχιτέκτονα Ρ. Λεγκορέτα

2012-01-03T20:13:00.000-08:00

Σε ηλικία 80 ετών, απεβίωσε την περασμένη Παρασκευή ο μοντερνιστής Μεξικανός αρχιτέκτων Ρικάρντο Λεγκορέτα, ένας από τους εμβληματικότερους της αμερικανικής ηπείρου. Ο Λεγκορέτα, γνωστός στο ελληνικό κοινό από την έκθεση έργων του αρχιτεκτονικού του γραφείου τον Ιούλιο του 2008 στο Μουσείο Μπενάκη, είναι διάσημος για την κατασκευή του ξενοδοχείου Camino Real στην πόλη του Μεξικού το 1968 και την ανάπλαση της πλατείας Πέρσινγκ (Pershing Square) του Λος Αντζελες το 1993. «Σήμα κατατεθέν» του αρχιτεκτονικού έργου του Λεγκορέτα είναι το ζωηρό χρώμα: Η ροζ και κίτρινη πρόσοψη του Camino Real και το δεκαώροφο μοβ κωδωνοστάσιο του Pershing Square.

Το έργο του Μεξικανού αρχιτέκτονα, για το οποίο βραβεύθηκε με το χρυσό βραβείο UIA το 1993 και το Preemium Imperiale το 2011, διακρίνεται για το κατ’ εξοχήν μοντερνιστικό συγκερασμό παραδοσιακών στοιχείων, όπως το έντονο χρώμα, την καθαρή γεωμετρική φόρμα με μια σύγχρονη αισθητική που χαρακτηρίζεται από τη μνημειακή κλίμακα και τη σταθερή «συνομιλία» με τα φυσικά στοιχεία, όπως το νερό και το φως. Ο Λεγκορέτα υπήρξε μαθητής του φημισμένου αρχιτέκτονα Λουίς Μπαραγκάν, ο οποίος στις δεκαετίες του ’40 και του ’50 πάντρεψε αρμονικά την παράδοση με τον μοντερνισμό ανανεώνοντας την αρχιτεκτονική της κατοικίας. Ο Λεγκορέτα υιοθέτησε και μετέφερε το μάθημα του δασκάλου του στο ευρύτερο αρχιτεκτονικό πεδίο, χτίζοντας ως επί το πλείστον ξενοδοχεία, εργοστάσια, εμπορικά κέντρα και πανεπιστήμια.
Αξιοποίησε τα μέγιστα την έντονη ηλιοφάνεια της πατρίδας του, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην υφή των μεγάλων επιφανειών και στην ανάδειξή τους υπό το έντονο ηλιακό φως.

Ερωτήματα για το Φιξ

2012-01-03T20:08:00.000-08:00

Tης Σελανας Βροντη, Η Καθημερινή, 3/1/2012

Στα 91 του χρόνια έφυγε από τη ζωή ο Βρετανός γελοιογράφος Ρόναλντ Σιρλ

2012-01-03T10:43:00.000-08:00

Οι αναρχικοί χαρακτήρες των μαθητριών του St Trinian's μεταφέρθηκαν περισσότερες από μία φορές στον κινηματογράφο

Σε ηλικία 91 ετών έφυγε από τη ζωή στη Γαλλία, όπου ζούσε, ο Βρετανός γελοιογράφος, Ρόναλντ Σιρλ, ιδιαίτερα γνωστός για τα σκίτσα του με το σχολείο θηλέων St Trinian's.

Ο Σιρλ, του οποίου οι αναρχικοί χαρακτήρες των μαθητριών του St Trinian's μεταφέρθηκαν περισσότερες από μία φορές στον κινηματογράφο, έφυγε από τη ζωή στις 30 Δεκεμβρίου σε νοσοκομείο κοντά στο σπίτι του στην Ντραγκινιάν, στην περιοχή Βαρ της νοτιοανατολικής Γαλλίας.

Γελοιογραφίες του φιλοξενούνταν συχνά σε περιοδικά και εφημερίδες, μεταξύ των οποίων το βρετανικό «Punch» και το «New Yorker».

Το έργο του έτυχε διεθνούς αναγνώρισης και ο ίδιος απέσπασε μια σειρά από βραβεία από την Εθνική Αμερικανική Ένωση Γελοιογράφων. Στην Γαλλία, όπου ζούσε από το 1961, βραβεύτηκε με την ανώτατη διάκριση της χώρας, την Λεγεώνα της Τιμής.

Γεννήθηκε στο Κέμπριτζ το 1920 και φοίτησε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Κέμπριτζ.

Υπηρέτησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και αιχμαλωτίστηκε στη Σιγκαπούρη από τους Ιάπωνες όπου πέρασε τρεισήμισι χρόνια ως αιχμάλωτος πολέμου.

Στη διάρκεια της αιχμαλωσίας του σχεδίαζε κρυφά σκίτσα που περιέγραφαν τα δεινά της ζωής στο στρατόπεδο αιχμαλώτων και τα έκρυβε κάτω από τα στρώματα κρατουμένων που έπασχαν από χολέρα.

Μετά την απελευθέρωσή του τα δημοσίευσε και σήμερα πολλά από αυτά φιλοξενούνται στο Imperial War Museum στο Λονδίνο.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters

Η ελληνική πολυκατοικία στο μικροσκόπιο. Εκθεση αρχιτεκτονικής στο Μουσείο Μπενάκη με τίτλο «Πληθοδομές»

2012-01-02T23:04:00.000-08:00

Το μοντέλο της ελληνικής, αστικής πολυκατοικίας στο εργαστήριο. Πρόκειται για μία αρχιτεκτονική έρευνα που με τον τίτλο «Πληθοδομές» θα αναπτυχθεί στις αίθουσες του Μουσείου Μπενάκη (Νέο Κτίριο) εν είδει έκθεσης από τις 25 Ιανουαρίου παρουσιάζοντας τους προβληματισμούς του αρχιτέκτονα Ζήση Κοτιώνη πάνω στην πολυκατοικία και εν γένει την αστική κατοικία, όπως έχει αναπτυχθεί στην Ελλάδα.

Βασισμένος στην κοινωνική κριτική της μεταπολεμικής κατοικίας, που είχε πυρήνα της την οικογένεια ο Κοτιώνης δημιουργεί στο εργαστήριο εναλλακτικές μορφές και τύπους σύνθετων δομών αστικής κατοίκησης με αφετηρία το «κοινό», που στη σύγχρονη πόλη δεν είναι μόνον ο δημόσιος χώρος αλλά και το έδαφος, ο αέρας, οι υποδομές, η απαραίτητη ενέργεια για την αναπαραγωγή της αστικής ζωής. Η έρευνά του έτσι, επαγγέλλεται μία κτιριακή δομή για το πλήθος, την «πληθοδομή», η οποία δοκιμάζει την αντοχή της γηράσκουσας δομής της τυπικής πολυκατοικίας. Πρόκειται για μία οικοδομική πρόταση στην κλίμακα της πόλης.

Ο χώρος της έκθεσης διαμορφώνεται σαν εργαστήριο αρχιτεκτονικής παραγωγής, όπου κυριαρχούν ξύλινες μακέτες, σχέδια και βίντεο που περιγράφουν τον κάτοικο - «μοναδικότητα» και παρουσιάζουν προτάσεις πληθοδομών. Οι προτάσεις αυτές έχουν μια γενική αναφορά και προτείνουν κτίρια - καθεδρικούς του πλήθους. Παράλληλα όμως εντοπίζονται σε μια πόλη του πλήθους σε κρίση: την Αθήνα. Το εργαστήριο των «πληθοδομών», επιτρέπει στον επισκέπτη να σταθεί, να καθίσει, να δει, να διαβάσει, να χτίσει σε ένα είδος ενεργού συμμετοχής σε μια ιδέα αρχιτεκτονικής.

Η έκθεση διοργανώνεται σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και ο σχεδιασμός της είναι του Ζήση Κοτιώνη ενώ την επιμέλεια έχει ο Γιώργος Τζιρτζιλάκης. Συνεργάτες είναι οι Βάσια Λύρη, Γιώργος Ρυμενίδης, Μιχάλης Σοφτάς και Ράνια Τότσικα. Στo πλαίσιo της έκθεσης διοργανώνεται ημερίδα στις 3 Φεβρουαρίου και εκδίδεται δίγλωσσος κατάλογος.

Που και Πότε

Μουσείο Μπενάκη - Κτίριο οδού Πειραιώς (Πειραιώς 138, τηλ. 210 345 3111) Ζήσης Κοτιώνης «Πληθοδομές». Εγκαίνια 25 Ιανουαρίου. Διάρκεια:26 Ιανουαρίου _19 Φεβρουαρίου

Παραμύθια για μεγάλους στην γκαλερί Ζουμπουλάκη

2012-01-02T23:02:00.000-08:00

Η Τζένη Κωδωνίδου παρουσιάζει την πρώτη της ατομική έκθεση

Λυμπεροπούλου Κατερίνα, ΤΟ ΒΗΜΑ: 02/01/2012

Στην γκαλερί Ζουμπουλάκη παρουσιάζει την πρώτη της έκθεση η Τζένη Κωδωνίδου. Με τίτλο «Παραμύθια και ψέματα για μεγάλους», η καλλιτέχνιδα εκθέτει έργα μικρών και μεγάλων διαστάσεων, ζωγραφισμένα με διάφορα υλικά, από τις 12 Ιανουαρίου 2012. Ονειρικός και θραυσματικός είναι ο κόσμος της καλλιτέχνιδος. Αποτελείται από σύμβολα της σύγχρονης εποχής, ήρωες cartoon, ζώα, ανθρώπινες μορφές που λειτουργούν ως αναφορές παλαιότερης ζωγραφικής (φιγούρες από την πρώιμη αναγέννηση έως το ροκοκό). Το χαρτί της ζωγράφου λειτουργεί σαν ιχνηλάτης, ιστοριών, κόσμων αληθινών και μη. Η ζωγραφική καταφέρνει να ομορφύνει ακόμα και την πιο άσχημη ή παράλογη πλευρά της πραγματικότητας. Η τέχνη της Κωδωνίδου αποτελεί ένα ζωγραφικό κολάζ που προσκαλεί τον θεατή να το αποκρυπτογραφήσει και να το ανακαλύψει.

Η Τζένη Κωδωνίδου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ, με καθηγητή τον Γ. Γκολφίνο, σκηνογραφία με τον Α. Βέττα και χαρακτική με τον Μ. Γιανναδάκη. Αποφοίτησε με άριστα και έχει λάβει υποτροφίες από το Ροταριανό όμιλο Θεσσαλονίκης και το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών Ελλάδας. Από το 2005 συμμετέχει σε ομάδα ζωγραφικής εκτέλεσης σκηνικών και σκηνογραφίας. To 2006 έλαβε έπαινο από το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης για ομαδικό έργο, μαζί με τις με Χ. Καραογλάνη και Ε. Μουργιά και από την «4^η Biennale φοιτητών» που διεξήχθη στη Κρήτη. Την ίδια χρονιά το Ινστιτούτο Γκαίτε της Θεσσαλονίκης της απένειμε το 1^ο βραβείο που έλαβε σε συνεργασία με την Χ. Καραογλάνη. Έχει συμμετάσχει σε ποικίλες ομαδικές εκθέσεις, ενώ αυτή είναι η πρώτη της ατομική. Η έκθεση στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη θα διαρκέσει έως τις 4 Φεβρουαρίου 2012, Πλ. Κολωνακίου 20, 210-3608278, www.zoumboulakis.gr

Οι εκθέσεις του Μουσείου Μπενάκη για το 2012

2012-01-02T22:09:00.000-08:00

Gilbert & George, Intellectual Depression, 1980, Mixed media, 242x202 cm, British Council Collection

Η ανταλλαγή των πληθυσμών ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα, η Σμύρνη και η καταστροφή του 1922, σύγχρονη βρετανική τέχνη, εκθέσεις αφιερωμένες στον γλύπτη Πάρι Πρέκα και στον ζωγράφο Βάλια Σεμερτζίδη, αρχιτεκτονικές εκθέσεις, φωτογραφίες των προσφυγικών της λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι μερικά από τα θέματα των εκθέσεων που φιλοξενεί μέσα στο 2012 το Μουσείο Μπενάκη.

Σμύρνη: Η καταστροφή του Κοσμοπολιτισμού (1880-1922)

Κεντρικό κτήριο, Εγκαίνια: 24 Ιανουαρίου 2012, Διάρκεια έκθεσης: 25 Ιανουαρίου– 26 Φεβρουαρίου 2012

Ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ και μια φωτογραφική έκθεση με οπτικό αρχειακό υλικό από αρχεία της Αμερικής και της Ευρώπης.

Σκηνοθεσία- Επιμέλεια έκθεσης: Μαρία Ηλιού
Ιστορικός Σύμβουλος: Αλέξανδρος Κιτροέφ
Ομιλητές: Giles Milton (Συγγραφέα του βιβλίου: Paradise Lost) Αλέξανδρος Κιτροέφ,Θάνος Βερέμης, Β. Σολωμονίδου, J. Nalbantian, Ελένη Μπαστέα, Leyla Neyzi (Sabanci University).
Mουσική: Νίκος Πλατύραχος
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Allen Moore
Ήχος: John Zecca
Μοντάζ: Αλίκη Παναγή
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Πρωτέας μη κερδοσκοπική & Proteus NY inc not for profit

Ζήσης Κοτιώνης, Πληθοδομές

Κτήριο οδού Πειραιώς, Εγκαίνια: 25 Ιανουαρίου 2012, Διάρκεια έκθεσης: 26 Ιανουαρίου–19 Φεβρουαρίου 2012

Η έκθεση αρχιτεκτονικής του Ζήση Κοτιώνη με τίτλο «Πληθοδομές», σε επιμέλεια του Γιώργου Τζιρτζιλάκη, παρουσιάζει έρευνα του αρχιτέκτονα που θέτει σε ριζική κριτική το μοντέλο της ελληνικής πολυκατοικίας και το μοντέλο του αστικού κτηρίου κατοικίας εν γένει.

Ο αρχιτέκτων βασισμένος στην κοινωνική κριτική της μεταπολεμικής κατοικίας που είχε σαν πυρήνα την οικογένεια, δημιουργεί εναλλακτικές μορφές και τύπους σύνθετων δομών αστικής κατοίκησης. Με δεδομένα τα θεωρητικά εργαλεία της πολιτικής θεωρίας των Α. Νέγκρι και Μ. Χάρντ, ο σύγχρονος μητροπολιτικός κάτοικος εκλαμβάνεται ως «μοναδικότητα» και η συλλογική κατοίκηση των «μοναδικοτήτων» μορφοποιείται σε δομές οι οποίες συγκροτούν τον «κοινό» χώρο του πλήθους.

Το «κοινό» στην σύγχρονη Μητρόπολη δεν είναι μόνο ο δημόσιος χώρος έτσι όπως τον ξέραμε. Είναι ακόμα το έδαφος, ο αέρας, οι υποδομές είναι και η απαραίτητη ενέργεια για την αναπαραγωγή της αστικής ζωής.

Το νομαδικό μητροπολιτικό πλήθος στεγάζεται μέσα σε δομές του «κοινού», όπου η δυνατότητα της συνεύρεσης και των πολλαπλών συλλογικοτήτων συνδυάζεται με την δυνατότητα καλλιέργειας στο έδαφος και στους κοινούς ορόφους της κτηριακής δομής. Έτσι, η έρευνα επαγγέλεται μια κτηριακή δομή για το πλήθος, την «πληθοδομή», η οποία δοκιμάζει την αντοχή της γηράσκουσας δομής της τυπικής «πολυκατοικίας». Πρόκειται για μία οικοδομική πρόταση στην κλίμακα της πόλης.

Ο χώρος της έκθεσης διαμορφώνεται σαν ένα εργαστήριο αρχιτεκτονικής παραγωγής. Κυριαρχούν ξύλινες μακέτες, σχέδια και βίντεο που περιγράφουν τον κάτοικο – «μοναδικότητα», και παρουσιάζουν προτάσεις πληθοδομών. Οι προτάσεις έχουν μια γενική αναφορά και προτείνουν κτήρια - καθεδρικούς του πλήθους. Από την άλλη μεριά εντοπίζονται σε μια πόλη του πλήθους σε κρίση: την Αθήνα. Το εργαστήριο των «πληθοδομών», επιτρέπει στον επισκέπτη να σταθεί, να καθίσει, να δει, να διαβάσει, να χτίσει, σε ένα είδος ενεργού συμμετοχής σε μια ιδέα αρχιτεκτονικής.

Στo πλαίσιo της έκθεσης διοργανώνεται ημερίδα στις 03/02/12 και εκδίδεται δίγλωσσος κατάλογος.
Σχεδιασμός: Ζήσης Κοτιώνης
Επιμέλεια: Γιώργος Τζιρτζιλάκης
Συνεργάτες: Βάσια Λύρη, Γιώργος Ρυμενίδης, Μιχάλης Σοφτάς, Ράνια Τότσικα
Project Manager: Γιάννης Αρβανίτης

Διοργάνωση: Μουσείο Μπενάκη & Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

www.plethodomes.gr

14 F/21 GR. Νέοι Γάλλοι και Έλληνες Αρχιτέκτονες

Κτήριο οδού Πειραιώς, Εγκαίνια: αρχές Φεβρουαρίου, Διάρκεια έκθεσης: μέχρι μέσα Μαρτίου 2012

H έκθεση αφιερωμένη στο έργο νέων Ελλήνων και Γάλλων αρχιτεκτόνων (14 Γάλλοι και 21 Έλληνες) παρουσιάζει ένα πανόραμα νέων αρχιτεκτονικών αφηγήσεων για το Ελληνικό και το Γαλλικό αστικό και φυσικό τοπίο, αποκαλύπτει τις ανησυχίες, τους κοινούς προβληματισμούς, τους πειραματισμούς και τις αναζητήσεις του επαγγέλματος.

Οι επιμελητές της έκθεσης, Άννα Σκιαδά και Πάνος Δραγώνας (αρχιτέκτονες), εστιάζουν την έκθεση στην παρουσίαση νέων προοπτικών για την αρχιτεκτονική και την εξέλιξη των μητροπόλεων στην Ελλάδα και στην Γαλλία.

Παράλληλα, Γάλλοι αρχιτέκτονες συμμετέχουν σε έναν κύκλο διαλέξεων που διοργανώνουν το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής, το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, και το Μουσείο Μπενάκη (οι ημερομηνίες θα ανακοινωθούν σύντομα).

Διοργάνωση: Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής, Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, Μουσείο Μπενάκη

Made in Britain. Σύγχρονη Τέχνη από τη Συλλογή του Βρετανικού Συμβουλίου

Κτήριο οδού Πειραιώς, Εγκαίνια: μέσα Φεβρουαρίου, Διάρκεια έκθεσης: μέσα Φεβρουαρίου – μέσα Απριλίου 2012

Από τη δεκαετία του '80 μέχρι σήμερα οι αλλαγές στον ρόλο της τέχνης για την βρετανική κοινωνία και η μεταβολή της από δραστηριότητα που απευθυνόταν σε μια περιορισμένη ελίτ σε εξαιρετικά δημοφιλές πολιτιστικό προϊόν, σημάδεψαν την καλλιτεχνική παραγωγή καλλιτεχνών που ζούσαν και εργάζονταν στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ακριβώς αυτό το θέμα αποτελεί τον κεντρικό άξονα της έκθεσης Made in Britain. Σύγχρονη τέχνη από την Συλλογή του Βρετανικού Συμβουλίου με Χ. έργα από Χ καλλιτέχνες, τα οποία αντανακλούν τον τρόπο που το βρετανικό πεδίο των εικαστικών τεχνών ανταποκρίθηκε, κριτικά πολλές φορές, σε αυτές τις σημαντικές μετατοπίσεις στον χώρο της αγοράς, της διακίνησης και της πρόσληψης της τέχνης.

Η έκθεση χαρτογραφεί το εύρος των καλλιτεχνικών πρακτικών, ομάδων και τάσεων που προέκυψαν από αυτές τις αλλαγές, από την μινιμαλιστική γλυπτική μέχρι τους Young British Artists, από την ζωγραφική αφαίρεση μέχρι την καταγραφή ζωντανών δράσεων, από την αυτό-αναπαράσταση μέχρι την συμμετοχή, μέσα από έργα διακεκριμένων αλλά και νεότερων καλλιτεχνών όπως οι Gilbert and George, oι Jake και Dinos Chapman, o Adam Chodzko, o Peter Doig, η Gillian Wearing, η Sarah Lucas, κ.ά. πολλά από τα οποία παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Όλα ανήκουν στην ιδιαίτερα αξιόλογη συλλογή του Βρετανικού Συμβουλίου, που αριθμεί περισσότερα από 8500 έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής και φωτογραφίας, καθώς και media installations και video works. Μέσα στη συλλογή αντικατοπτρίζεται η εξέλιξη της Βρετανικής τέχνης από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα έως σήμερα.

Οι Paul Nash, Graham Sutherland, Henry Moore, Barbara Hepworth, David Hockney, Gilbert & George, Richard Deacon, Rachel Whiteread, Sarah Lucas, Damien Hirst είναι όλα ονόματα διεθνώς γνωστών πλέον και καταξιωμένων καλλιτεχνών που περιλαμβάνονται στη συλλογή αυτή.

Αντώνης Πίττας. Landart

Κτήριο οδού Πειραιώς [Εγκατάσταση στη ράμπα], Εγκαίνια: μέσα Φεβρουαρίου 2012, Διάρκεια έκθεσης: μέσα Φεβρουαρίου – αρχές Απριλίου 2012

Ο Αντώνης Πίττας δημιουργεί εγκαταστάσεις στον χώρο που απευθύνονται στο συγκεκριμένο πλαίσιο το οποίο τις υποδέχεται. Τα έργα του συνδιαλέγονται με την αρχιτεκτονική, την ιστορία της τέχνης, την επιτελεστικότητα της installation art και την κοινωνική δυναμική της.

Όπως τα περισσότερα έργα του, τα οποία εξελίσσονται σε μία εκτεταμένη χρονική περίοδο και πάντα σε σχέση με ένα συγκεκριμένο τόπο, τo έργο LANDART είναι μία εγκατάσταση ειδικά φτιαγμένη για την ράμπα του κτηρίου του Μουσείου Μπενάκη στην οδό Πειραιώς.

Ο Πίττας δίνει έμφαση στη γεωμετρία του σκελετού του κτηρίου προσθέτοντας σε αυτόν λάμπες τύπου TL με σκοπό να αλλάξει η αντίληψη του χώρου από τον θεατή.

Οι λάμπες αυτές δημιουργούν ένα κάθετο πλέγμα που καθιστά «διαφανή» την πρόσοψη του κτηρίου και οργανώνει τον χώρο σαν μία σκηνή (stage) με τρόπο αντίθετο από την «διαγώνια» κίνηση του θεατή που ανεβαίνει την ράμπα, προκαλώντας μια πρωτόγνωρη αισθητηριακή εμπειρία.

Κοσμήματα της Έλενας Σύρακα

Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης, Εγκαίνια: μέσα Φεβρουαρίου 2012, Διάρκεια έκθεσης: μέσα Φεβρουαρίου – μέσα Απριλίου 2012

Η έκθεση περιλαμβάνει μια νέα σειρά κοσμημάτων που σχεδίασε η Έλενα Σύρακα με αφετηρία τα έργα του Μουσείου Μπενάκη. Τα συγκεκριμένα έργα αποτέλεσαν έμπνευση για το φωτογραφικό φακό του Κώστα Βογιατζή–Yatzer, δημιουργίες που παρουσιάζονται στην έκθεση.

Επιμέλεια: Έλενα Σύρακα, Κώστας Βογιατζής

Ferrater & Asociados: Το Θεωρητικό Υπόβαθρο μιας Πρακτικής Διαδικασίας... Πάροδος της Γεωμετρίας στο χώρο μέσω της Κατασκευής

Κτήριο οδού Πειραιώς, Εγκαίνια: τέλος Φεβρουαρίου 2012, Διάρκεια έκθεσης: τέλος Φεβρουαρίου – μέσα Απριλίου 2012

Η έκθεση παρουσιάζει μια επιλογή έργων του γραφείου Ferrater & Asociados ( OAB ) που εκπονήθηκαν από το 1971 μέχρι σήμερα. Παρά το γεγονός ότι στο σύνολό τους τα έργα συγκροτούν μια οικογένεια αυτόνομων εμπειριών, αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή λογική σχεδιασμού που βασίζεται στη γεωμετρία ως μέσω προσέγγισης άλλοτε του φυσικού τοπίου και άλλοτε του αστικού ιστού.

Η έκθεση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά εκτός Ισπανίας το 2006, στο Σικάγο των Η.Π.Α. και πιο συγκεκριμένα στο ιστορικό κτήριο Crown Hall που σχεδίασε ο Mies van de Rohe στην πανεπιστημιούπολη του Illinois Institute of Technologyies. Ακολούθησαν το Τελ Αβίβ, η Ιερουσαλήμ και η Ρώμη.

Αποτελείται κυρίως από μεγάλου μεγέθους πινακίδες και μακέτες μελέτης που αναδεικνύουν την ερευνητική διαδικασία και τους πειραματισμούς που εξελίσσονται στο γραφείο του Carlos Ferrater από το 1989. Γεωμετρικά στοιχεία/μηχανισμοί, όπως δίκτυα, κορδέλες, πλέγματα εφαρμόζονται σε σχέδια διαφορετικών κλιμάκων συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της αρχικής ιδέας ενώ παράλληλα ερευνάται η εφαρμογή τους σε συγκεκριμένα κτιριολογικά προγράμματα είτε ή και κατασκευαστικές μεθόδους.

Η έκθεση περιλαμβάνει επίσης μια αναδρομή του θέματος της γεωμετρίας στην αρχιτεκτονική παρουσιάζοντας το έργο διαφόρων αρχιτεκτόνων, μηχανικών και καλλιτεχνών του εικοστού αιώνα.

Η έκθεση αποτελείται από 48 πινακίδες με έργα του αρχιτέκτονα και 17 πινακίδες με μεθοδολογικά, γεωμετρικά και ιστορικά θέματα που έχουν επηρεάσει τη δουλειά του.

Επιστημονικός Υπεύθυνος: καθ. Αναστάσιος Κωτσιόπουλος
Επιμελητές: Κατερίνα Σαμσαρέλου (Αρχιτέκτων Μηχανικός)
Χρήστος Τέσσας (Αρχιτέκτων Μηχανικός-διδακτορικός ερευνητής ΑΠΘ).
Υπεύθυνος επικοινωνίας του Carlos Ferrater για την οργάνωση:
Domenico Piemonte (Αρχιτέκτων Μηχανικός)

Η Ανταλλαγή των Πληθυσμών Ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα: 1923

Κεντρικό κτήριο, Εγκαίνια: αρχές Μαρτίου 2012, Διάρκεια έκθεσης: αρχές Μαρτίου – τέλος Απριλίου 2012

Πάρις Πρέκας

Κτήριο οδού Πειραιώς, Εγκαίνια: αρχές Μαρτίου 2012, Διάρκεια έκθεσης: αρχές Μαρτίου – αρχές Μαΐου 2012

Το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζει έκθεση αφιερωμένη στον ζωγράφο και γλύπτη Πάρι Πρέκα (1926-1999). Πολύπλευρος καλλιτέχνης, ο οποίος εμπνέεται κυρίως από τα θέματα του αρχαίου ελληνικού κόσμου, ο Πάρις Πρέκας έχει ασχοληθεί με τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την ανάγλυφη αρχιτεκτονική διακόσμηση και την κοσμηματογραφία.

Η ζωγραφική του, που περιλαμβάνει κυρίως ελαιογραφίες και υδατογραφίες, ξεκινά αρχικά με παραστατικά έργα, τα οποία ονόμαζε Πορτρέτα της Ελλάδας (υδατογραφίες, 1959-1965), και συνεχίζει με αφαιρετικές συνθέσεις με τις σειρές Λιμάνια, Άλογα, Βίοι Παράλληλοι και Τάνκερ (δεκαετίες ’70 - ’80). Τα γλυπτά του, φιλοτεχνημένα με ορείχαλκο, σίδερο, ατσάλι, ξύλο, μάρμαρο, πέτρα και πηλό, βασίζονται σε αρχές που συνδυάζουν την αφαίρεση, τον κυβισμό, το σουρεαλισμό και τον εξπρεσιονισμό και εκτίθενται σε πολλούς δημόσιους χώρους της Αττικής (Πλατεία Συντάγματος, οδός Ηρώδου Αττικού, Γαλλικό Ινστιτούτο κ.α.).

Στην έκθεση θα παρουσιαστούν περίπου 60 ζωγραφικά έργα και 30 γλυπτά, καθώς και μια σειρά δαχτυλιδιών που δημιούργησε ο καλλιτέχνης.

Θόδωρος Παπαγιάννης. Τοτέμ

Κτήριο οδού Πειραιώς [Εγκατάσταση στο αίθριο], Εγκαίνια: 2 Απριλίου 2012, Διάρκεια έκθεσης: αρχές Απριλίου – αρχές Μαΐου 2012

Το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζει, στο αίθριο του κτηρίου της οδού Πειραιώς, την έκθεση του Θόδωρου Παπαγιάννη. Εκεί, ο γλύπτης θα τοποθετήσει ένα σύνολο από τα εμβληματικά γλυπτά που χαρακτηρίζουν το έργο του.

Πρόκειται για ανθρωπόμορφα τοτέμ, δημιουργημένα από ευτελή υλικά, που επιβάλλονται στο χώρο με το μέγεθος και την εκφραστικότητά τους.

Κλεοπάτρα Χαρίτου. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας/ Μικρά Γη

Κτήριο οδού Πειραιώς, Εγκαίνια: αρχές Απριλίου 2012, Διάρκεια έκθεσης: αρχές Απριλίου – αρχές Μαΐου 2012

Η φωτογραφική έκθεση «Τα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας / Μικρά Γη» της Κλεοπάτρας Χαρίτου εστιάζει στην πολιτισμική αξία της αρχιτεκτονικής των κτηρίων της λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Σε δεύτερο πλάνο, οι φωτογραφίες των εσωτερικών διαμερισμάτων αφηγούνται τις προσωπικές ιστορίες των κατοίκων.

Τα εγκαταλελειμμένα τα σημάδια της καθημερινότητάς τους μιλούν τη γλώσσα της λησμονιάς ξεπερνώντας τα σύνορα του θέματος.

Βάλιας Σεμερτζίδης

Κτήριο οδού Πειραιώς, Εγκαίνια: αρχές Απριλίου 2012, Διάρκεια έκθεσης: αρχές Απριλίου – τέλος Μαΐου 2012

Η μεγάλη αναδρομική έκθεση που διοργανώνει το Μουσείο Μπενάκη, σε συνεργασία με τον καθηγητή της Ιστορίας της Τέχνης, Νίκο Χατζηνικολάου, έχει ως στόχο να φέρει στο φως γνωστές και άγνωστες πτυχές του έργου ενός σπουδαίου δημιουργού, το έργο του οποίου μέχρι στιγμής ελάχιστα έχει μελετηθεί.

Ο Βάλιας Σεμερτζίδης υπήρξε συνειδητός ρεαλιστής ζωγράφος καθ’ όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας. Αν και σπούδασε στο εργαστήρι του Παρθένη στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, πολύ λίγο επηρεάστηκε από τα διδάγματα του δασκάλου του.

Σχετικά αδιάφορος στάθηκε και απέναντι στα έντονα κελεύσματα του ευρωπαϊκού μοντερνισμού.

Θεωρείται ο κατεξοχήν ζωγράφος του ανθρώπινου μόχθου, είναι όμως επίσης και ένας εξαιρετικός τοπιογράφος, που μελέτησε με ιδιαίτερη προσοχή και αγάπη το ελληνικό τοπίο, ιδιαίτερα της γενέτειράς του, της Ρόδου.

Εκτός όμως από τα ζωγραφικά έργα, στην έκθεση θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά ορισμένα από τα σχέδια που φιλοτέχνησε στα βουνά της Ευρυτανίας κατά τη διάρκεια του αντιστασιακού αγώνα, με μεγάλη καλλιτεχνική αλλά και ιστορική αξία.

Τέλος, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η τεχνική της λαδοτέμπερας που χρησιμοποιεί στα περισσότερα έργα του, ενός συνδυασμού δηλαδή ελαιογραφίας και τέμπερας σε αλλεπάλληλα στρώματα. Ο επισκέπτης θα δει επίσης ελαιογραφίες, κάρβουνα, σχέδια με μολύβι, αλλά και παστέλ, από όλες τις φάσεις της δημιουργίας του ζωγράφου.

ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ: 45 καρέ από το «τέλος της Ευρώπης»

2011-12-13T22:07:00.000-08:00

Εικόνες ανθρώπων που ζουν στα άκρα της ηπείρου μας, από τη Γαύδο έως τη Νορβηγία και από τα Ουράλια έως το ακρωτήρι Κάμπο ντα Ρόκα, στην έκθεση του Παύλου Φυσάκη

«Τι φωτογραφίζετε;», ρώτησαν δύο κοριτσάκια, η Μάγια και η Σοφία, στο ακρωτήρι Νόρτκαπ της περιοχής Φίνμαρκ της Νορβηγίας τον Ελληνα φωτογράφο Παύλο Φυσάκη. «Το τέλος της Ευρώπης», απάντησε εκείνος. «Τότε φωτογράφησέ μας», του είπαν.

Στα τέσσερα γεωγραφικά άκρα της Ευρώπης αναζήτησε ο Παύλος Φυσάκης την έννοια των ορίων αλλά και της ταυτότητας της Ευρώπης. Σαράντα πέντε καρέ απαντήσεων θα δούμε υπό τον τίτλο «Land Ends» στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς, από τις 14 Δεκεμβρίου (εγκαίνια έκθεσης 13 του μηνός, 8 μ.μ.) έως τις 29 Ιανουαρίου.

Από το 2006 και μέχρι το 2008, ο 42χρονος φωτογράφος συνάντησε και φωτογράφησε ανθρώπους που γεννήθηκαν ή επέλεξαν να ζουν σ' ένα από αυτά τα άκρα. Προσπαθώντας να βρει την απάντηση στο πώς ορίζεται το άκρο και η ταυτότητα της Ευρώπης, ξεκίνησε από το απόλυτο άκρο της νότιας Ευρώπης, τη Γαύδο. Στους 55 μόνιμους κατοίκους του μικρού, μοναχικού νησιού μέτρησε σχεδόν του μισούς να έχουν επιλέξει να ζουν σ' αυτό.

Ανάμεσά τους και μια παρέα Ρώσων, επιστημόνων και καλλιτεχνών, που εγκατέλειψαν τη Ρωσία για να ζήσουν κοινοβιακά στη Γαύδο. Ενας απ' αυτούς είναι ο Μπόρις, ψυχολόγος και ζωγράφος, με καλλιτεχνική καριέρα στην Αμερική και με κάποια σύλληψη από δημόσια διαμαρτυρία του στη Μόσχα επί Μπρέζνιεφ.

Από τη μοναξιά της Γαύδου αναζήτησε τους ανθρώπους ενός άλλου άκρου, τεράστιου σε έκταση, στα Ουράλια και στην πιο ραδιενεργό, κατά την Greenpeace, πόλη του κόσμου, το Μουσλιόμοβο, όπου συνάντησε τον Ραφίκ αλλά και τον Ντίμα, έναν εργάτη σε πρώην γκουλάγκ της περιλάλητης από τα σταλινικά στρατόπεδα Βορκούτα. Και από το βάρος αυτού του ανατολικότερου σημείου της Ρωσίας φτάνει στο τέταρτο άκρο της Ευρώπης, στο ακρωτήριο Κάμπο ντα Ρόκα της περιοχής Σίντρα της Πορτογαλίας.

Εκεί, θα τον εκπλήσσει και θα τον προβληματίζει η ερμηνεία της λέξης sodade από μια κοπέλα, τη Μαρία-Ζοάο: «?το αίσθημα της μοναξιάς που γεννιέται καθώς κοιτάζεις τον απέραντο ωκεανό, ευχόμενος κάποιος να σε επισκεφθεί».

Οι φωτογραφίες του Φυσάκη, ποιητικές, σιωπηλές και συχνά σουρεαλιστικές, μας ταξιδεύουν σε τοπία αλλόκοτα, σε ορίζοντες μακρινούς, σε σύμβολα που διατρέχουν την ιστορία της Ευρώπης.

Στις εικόνες του, που σύμφωνα με τον ίδιο εντάσσονται στο σύγχρονο φωτο-ντοκιμαντέρ, αποτυπώνονται τα συναισθήματα των ανθρώπων που συχνά ποζάρουν στο κέντρο αφήνοντας το τοπίο να έχει τη θέση του φόντου. Κυρίως, όμως, μαρτυρούν την ανησυχία του φωτογράφου να ορίσει την ταυτότητα της Ευρώπης, ταξιδεύοντας στις εσχατιές τη γηραιάς ηπείρου και απαθανατίζοντας τις διαφορές των τοπίων που είναι τόσες όσες οι ομοιότητες των ανθρώπων. Η δουλειά του Φυσάκη σήμερα αποκτά, λόγω των περιστάσεων, μια συμβολική σημασία.

«Παντρεύοντας μαρτυρία και αφήγηση με μια προσωπική οπτική που εκφέρεται μέσω του χρώματος, ο Φυσάκης συμμετέχει στην εκ νέου ανακάλυψη της ταξιδιωτικής φωτογραφίας και της φωτογραφίας τοπίου, μακριά από τα κλισέ της καρτ ποστάλ ή του μεγάλου κλασικού ρεπορτάζ», αναφέρει η Λόρα Σερανί, ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια φεστιβάλ και εκθέσεων φωτογραφίας.

Στο Παρίσι

Ο Π. Φυσάκης έχει τιμηθεί για τη σειρά «Land Ends». Το 2008 βραβεύτηκε από 24 επιμελητές από όλον τον κόσμο στη FotoBiennale της Θεσσαλονίκης και το 2010 η ομώνυμη δίγλωσση έκδοση βραβεύτηκε ως το καλύτερο ελληνικό φωτογραφικό λεύκωμα. Μέρος της σειράς έχει παρουσιαστεί στο Διεθνές Φεστιβάλ της Αρλ, στον Μήνα Φωτογραφίας του Παρισιού, στο Φεστιβάλ «Circulation (s)» στο Παρίσι και αλλού. Η έκθεση είναι συμπαραγωγή του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, της Νορβηγικής Πρεσβείας και του Νορβηγικού Ινστιτούτου Αθηνών.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΡΟΥΜΠΟΥΛΑ, ΕΘΝΟΣ, 12/12/2011

Η εικαστική πλευρά του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη

2011-12-13T22:01:00.000-08:00

Κατερίνα Λυμπεροπούλου
Εκθεση των ζωγραφικών έργων του έλληνα λογοτέχνη στην γκαλερί Κalfayan
ΤΟ ΒΗΜΑ

Εργο του αυτοδίδακτου ζωγράφου Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη (1908-1993)

Βυζαντινός και Ευρωπαίος, πολύπλοκος και αθώος, ορθόδοξος και μοντέρνος, ο Νίκος-Γαβριήλ Πεντζίκης κέντησε με αναρίθμητες πινελιές και με απέραντη αγάπη και υπομονή ένα μυστικό τοπίο όπου αναδύονται οι σχέσεις του ανθρώπου με το απόλυτο. Αυτό το τοπίο αναδύεται μέσα από την έκθεση του ζωγράφου που εγκαινιάστηκε την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου στις Κalfayan Galleries. Η έκθεση σε επιμέλεια Ερρίκου Σοφρά θα διαρκέσει έως τις 28 Φεβρουαρίου 2012.

Ζωγράφος αυτοδίδακτος («μα κάθε άλλο παρά απλοϊκός και άτσαλος») ο Νίκος-Γαβριήλ Πεντζίκης (1908-1993) πλούτισε τη νεοελληνική ζωγραφική με καινούργια πρωτοφανέρωτα χαρακτηριστικά. Aναθρεμμένος στη βυζαντινή Θεσσαλονίκη, βαθύς γνώστης της βυζαντινής γραμματείας και τέχνης αλλά και κάτοχος, από πολύ νωρίς όλων των ρευμάτων και των τάσεων του ευρωπαϊκoύ μοντερνισμού και της αβανγκάρντ, συνδύασε στα έργα του την παράδοση με στοιχεία των μετεμπρεσιονιστών φτάνοντας σε εντελώς προσωπικές διατυπώσεις.

Η ζωγραφική του Πεντζίκη είναι σε άμεση συνάρτηση με τον πνευματικό του κόσμο, τον ιδιαίτερο ψυχισμό του, τα νεωτερικά, τόσο τολμηρά πεζογραφήματά του. Οπως τόσες φορές είχε πει, το κέντρο αλλά και το έναυσμα της καλλιτεχνικής του παραγωγής ήταν η ορθόδοξη πίστη και τα πατερικά κείμενα.

Εζησε και πέθανε στη «Μητέρα Θεσσαλονίκη». Σπούδασε φαρμακευτική και εφηρμοσμένη οπτική στο Στρασβούργο και στο Παρίσι (1926-1929). Τα χρόνια 1930-1955 διηύθυνε το φαρμακείο που κληρονόμησε από τον πατέρα του στην οδό Εγνατία και το διάστημα 1955-1968 εργάστηκε σε φαρμακευτική εταιρεία.

Πρωτοπαρουσίασε ζωγραφική του το 1944, έχοντας ήδη βρει τη φωνή του στην πεζογραφία και στην ποίηση, έχοντας εκδώσει δηλαδή τα πεζογραφήματα «Ανδρέας Δημακούδης» και «Ο Πεθαμένος και η Ανάσταση», καθώς και την ποιητική συλλογή «Εικόνες». Η εικαστική του παιδεία τον ώθησε στη συγγραφή τεχνοκριτικών σημειωμάτων και μελετών (για τον Παπαλουκά, για τον Γκίκα). Τα πρώτα χρόνια ζωγραφίζει με μολύβια και λάδια, όμως πολύ νωρίς στρέφεται στην τέμπερα, που θα χρησιμοποιήσει ως το τέλος, γιατί θεωρεί το λάδι αισθησιακό.

Κalfayan Galleries, Χάρητος 11, Κολωνάκι, Αθήνα

ΛΙΝΑ ΜΕΝΔΩΝΗ: 6,5 εκ. € για έργα στην άγονη γραμμή

2011-12-11T20:19:00.000-08:00

Στο πλαίσιο της έκθεσης στο «Κυκλαδικής Τέχνης» θα στηθεί ιστοσελίδα για να επικοινωνούν οι μαθητές απομακρυσμένων νησιών με τους συνομηλίκους τους στην Αθήνα

Από την έκθεση, «Αγονη γραμμή» στο «Κυκλαδικής Τέχνης»

Η «Αγονη γραμμή» μεταφέρεται για λίγο στην καρδιά της Αθήνας, μέσα από την ομότιτλη έκθεση στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Ταυτοχρόνως, οι μαθητές των απομακρυσμένων νησιών της Δωδεκανήσου θα έχουν δυνατότητα διαδικτυακής επαφής με τους συνομηλίκους τους στην πρωτεύουσα.

Η ιστοσελίδα www.agonigrammi.gr θα στηθεί ειδικά γι' αυτό, όπως είπε η πρόεδρος του Ιδρύματος Γουλανδρή Σάντρα Μαρινοπούλου σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου. Το αρχαιολογικό ταξίδι στο Καστελόριζο, τη Σύμη, τη Χάλκη, την Τήλο και τη Νίσυρο γίνεται μέσω περίπου 400 εκθεμάτων που αφηγούνται μικρές και μεγάλες ανθρώπινες ιστορίες. Οκτώ εκατομμύρια είναι η εμπορική τους αξία και μεταφέρθηκαν από την ΚΒ ΕΠΚΑ και την 4η ΕΒΑ του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. Η μέχρι πρόσφατα έφορος αρχαιοτήτων Δωδεκανήσου Μελίνα Φιλήμωνος είπε πως έγινε αγώνας δρόμου γι' αυτή την έκθεση-άθλο.

Η γενική γραμματέας Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη αναφέρθηκε στα έργα που γίνονται στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ: Παρεμβάσεις στο Παλαιόκαστρο Καστελορίζου, στο οχυρό της Ρω, στα τείχη της Νισύρου, στην αρχαία και βυζαντινή Χάλκη, στο μουσείο και σε μοναστήρι της Σύμης, στο Καστράκι Αγαθονησίου και στον Αγιο Γεώργιο Καστελορίζου. Ο συνολικός προϋπολογισμός φτάνει τα 6,5 εκ. ευρώ και τα έργα ήδη εκτελούνται. Η κ. Μενδώνη μίλησε για «μνημεία και εκκλησιές της θέλησης, της πίστης, της αφοσίωσης στην πατρίδα, στην άγονη πέτρα και στο φως».

Ο υπερήφανος διευθυντής του Μουσείου Νικόλαος Σταμπολίδης, που έχει στήσει την έκθεση με τον Γιώργο Τασούλα, άφησε στον νεότερο την ξενάγηση. Οι οραματικές συλλήψεις (σφραγίδα του κ. Σταμπολίδη) επιτρέπουν στον επισκέπτη να κάνει ένα υπέροχο ταξίδι.

«Φθηνές φωτογραφίες» στη Θεσσαλονίκη

2011-12-11T20:17:00.001-08:00

Εργο-φωτογραφία του Κ. Γκροζούδη

Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης διοργανώνει και φέτος, εν μέσω της οικονομικής κρίσης, την ετήσια έκθεση Cheap Photo - Φθηνή Φωτογραφία, που προσφέρει την ευκαιρία στους εραστές της καλής φωτογραφίας και τους φίλους του θεσμού να αγοράσουν για το σπίτι τους σε φτηνές τιμές αληθινά έργα τέχνης. Η έκθεση εγκαινιάζεται αύριο στην γκαλερί TETTIX, όπου και θα παραμείνει έως τις 15 Δεκεμβρίου.

Στην Cheap Photo-Φτηνή Φωτογραφία συμμετέχουν πολλοί καλλιτέχνες, ανάμεσά τους οι: Ε. Γανδά, Στ. Σταματίου, Β. Κεφαλέα, Γ. Γκιζάρης, Β. Δασκαλοπούλου, Μ. Δημόκας, Β. Μπακαλούδης, Στ. Φιλίππου, Κ. Γκροζούδης, Ε. Μπαλτουνά, Σ. Παλέντζα, Πλ. Χαλόφτης, Α. Παριανού, Χρ. Κουρτίδης, Ν. Διάφα, Χρ. Σέρρου.

Ολοι οι δημιουργοί είναι νέοι φωτογράφοι από ολόκληρη τη χώρα και τα έργα έχουν ενιαία τιμή 50 ευρώ το καθένα.

Μαντάμ Χίτλερ

2011-12-11T20:15:00.000-08:00

Βιβλιοθήκη, Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011
Μηνύματα στο κινητό από τη Σιγκαπούρη

«Η ζωγραφική δεν γίνεται για να διακοσμεί διαμερίσματα. Είναι ένα εργαλείο για να επιτίθεσαι, αλλά και να αμύνεσαι ενάντια στον εχθρό». Πικάσο

Τις ελαιογραφίες του ινδονήσιου ζωγράφου Ρόναλντ Μάνουλανγκ, με θέμα τον απολύτως εκθηλυσμένο Χίτλερ, πρόλαβα να τις δω τον περασμένο μήνα. Φιλοξενήθηκαν για πέντε ημέρες στην γκαλερί Ουμασένι, η οποία αποτελεί τμήμα του προσεγμένου εκθεσιακού χώρου Αρτ Στέιτζ της Σιγκαπούρης. Στο εισαγωγικό τρόπον τινά έργο, το οποίο τιτλοφορείται «Ευαγγελισμός», με διαστάσεις 180 επί 200 εκατοστά, ο αρχηγός των ναζί, αρκετά πειραγμένος, ώστε να θυμίζει έντονα και τελεσίδικα νεαρή γυναίκα, κρατά στο αριστερό του χέρι ένα αντίτυπο του περιώνυμου βιβλίου του Ο Αγών μου. Είναι έτοιμος να υποδεχτεί έναν νεαρό, ελαφρώς αναγεννησιακό Αγγελο, του οποίου το μισό σώμα καταλαμβάνει ήδη την αριστερή γωνία του πίνακα. Σε έναν άλλο πίνακα, με θέμα «Περιμένοντας να γεννήσει», στις ίδιες περίπου διαστάσεις, ο/η Χίτλερ, καθιστός, με βαμμένα τα νύχια των ποδιών, χαϊδεύει την εμφανώς φουσκωμένη κοιλιά του/της, όπως ξεπροβάλλει με ιδιαίτερη έμφαση από την απροσχημάτιστα ανοιχτή ρόμπα. Στον μάλλον απροσδόκητο «Φύρερ με το παιδί», ο ζωγράφος έχει προσθέσει στον βραχίονα του βρέφους έναν αριθμό, ο οποίος ανακαλεί αμέσως τις εφιαλτικές αριθμήσεις των ταυτοποιήσεων στην επιδερμίδα των εγκλείστων στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, που λειτούργησαν στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο αρχηγός του Γ' Ράιχ απεικονίζεται με δόκιμη επαγγελματική ευχέρεια. Με τον αέρα μιας αδιαπραγμάτευτης εγκυρότητας. Με αγιογραφική θα πρόσθετα επιμονή, η οποία θέλει να εξάρει τις λεπτομέρειες, αλλά και τη γενικότερη εικόνα μιας απόλυτης μετουσίωσης του ανθρώπινου παράγοντα σε κάτι σαφώς υπέρτερο. Για την τέχνη του αυθεντικού χιτλερισμού, η οποία συνεχώς δρα στην προκειμένη περίπτωση ως το εφιαλτικό υπεραπείκασμα, η Σούζαν Σόνταγκ έχει συνοψίσει τα εξής: «Η ναζιστική τέχνη είναι αντιδραστική, μένει προκλητικά έξω από το κύριο ρεύμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας του αιώνα μας. Αλλά γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο έχει κερδίσει τη θέση που έχει στον σύγχρονο κόσμο». Κατά τα άλλα, η εικαστική προθετικότητα ομολογείται γραπτώς στο πρόγραμμα της έκθεσης: ο Ρόναλντ Μάνουλανγκ παραδέχεται ευθέως ότι τιμωρεί κι αυτός με τη σειρά του, εκ του ασφαλούς όμως και με το αζημίωτο, τον Φύρερ. Αναδρομικά βεβαίως, θα παρατηρούσε, και δικαίως, κανείς. Αλλά με ζωγραφικό σθένος, το οποίο σίγουρα θα το ζήλευαν πολλοί από τους ομοτέχνους του, θα σημείωνε ο ουδέτερος, ο αντικειμενικός παρατηρητής. Η Σιγκαπούρη, η οποία γνώρισε από πολύ κοντά τον ιαπωνικό κατοχικό στρατό, μισό και πλέον αιώνα πριν, έχει κάθε λόγο να αφορίζει κι αυτή το παρελθόν του μαζικού ολέθρου. Μπορεί τα ξόρκια, τα οποία δανείζεται, εννοώ στην προκειμένη περίπτωση τα σκωπτικά λάδια του καλλιτέχνη από τη γειτονική Ινδονησία, να φαντάζουν εκκεντρικά μέσα στην πολυτέλειά τους και ίσως διανοουμενίστικα, αλλά παρ' όλα αυτά προνοούν αφύπνιση και εγρήγορση συνειδήσεων. Φυτεμένος εδώ, στους τροπικούς κήπους της Σιγκαπούρης, ο Χίτλερ φαίνεται να είναι το γνωστό, κακό όνειρο από έναν άλλο πλανήτη, όχι και πολύ μακρινό, από αυτούς που παρελαύνουν αίφνης στα ιαπωνικά βιβλία με κόμικς, τα γνωστά ως μάνγκα: υβριδικός, συνειδητά μπαρόκ, αρκούντως βλοσυρός, έχει κάτι από τον αέρα ενός ημιπαράφρονος πολέμαρχου, ο οποίος είναι ολοφάνερο ότι επείγεται να πειθαναγκάσει κι αυτό το νησί να προσαρτηθεί στη φαντασιακή αυτοκρατορία του. Η αίσθηση του κωμικού παγώνει μέσα μου προτού αποκρυσταλλωθεί σε μειδίαμα: κάτι αντιστέκεται, σαν να θέλει να αρκεστώ για την ώρα στο τραγικό μόνο φορτίο του συγκεκριμένου εικαστικού μηνύματος. Η αισθητική πληρότητα του εικονιζόμενου μεγαλομανούς τραβεστί, σε πολλαπλές μάλιστα στάσεις, και οι καθ' όλα επαρκείς συνδηλώσεις τους με γειώνουν εν τέλει στη σφαίρα του μακάβριου. Δεν περίμενα ποτέ οι τροπικοί να είναι τόσο φιλόξενοι.

Γιώργος Βέης

«Αθάνατες» εικαστικές τέχνες

2011-12-11T20:13:00.000-08:00

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011
Η καλλιτεχνική εκπροσώπηση στην Ακαδημία Αθηνών
Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Μέχρι να εκλεγεί ακαδημαϊκός, ένας καλλιτέχνης έχει κάνει μακρά και επιτυχημένη πορεία στην τέχνη. Την επομένη της εκλογής του δεν ανακόπτεται η δυναμική αυτής της πορείας, συνεχίζεται. Ενας ζωγράφος ή ένας γλύπτης σταματά να δημιουργεί όταν τον «προδώσει» το βιολογικό του ρολόι. Μέχρι τότε, δημιουργεί κι όλο δημιουργεί ακαταπαύστως.

Ομως, ποια είναι η στάση ενός εικαστικού-ακαδημαϊκού από την κορυφαία θεσμική θέση, που αυτοδικαίως του δίνει κάτι παραπάνω από κύρος; Γιατί, πλέον δεν μιλάει μόνο μέσω του καλλιτεχνικού αποτελέσματος, το οποίο, έτσι κι αλλιώς, έχει κριθεί από τους κριτικούς και το κοινό. Ο λόγος του έχει περίσσευμα ευθύνης, ακόμη κι αν η Ακαδημία πέρασε από έντονη αμφισβήτηση: αρκεί και μόνον να θυμίσουμε ότι αρνήθηκαν να γίνουν ακαδημαϊκοί οι δύο νομπελίστες μας, ο Γιώργος Σεφέρης και ο Οδυσσέας Ελύτης.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Με την είσοδο στην Ακαδημία Αθηνών του Νικηφόρου Βρεττάκου, της Κικής Δημουλά και του Θανάση Βαλτινού κατέπεσε ένα «ταμπού». Δεν θεωρείσαι πια «συντηρητικός» αν αποδεχθείς να είσαι υποψήφιος για την Τάξη των Γραμμάτων και των Τεχνών.

«Είμαι πολύ ευχαριστημένος από αυτή τη διάκριση, είναι ιδιαιτέρως τιμητική», δήλωσε ο νεοεκλεγείς ακαδημαϊκός, ο 79χρονος γλύπτης Γιάννης Παρμακέλης. Να σημειώσουμε ότι την έδρα της Γλυπτικής διεκδίκησαν οι ομότεχνοί του Θόδωρος, Τάκης Παρλαβάντζας, Ευάγγελος Μουστάκας, Ασπασία Παπαδοπεράκη, Μαίρη Παπακωνσταντίνου και Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

Από την πρώτη στιγμή, τα δείγματα γραφής του είχαν τις χαρακιές από τα δύσκολα πολιτικά και κοινωνικά συμφραζόμενα: «Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να προσπαθήσουμε όλοι μαζί, παρά τα λάθη και τις υπερβολές του παρελθόντος, να ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση». Ο σχολιασμός της επικαιρότητας έχει το μέτρο και τα όρια μιας τέχνης καλοκουρδισμένης, όπως είναι η γλυπτική.

Την έμαθε δίπλα στους Γιάννη Μόραλη και Γιάννη Παππά, και παρέμεινε πάντα ανθρωποκεντρική, ακόμη και την περίοδο εκείνη που ξεκίνησε να «παλεύει» σαν άλλος σύγχρονος Ηφαιστος με τα μέταλλα, και ιδιαιτέρως με τον χαλκό. Οι κάτοικοι της Αθήνας οπωσδήποτε θα έχουν δει το έργο από αλουμίνιο-χρώμα, που ορθώνεται έξω από το ξενοδοχείο Χίλτον επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας. «Καταξιώνεται το έργο μου από ένα θεσμό υψηλών προδιαγραφών, για να συνεχίσει να επιτελεί το σκοπό του». Με θετικό μάτι, λοιπόν, βλέπει ο Γιάννης Παρμακέλης την είσοδό του.

Αλήθεια, από αυτή τη θέση με εξουσία και ισχύ τι σκέπτεται να πράξει για μια τέχνη η οποία δεν έχει γίνει «ποπ»; «Η θέση της γλυπτικής στη χώρα μας δεν είναι ανάλογη με την ιστορική της διαδρομή και παρουσία. Πρέπει να γίνουν κινήσεις εφικτές, λειτουργικές, να έρθει στο προσκήνιο, για να ξαναπαίξει τον ρόλο της». Ο λόγος του έχει την προσμονή επανεκκίνησης της τέχνης του στο χώρο της δημόσιας αποδοχής.

Ομως, πώς φαντάζεται ότι θα είναι η καθημερινότητά του με επίσημο ένδυμα τηβέννου; Σκέφτεται, σκέφτεται, αλλά καθώς δεν έχει ζήσει στο πετσί του το νέο του ρόλο, λέει: «Δεν έχω τις ανάλογες εμπειρίες, για να σας την περιγράψω. Φαντάζομαι ότι θα είμαι σε θέση να σας πω σε λίγο καιρό. Σίγουρα, όμως, θα είναι γεμάτη με δράση και δημιουργικότητα». Αυτός ο «άνθρωπος από μέταλλο», όταν τον ρωτάμε να συγκρίνει τα μεταλλικά του έργα με τη σκληρότητα των ανθρώπων, απαντά: «Δεν θέλω να συγκρίνω τους ανθρώπους με τα μέταλλα, παρά μόνον εννοιολογικά. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι σκληροί, με την έννοια της ανθεκτικότητας, να είναι αλύγιστοι, να προχωρούν στην επιδίωξη των στόχων τους με γνώση, αλήθεια, υπευθυνότητα και δημιουργικότητα, σε όποιον χώρο κι αν δραστηριοποιούνται».

Μέχρι την εκλογή του Δημήτρη Μυταρά στην έδρα της Ζωγραφικής, το 2008, ο μόνος εκπρόσωπος των εικαστικών τεχνών στην ίδια έδρα ήταν ο Παναγιώτης Τέτσης, εκλεγμένος το 1994, ύστερα από πρόταση δύο ογκόλιθων της τέχνης και της Βυζαντινολογίας, του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα και του Μανόλη Χατζηδάκη αντίστοιχα. «Ως άνθρωπος παραμένω ίδιος. Νιώθω ότι με τιμούν για τη συνολική διαδρομή μου στην τέχνη. Συμβατικός είσαι από γεννησιμιού σου, δεν γίνεσαι ξαφνικά», ήταν η αντίδρασή του, μόλις το νέο της εκλογής του έκανε το γύρο των δημοσιογραφικών γραφείων. Το «συντηρητικό» ίδρυμα είχε δεχτεί τη μοντερνιστική πρόταση του Δημήτρη Μυταρά, η οποία, εντούτοις, δεν καταστρέφει εντελώς το ανθρώπινο πρόσωπο.

Με πρόβλημα υγείας, το οποίο τον έχει καθηλώσει σπίτι, ο 77χρονος εικαστικός απαντά με αυθορμητισμό και ειλικρίνεια: «Στην Ακαδημία είναι μαζεμένες προσωπικότητες. Εννοώ ότι ο καθένας είναι προσωπικότητα και μοναδικός στην ειδικότητά του. Πρέπει να καταλάβετε ότι δεν έχει χαρακτήρα ομαδικό, δηλαδή δεν είναι μία εταιρεία ή μία ένωση. Ο καθένας, πώς να το διατυπώσω, έχει τη δική του κρίση. Δεν έχω δει ποτέ όλοι μαζί να κάνουνε κάτι, αλλά ο καθένας πράττει κατά συνείδηση».

Τι είδαν, όμως, στην περίπτωσή του οι «αθάνατοι»; «Είναι σημαντικό ότι δέχονται τον μοντερνισμό. Βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένας ακαδημαϊκός, ο οποίος είναι φιλόλογος, μπορεί να μην τον αντιλαμβάνεται ορθά». Πρώτη και κύρια ικανοποίηση για έναν καλλιτέχνη, ο οποίος ταυτίστηκε με την ανανέωση του μοντερνιστικού οράματος, που είχε τις αρχές του στις συνθέσεις «Οι καθρέφτες» (1960-'64). «Εκτιμούν τη διαδρομή σου στον ελληνικό χώρο». Ενας δεύτερος λόγος ικανοποίησης. Και ένας τρίτος; Οχι, δεν τον βρίσκει. «Ο καλλιτέχνης, σαν να μην ήτανε ακαδημαϊκός, εξακολουθεί να έχει τις δικές του δραστηριότητες και να κάνει τις εκθέσεις του».

Και τι δεν είχε ζητήσει ο σήμερα 86χρονος Παναγιώτης Τέτσης, το 1994, κατά την επίσημη είσοδό του στην Ακαδημία. Είχε μιλήσει -και ορθώς- για «τη θεραπεία της αισθητικής αγωγής, την ανάληψη πρωτοβουλιών, για να δωρηθούν μεγάλες συλλογές Ελλήνων σε μουσεία, οργάνωση από φορέα εκπαιδευτικού ιδρύματος όλων των τεχνών, αναδιοργάνωση της Σχολής Καλών Τεχνών, με την προσθήκη και άλλων τμημάτων».

«Την Ακαδημία την είδα σαν βαρύ φορτίο. Προσπάθησα να οργανώσω ένα τμήμα για την προαγωγή της αισθητικής μας παιδείας, το οποίο εγκρίθηκε αλλά δυστυχώς δεν προχώρησε. Ετσι, περιορίζομαι στην οργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων», είχε πει, με κάποια πίκρα, το 1998, με αφορμή την έκθεση Δημήτρη Πικιώνη, στην Ακαδημία Αθηνών. Το 2003, ο Παναγιώτης Τέτσης ήταν ανάμεσα στους δεκαέξι ακαδημαϊκούς οι οποίοι συνυπέγραψαν τη διακήρυξη εναντίον του πολέμου στο Ιράκ και την έστειλαν στον τότε γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Κόφι Ανάν.

Ομως, ποτέ, ακόμη κι όταν εναντιώνεται στα έργα της Ακαδημίας, δεν υπερβαίνει την κοσμιότητα, γιατί κυρίως θέλει να δημιουργήσει μέσα από τον θεσμό. Ετσι, στην ερώτηση «Η Ακαδημία παρακολουθεί το πνεύμα της εποχής;» απαντά: «Το ελέγχει, το κριτικάρει και, βεβαίως, το ακολουθεί. Να έχετε υπόψη σας ότι η Ακαδημία έχει πάρα πολλά Κέντρα, όπως το Ιστορικό, το Λαογραφικό, το Αστρονομίας, γίνεται σπουδαία δουλειά, αλλά δεν έχω καταλάβει γιατί δεν βγαίνει προς τα έξω. Τυπώνονται βιβλία και εργασίες, αλλά οι τόμοι αυτοί δεν βγαίνουν στα βιβλιοπωλεία. Για ποιους λόγους δεν κυκλοφορούν τα βιβλία, δεν ξέρω. Μήπως είναι θέμα γραφειοκρατίας;»*

Ζωγράφοι και γλύπτες, μέλη της Ακαδημίας από την ίδρυσή της

1926: Γεώργιος Ιακωβίδης (1853-1932)

1945: Επαμεινώνδας Θωμόπουλος (1878-1976)

1949: Παύλος Μαθιόπουλος (1876-1956)

1959: Ουμβέρτος Αργυρός (1882 ή 1884-1963)

1965: Αντώνιος Σώχος (1888-1975)

1968: Μιχαήλ Τόμπρος (1889-1974)

1974: Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας (1906-1994)

1980: Γιάννης Παππάς (1913-2005)

Εικαστικός διάλογος στο Βόλο

2011-12-03T10:08:00.000-08:00

Από σήμερα Σάββατο (3 Δεκεμβρίου), το μεσημέρι, λειτουργεί στο βιβλιοπωλείο – καφενείο «ΧΑΡΤΑ» στο Βόλο, η έκθεση του Μίλτου Παντελιά και της Ειρήνης Γκόνου, με 28 καινούργια έργα των δυο εικαστικών καλλιτεχνών.

Ο Μίλτος Παντελιάς εκθέτει δεκατέσσερα έργα μεικτής τεχνικής με ακουαρέλλες και μολύβια εστιάζοντας σε πρόσωπα από τον γνώριμο χώρο των εικαστικών του αναζητήσεων και η Ειρήνη Γκόνου άλλα δεκατέσσερα έργα, κυρίως συνθέσεις- μικροπεριβάλλοντα του δικού της εικαστικού ιδιώματος και με διάφορα υλικά. Πρόκειται για ένα διάλογο των δύο καλλιτεχνών που έχει ξεκινήσει προ πολλού και συνεχίζεται καθώς εξελίσσονται και οι εικαστκές συναντήσεις τους.

Η Ειρήνη Γκόνου γεννήθηκε το 1955 στην Αθήνα, σπούδασε γλυπτική στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts και στην École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs στο Παρίσι, όπου εργάστηκε δύο χρόνια ως βοηθός στο τμήμα γλυπτικής. Έμεινε στο Παρίσι για έντεκα συνεχή χρόνια μελετώντας παράλληλα την πολύ-πολιτισμική διάσταση της Τέχνης.Έχει πραγματοποιήσει από το 1980 ως σήμερα τριάντα ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και συναντήσεις τέχνης στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, σε συνεργασία με εξέχοντες επιμελητές εκθέσεων της ελληνικής εικαστικής σκηνής. Έργα της συμπεριλαμβάνονται σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.

Ο Μίλτος Παντελιάς γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Σπούδασε χαρακτική και λιθογραφία στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts και στην συνέχεια Art Plastiques στο Πανεπιστήμιο Paris VIII στο Παρίσι, όπου έμεινε ζωγραφίζοντας και χαράζοντας για έντεκα συνεχή χρόνια. Από το 1978 έχει πραγματοποιήσει τριάντα ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και συναντήσεις τέχνης στην Ελλάδα και το Εξωτερικό σε συνεργασία με εξέχοντες επιμελητές εκθέσεων της ελληνικής εικαστικής σκηνής και έχει φιλοτεχνήσει πλήθος χαρακτικών για συλλεκτικές εκδόσεις. Έργα του συμπεριλαμβάνονται σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.

«ΧΑΡΤΑ»

βιβλιοπωλείο – καφενείο: Σκενδεράνη 16Α-Β, Βόλος, τηλ: 2421033250

Στο φως ημιτελής αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ! Βρέθηκε κάτω από άλλο πορτραίτο του ολλανδού ζωγράφου

2011-12-02T22:20:00.000-08:00

Η ημιτελής αυτοπροσωπογραφία βρέθηκε κάτω από αυτό το πορτραίτο ενός γέρου άνδρα το οποίο θεωρείται ότι είναι του Ρέμπραντ.

Μία ημιτελής αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ ανακαλύφθηκε κάτω από ένα πορτραίτο του μεγάλου ζωγράφου. Το κρυμμένο έργο βρέθηκε όταν ο πίνακας μελετήθηκε με ακτίνες Χ στο εργαστήριο Brookhaven της Νέας Υόρκης και το Ευρωπαϊκό Συγκρότημα Ακτινοβολίας Σύγχροτρον (ESRF) στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας.

Η λεπτομέρεια δεν είναι εμφανής στο πρόσωπο αλλά οι ειδικοί λένε ότι αντιστοιχεί σε μία αναπαραγωγή που χρονολογείται από το 1633 η οποία έχει επιγραφή που λέει ότι είναι από έργο του Ρέμπραντ.

Ο ιστορικός κ. Ερνστ βαν ντε Βέτερινγκ, επικεφαλής του Ερευνητικού Προγράμματος για τον Ρέμπραντ, δήλωσε ότι υπάρχουν βασικές τεχνικές ομοιότητες στο ζωγραφικό στιλ μεταξύ της αυτοπροσωπογραφίας και των αυθεντικών έργων του ολλανδού δημιουργού που ταξιδεύουν χρονικά πίσω στη δεκαετία του 1630.

«Το πορτραίτο υπολογίζεται ότι είναι από τα πρώτα του έργα. Επομένως αυτά είναι ντοκουμέντα που δείχνουν ακόμη περισσότερο πώς ο Ρέμπραντ λειτουργούσε στο ατελιέ του στην πρώιμη περίοδό του» δήλωσε στο BBC ο καθηγητής του Πανεπιστήμιου της Αμβέρσας κ. Κοέν Γιάνσενς. Ο ίδιος πρόσθεσε: «Τι εγχειρήματα είχε ξεκινήσει; Ποια ολοκληρώθηκαν; Για πόσα από αυτά θα άλλαξε γνώμη και ξεκίνησε από την αρχή...».

Η τεχνική που χρησιμοποιήθηκε με τις ακτίνες Χ φθορισμού επέτρεψε τη χαρτογράφηση των διαφόρων χημικών στοιχείων του ζωγραφικού έργου, αποκαλύπτοντας έτσι διαφορετικές όψεις της κρυμμένης εικόνας.

Στον δρόμο της «Eντιμης Πενίας»... Εκθεση για τον μεγάλο εξπρεσιονιστή Γ. Μπουζιάνη στο ταπεινό σπίτι όπου έζησε

2011-12-02T22:17:00.000-08:00

Μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 2012 θα διαρκέσει η έκθεση «Εντιμος Πενία» στο σπίτι- μουσείο του Γεωργίου Μπουζιάνη για τον εξπρεσιονιστή ζωγράφο και την εποχή του

[Κατερίνα Λυμπεροπούλου, Το Βήμα, 1/12/2011]. «Οι πόλεις χάνονται όταν δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους καλούς απ' τους κακούς» λέει ο Αντισθένης, ιδρυτής της κυνικής φιλοσοφίας και μαθητής του Σωκράτη.

Kαι ποιοι είναι οι καλοί στους οποίους αναφερόταν; Αυτοί που σε δύσκολους καιρούς πορεύονται με απλότητα, σκληραγωγία και αυτοδιάθεση. Εκείνοι που προσπαθούν να είναι αυτάρκεις, απελευθερωμένοι από τις μεταβολές της τύχης και άλλων απειλητικών προς αυτούς δυνάμεων.

«Με ηθικό πρότυπο τον Μπουζιάνη, τον δρόμο αυτόν ακολούθησαν και οι 13 καλλιτέχνες της έκθεσης στη Δάφνη. Τον δρόμο της "Εντιμης πενίας"», μας λέει η κυρία Ελένη Κυπραίου, επιμελήτρια της ομώνυμης έκθεσης στο σπίτι-μουσείο του ζωγράφου στη Δάφνη που από την Τρίτη 29 Νοεμβρίου φιλοξενείται εκεί αποτελώντας συνέχεια της περσινής εκδήλωσης στον χώρο όπου έζησε ο μεγάλος εξπρεσιονιστής ζωγράφος.

Με τη νέα έκθεση δίνεται η ευκαιρία να αναδειχτεί το καλλιτεχνικό εύρος του καλλιτέχνη στην κλίμακα του σπιτιού του, μέσα από το έργο των καλλιτεχνών φίλων του. Μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης, χαράκτες, γλύπτες και ζωγράφοι όπως οι Τσαρούχης, Καπράλος, Απάρτης, Κατράκη, Διαμαντόπουλος, Βακαλό, Γουναρόπουλος, Κλουβάτος, Μαραγκοπούλου, Πικιώνης, Πολυχρονιάδη, Σικελιώτης και Τάσσος παρουσιάζονται με έργα που δεν έχουν εκτεθεί από το Μουσείο Μπενάκη, το Ιδρυμα Τάσσου, τη Συλλογή Τσακίρογλου - Εστίας Νέας Σμύρνης και ιδιωτικές συλλογές.

Στο ταπεινό, λοιπόν, σπίτι του ζωγράφου παρουσιάζονται λαμπρές πνευματικές προσωπικότητες με εξαιρετικά έργα και αναφορές στις σκέψεις τους για τον μεγάλο δάσκαλο. Παράλληλα προβάλλεται ολιγόλεπτο ντοκουμέντο για τον Μπουζιάνη _ «τον καλλιτέχνη που ποτέ δεν μείωσε και δεν ασχήμυνε την ανθρώπινη ψυχή» - και την εποχή του από μαρτυρίες της γειτονιάς καθώς και του επιστήθιου φίλου του, γιατρού κ. Θάνου Κωνσταντινίδη. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα γίνονται ξεναγήσεις από τους επιμελητές.

Η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 31 Ιανουαρίου 2012.

Φλαμανδική ζωγραφική και… ανατομία

2011-11-26T22:16:00.000-08:00

Αναδρομική έκθεση του Ντίνο Βαλς στο Μουσείο Φρυσίρα

Χαρακτηριστικό έργο του Ντίνο Βαλς που φιλοξενείται στο Μουσείο Φρυσίρα

[Κατερίνα Λυμπεροπούλου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 25/11/2011]. Σπούδασε ιατρική και εξάσκησε το επάγγελμα του χειρουργού προτού αποφασίσει να αφιερωθεί στην πραγματικά μεγάλη αγάπη της ζωής του, τη ζωγραφική. Δεν είναι τυχαίο έτσι που ο ισπανός καλλιτέχνης Ντίνο Βαλς «παίζει» με την ανατομία του ανθρώπινου σώματος, καθώς επίσης και με τα χειρουργικά εργαλεία, ενσωματώνοντας αυτές τις επιδράσεις στις επιρροές που έχει από την παράδοση της φλαμανδικής ζωγραφικής. Αποτέλεσμα να καταφέρει να βάλει τη δική του σφραγίδα στην τέχνη της εποχής του.

Αυτό τον καλλιτέχνη φιλοξενεί από την Τετάρτη 23 Νοεμβρίου το Μουσείο Φρυσίρα. Με 40 πίνακες του Βαλς, το κτίριο της οδού Μονής Αστερίου μετατρέπεται σ' έναν χώρο ανάδειξης της δουλειάς του καλλιτέχνη μέσα από την αναδρομική έκθεση που τιτλοφορείται «Ντίνο Βαλς. Ταξίδι στον ισπανικό μαγικό ρεαλισμό».

Οπως αναφέρεται στον κατάλογο που συνοδεύει την έκθεση, πρωταρχικό γνώρισμα της ζωγραφικής του Βαλς είναι ο τρόπος με τον οποίο χειραγωγεί την έννοια του χρόνου, είτε πρόκειται για τον ιστορικό χρόνο είτε για τον φανταστικό χρόνο που συμβάλλει στον μοναδικό χαρακτήρα του έργου του. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει τον θεατή είναι ο εξαιρετικός ρεαλισμός του που συχνά, με την ακραία του αληθοφάνεια, περνά τα όρια της ίδιας της πραγματικότητας και γίνεται φαντασιακός.

Παραδόξως, πρόκειται για ζωγραφική κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου στο στούντιο, είναι τελείως εννοιολογική και σε καμία περίπτωση δεν εμπνέεται από την πραγματικότητα, δεν πρόκειται για το αποτέλεσμα της άμεσης παρατήρησής της. Ο καλλιτέχνης ενδιαφέρεται να απεικονίσει την εσωτερική ψυχική κατάσταση των προσώπων του, αλλά για να το κατορθώσει δεν διστάζει να κάνει χρήση μιας εξαντλητικά ανατομικής αναπαράστασης του ανθρώπινου σώματος ανατρέχοντας στην παράδοση της φλαμανδικής ζωγραφικής. Η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 26 Φεβρουαρίου του 2012.

Ο Μόραλης και το «Ερωτικό» του πρωταγωνιστές στον οίκο Bonhams

2011-11-22T12:23:00.000-08:00

Ζωγράφοι του 20ου αιώνα ξεχώρισαν σε δημοπρασία με τζίρο 2 εκατ. ευρώ

Το «Ερωτικό» του Γιάννη Μόραλη αναδείχθηκε κορυφαίο έργο της δημοπρασίας

Κορυφαίο έργο της δημοπρασίας του οίκου Bonhams που έγινε τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου στο Λονδίνο αναδείχτηκε το «Ερωτικό» του Γιάννη Μόραλη. Από τα 154 έργα που δημοπρατήθηκαν, σε ελληνικές και ξένες συλλογές κατέληξαν το 60% (σε αξία) και το 44% (σε όγκο). Ο συνολικός τζίρος έφτασε τα 2 εκατομμύρια ευρώ.

Χαρακτηριστικό, ωστόσο, της δημοπρασίας είναι ότι λίγα από τα προσφερόμενα έργα κατάφεραν να ξεπεράσουν την υψηλή τιμή εκτίμησής τους, ενώ οι ζωγράφοι που προτιμήθηκαν ήταν κυρίως του 20^ου αιώνα.

Το «Ερωτικό» του Γιάννη Μόραλη πουλήθηκε 301.250 στερλίνες (350.000 ευρώ), ενώ η τιμή εκτίμησής του ήταν 250.000-350.000 στερλίνες. Δεύτερο έργο αναδείχθηκε το «Περσέας και Ανδρομέδα» του Αλέκου Φασιανού που πουλήθηκε έναντι 217.250 στερλινών (252.100 ευρώ), ενώ η τιμή εκτίμησής του ήταν 180.000-280.000 στερλίνες.

Ο Αλέκος Φασιανός αποδείχτηκε από τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες του sale. Στην τρίτη θέση βρέθηκε και πάλι δικό του έργο και συγκεκριμένα το «Foulard de poisons» που πουλήθηκε έναντι 157.250 στερλίνες (182.400 ευρώ). Η τιμή εκτίμησής του ήταν 100.000-150.000 στερλίνες.

Στην τέταρτη θέση βρίσκεται το «Νέος προφίλ προς τα δεξιά» του Γιάννη Τσαρούχη που πουλήθηκε έναντι 97.250 στερλίνες (112.800 ευρώ), με τιμή εκτίμησης 80.000-120.000 στερλίνες.

Ακολουθούν το «Καράβι» του Ακριθάκη που πουλήθηκε 79.250 στερλίνες (92.000 ευρώ), η «Σαντορίνη» του Κωνσταντίνου Μαλέα που πουλήθηκε 73.250 στερλίνες (85.000 ευρώ), «τα Σπίτια στην παραλία» του Μιχάλη Οικονόμου που πουλήθηκε 67.250 στερλίνες (78.000 ευρώ), και οι «Τοίχοι ολόγυρά μας» του Αλέκου Κοντόπουλου που πουλήθηκε 51.650 στερλίνες (60.000 ευρώ), από τα ελάχιστα που υπερδιπλασίασε την αρχική τιμή εκτίμησής του.

Γύζης και Ράλλης οι κορυφαίοι του Greek Sale του Sotheby’s

2011-11-22T12:18:00.000-08:00

Κατερίνα Λυμπεροπούλου
Ολοκληρώθηκε η δημοπρασία έργων ελληνικής τέχνης του οίκου στο Λονδίνο
TO BHMA: 22/11/2011

Η «Παλλακίδα που κοιμάται» του Θεόδωρου Ράλλη

Το έργο του Νικολάου Γύζη «Ο χορός των νυμφών» αποδείχτηκε το κορυφαίο του Greek Sale του οίκου Sotheby's που πουλήθηκε 265.250 στερλίνες (303.738 ευρώ) ξεπερνώντας την τιμή εκτίμησής του 150.000 -200.000 ευρώ. Η δημοπρασία έγινε την Τρίτη 22 Νοεμβρίου στο Λονδίνο και εντάχθηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο του sale «European Paintings»

Ακολούθησε «Η παλλακίδα που κοιμάται» του Θεόδωρου Ράλλη που πουλήθηκε έναντι 193.250 στερλίνων (221.291 ευρώ) ξεπερνώντας κατά πολύ την τιμή εκτίμησής του 80.000-120.000 στερλίνες. Τρίτος ακριβότερος πίνακας της δημοπρασίας ήταν το «Αλέξανδρος Φιλίππου και ΄Ελληνες πλην Λακεδαιμονίων» του Νίκου Εγγονόπουλου που πουλήθηκε έναντι 151. 250 στερλίνες (173.197 ευρώ) έχοντας ως τιμή εκτίμησης 100.000-150.000 στερλίνες.

Την πεντάδα συμπληρώνουν η «Εξοχή» του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα που πουλήθηκε έναντι 133.250 στερλινών (173.197 ευρώ) με τιμή εκτίμησης 100.000-150.000 στερλίνες και τα «Δύο γυμνά» του Γιώργου Μπουζιάνη που πουλήθηκε έναντι 73.250 στερλίνες (83.879 ευρώ) με τιμή εκτίμησης 80.000-120.000 ευρώ.

Οι επόμενοι πίνακες στη λίστα των ακριβότερων του Greek sale είναι το «Λιμάνι του Βόλου στο φως του φεγγαριού» του Κωνσταντίνου Βολανάκη (73.250 στερλίνες), το «Δέντρο» του Παύλου Διονυσόπουλου (58.850 στερλίνες), η «Θέτις» του Αλέκου Κοντόπουλου (51.650 στερλίνες), οι «Στρατιώτες που κοιμούνται» του Διαμαντή Διαμαντόπουλου (46.850 στερλίνες) και η «Νεκρή φύση με λάμπα» του Νίκου Κεσσανλή(43.250 στερλίνες)

«Είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι που τέσσερα από τα δέκα κορυφαία έργα της δημοπρασίας European Paintings ήταν έργα Ελλήνων καλλιτεχνών, καθώς αυτή ήταν η πρώτη φορά που το Greek Sale συμπεριλήφθηκε στη δημοπρασία European Paintings. Τα έργα των Ελλήνων καλλιτεχνών έγιναν αντικείμενο πλειοδοσίας τόσο από Έλληνες όσο και από διεθνείς συλλέκτες, και θα συνεχίσουμε να προσφέρουμε ελληνικά έργα στο πλαίσιο της δημοπρασίας European Paintings», ήταν η δήλωση του Κωνσταντίνου Φράγκου, εκπρόσωπου του Οίκου Sotheby's στην Ελλάδα, senior director, Ελληνική Τέχνη και Ευρωπαϊκή Ζωγραφική 19ου Αιώνα, Sotheby's, Λονδίνο και Aθήνα,

Στην Αυστρία έκθεση ζωγραφικής με θέμα «Εντυπώσεις από την Ύδρα»

2011-11-09T21:52:00.001-08:00

Μεγάλη έκθεση δώδεκα Αυστριακών καλλιτεχνών με θέμα «Εντυπώσεις από την Υδρα», εγκαινιάστηκε την Τρίτη στους χώρους των γραφείων του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού στη Βιέννη. Την έκθεση, η οποία θα διαρκέσει έως τις 9 Δεκεμβρίου, αποτελούν εξήντα πίνακες ζωγραφικής, κυρίως ακουαρέλες.

Το «παρών» στα εγκαίνια έδωσαν εκπρόσωποι τουριστικών επιχειρήσεων, πολλοί Αυστριακοί φίλοι της Ελλάδας, μέλη της Ομογένειας και η διευθύντρια Υπηρεσιών Εξωτερικού του ΕΟΤ, Καλλιόπη Καρούσια.

Η έκθεση είναι αφιερωμένη στη μνήμη της επί σειρά ετών προέδρου της Αυστροελληνικής Εταιρείας, Μαρίας Μαυρομιχάλη - Μποτς, η οποία έφυγε πρόωρα από τη ζωή τον περασμένο Αύγουστο.

Ο Γιάννης Παρμακέλης ακαδημαϊκός

2011-11-09T21:51:00.000-08:00

«Είμαι πολύ ευχαριστημένος από αυτή τη διάκριση, είναι ιδιαιτέρως τιμητική», τόνισε χθες, σε τηλεφωνική μας επικοινωνία, ο γλύπτης Γιάννης Παρμακέλης, ο οποίος εκλέχτηκε νέο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Εργο του γλύπτη Γιάννη ΠαρμακέληΤην έδρα διεκδικούσαν επίσης οι γλύπτες Θόδωρος, Τάκης Παρλαβάντζας, Ευάγγελος Μουστάκας, Ασπασία Παπαδοπεράκη, Μαίρη Παπακωνσταντίνου και Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

Σχολιάζοντας την παρούσα, δύσκολη δοκιμασία της χώρας, ο Γιάννης Παρμακέλης δήλωσε: «Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να προσπαθήσουμε όλοι μαζί, παρά τα λάθη και τις υπερβολές του παρελθόντος, να ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση».

Ο Γιάννης Παρμακέλης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1932. Σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, με δασκάλους τον Γιάννη Μόραλη και τον Γιάννη Παππά. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του διακρίθηκε με δύο βραβεία και πέντε επαίνους στη γλυπτική, αλλά και στο σχέδιο. Συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία του ΙΚΥ για τρία χρόνια στην «Ecole des Beaux-Arts» στο Παρίσι. Δίδαξε στο εργαστήριο γλυπτικής του Γιάννη Παππά και στη συνέχεια στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Δοξιάδη και στη Σχολή Ζωγραφικής Βακαλό, καθώς και στο τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, όπου ίδρυσε το Τμήμα Καλλιτεχνών και Ανθρωπιστικών Σπουδών.

Η γλυπτική του Παρμακέλη, με χαρακτήρα ανθρωποκεντρικό και κυρίαρχο υλικό της το μέταλλο, κινείται σε ένα ιδίωμα που, χωρίς να θυσιάζει τις καθιερωμένες παραδοσιακές διατυπώσεις, χρησιμοποιεί και τις εντελώς σύγχρονες, αφηρημένες, εξπρεσιονιστικές γεωμετρικές κ.ά., ενώ έχει δημιουργήσει αρκετά έργα σε ξύλο και σε γύψο.

Ο γλύπτης έχει διαμορφώσει με τη γλυπτική του αρκετούς δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους με συνθέσεις μνημειακών διαστάσεων, κυρίως σε χαλκό. Αναφέρουμε ενδεικτικά την ολόγλυφη σύνθεση του «Ερωτόκριτος και Αρετούσα», ύψους 3,20 μ., στο Ηράκλειο της Κρήτης και την ανάγλυφη σύνθεση σε αλουμίνιο-χρώμα στο Χίλτον της Αθήνας. Εργα του υπάρχουν σε διάφορα μουσεία και συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Γ.Ε.ΚΑΡ.
Ελευθεροτυπία, Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Ο ζωγράφος που δεν... υπάρχει

2011-11-09T21:49:00.000-08:00

ΕΡΓΑ ΕΝΟΣ ΕΠΙΝΟΗΜΕΝΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ
Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Τη ζωή και το έργο ενός ζωγράφου που δεν υπήρξε ποτέ αφηγείται με δεκάδες ζωγραφικά έργα μικρών και μεσαίων διαστάσεων, φωτογραφίες κι ένα βίντεο ο Γιώργος Χατζημιχάλης, στην έκθεση που εγκαινιάζεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (κτήριο Ωδείου Αθηνών, Βασ. Γεωργίου Β' 17 -19 και Ρηγίλλης).

Ακρυλικό σε μουσαμά του μυστηριώδους ζωγράφου Α.Κ. Το νέο έργο του, εκτός από εντυπωσιακό σε έκταση, ξεχωρίζει και για τον άρτιο τρόπο με τον οποίο ο εικαστικός ισορροπεί τα ισχυρά εννοιολογικά στοιχεία της εγκατάστασής του με τη ζωγραφική. Στον ίδιο χώρο παρουσιάζονται επίσης η έκθεση της Νίνας Παπακωνσταντίνου με τίτλο «Αντί γραφής» και έργα που εστιάζουν στις σχέσεις γραφής, ίχνους και υφής και η εγκατάσταση του Κουβανού καλλιτέχνη Κάρλος Γκαραϊκόα με τίτλο Photo-topography: εννέα τρισδιάστατες φωτογραφίες από το υλικό πολυσπάν (μοιάζει με φελιζόλ) και ισάριθμες μαυρόασπρες φωτογραφίες τραβηγμένες από τον καλλιτέχνη στην Αβάνα και το Καράκας. Η εγκατάσταση του Χατζημιχάλη έχει τίτλο «Γιώργος Χατζημιχάλης - ο ζωγράφος -Α.Κ. - ένα μυθιστόρημα».

Ο εικαστικός δούλευε αδιάκοπα επί τέσσερα χρόνια για να προετοιμάσει την έκθεση του φανταστικού ζωγράφου Α.Κ. Υιοθετώντας την πρακτική ενός μυθιστοριογράφου οραματίστηκε και φιλοτέχνησε 265 μικρούς και μεσαίους πίνακες που μαρτυρούν την πορεία του επινοημένου καλλιτέχνη, από την εφηβεία μέχρι τα τελευταία χρόνια του βίου του, όταν αρρώστησε ψυχικά κι άρχισε να ζωγραφίζει εμμονικά, με ανατριχιαστική ακρίβεια, το χώρο και τα αντικείμενα που τον περιέβαλλαν.

Ανάμεσα στα έργα της εγκατάστασης που παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά, χωρισμένα σε πέντε ενότητες-κεφάλαια, αναγνωρίζονται πορτρέτα του καλλιτέχνη σε νεαρή ηλικία, αλλοιωμένα πρόσωπα και ανθρώπινες κραυγές. Θραύσματα της μνήμης του με τον απόηχο της δικτατορίας του Μεταξά, της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου, εικόνες από έναν κόσμο πόνου, φθοράς και αρρώστιας.

Οι αναφορές των έργων είναι ποικίλες. Εκτείνονται από το γερμανικό εξπρεσιονισμό στη ζωγραφική του Εντβαρντ Μουνκ και του Οσκαρ Κοκόσκα. «Ο Γιώργος Χατζημιχάλης καταπιάνεται με θέματα όπως το ανθρώπινο σώμα και η ανθρώπινη ψυχή, η ασθένεια, η απώλεια, η μνήμη, η ψύχωση, ο θάνατος», σημειώνει η επιμελήτρια της έκθεσης Δάφνη Βιτάλη. Και προσθέτει: «Το έργο εμπεριέχει και ένα υποβόσκον αυτοβιογραφικό στοιχείο, καθώς αναπόφευκτα ο βίος του φανταστικού ζωγράφου συναντάει αυτόν του δημιουργού του μυθιστορήματος».

Τα έργα της Νίνας Παπακωνσταντίνου στην έκθεση «Αντί γραφής» (επιμέλεια Τίνα Πανδή) είναι επικεντρωμένα με ποιητικό, στοχαστικό και κρυπτικό τρόπο στη γραφή και στο κείμενο. Δίνουν την αίσθηση, όπως τόνισε η εικαστικός, ότι «το κείμενο επιχειρεί να εικονογραφήσει τον εαυτό του».

Ο Κουβανός Κάρλος Γκαραϊκόα παρουσιάζει φωτογραφίες εκτυπωμένες με μια εντελώς νέα τεχνική. Οι φωτογραφίες του τυπώθηκαν σε ένα μηχάνημα παραγωγής τρισδιάστατων αντικειμένων που μετατρέπει την πραγματική εικόνα σε τρισδιάστατο αντικείμενο για να προκύψει ένα αποτέλεσμα εύθραυστο και όμορφο που παραπέμπει σε ένα είδος τοπογραφίας των αστικών τοπίων.

Τέλος, αισιόδοξη μοιάζει η εξέλιξη στο ζήτημα της πολύπαθης μεταστέγασης του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης από το Ωδείο Αθηνών στο κτήριο «Φιξ» στη Συγγρού. Εντός των ημερών επίκειται, σύμφωνα με δηλώσεις της διευθύντριας του ΕΜΣΤ Αννας Καφέτση, η υπογραφή της σύμβασης του έργου με νέο εργολάβο. Πρόκειται για την «Ακτωρ», τον τρίτο κατά σειρά μειοδότη ύστερα από την έκπτωση του αναδόχου και την παραίτηση του δεύτερου μειοδότη. Μετά την υπογραφή της σύμβασης, το έργο (ενταγμένο στο ΕΣΠΑ) θα ολοκληρωθεί σε 23 μήνες για να παραδοθεί στο κοινό το φθινόπωρο του 2013.

* Διάρκεια έκθεσης έως 5 Φεβρουαρίου. *

Το Σύμπαν της Ρωσικής Πρωτοπορίας

2011-11-07T23:51:00.000-08:00

Μ' ένα μεγάλο - και ειδικού συμβολισμού - εικαστικό γεγονός ανοίγει η «αυλαία» των φετινών εκδηλώσεων του Ιδρύματος Ευγενίδου,όπου από σήμερα θα φιλοξενείται η έκθεση «Το Σύμπαν της Ρωσικής Πρωτοπορίας: Τέχνη και Εξερεύνηση του Διαστήματος: 1900-1930» - μέρος τηςΣυλλογής Κωστάκη τουΚρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης. Για πρώτη φορά το κοινό της Αθήνας θα έλθει σε επαφή με μια έκθεση - ντοκουμέντο μεγάλων Ρώσων εικαστικών που αγάπησαν το Σύμπαν, το φως και τα μυστικά του... Παρουσιάζονται πενήντα οκτώ έργα - θησαυροί δεκαεννέα καλλιτεχνών που έχουν ως κοινό θεματικό άξονα το σύμπαν, αποτυπώνοντας ταυτόχρονα τις τάσεις της Ρωσικής Πρωτοπορίας.

Η έκθεση πλαισιώνεται με δίγλωσση έκδοση/λεύκωμα, αλλά και με διημερίδα - συμπόσιο (σήμερα και αύριο) με θέμα «Τέχνη - Επιστήμη - Σύμπαν» με τη συνδιοργάνωση και Προεδρία του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας και με ομιλητές τους Δ. Σιμόπουλο, Διευθυντή του Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου, Μαρία Τσαντσάνογλου, Ιστορικό Τέχνης, Επιμελήτρια του ΚΜΣΤ, Εφη Σπηλιώτη, εικαστικό, Χρήστο Παπαδάκη, εικαστικό, Κώστα Αλυσσανδράκη, Αστροφυσικό, Καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Μιχάλη Παπαδάκη, αντιπρόεδρο του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας, Ευτύχη Μπιτσάκη, Διδάκτορα Φιλοσοφίας. Στη διημερίδα, επίσης, θα συμμετέχει ο ελληνικής καταγωγής Ρώσος κοσμοναύτης και καλλιτέχνης - φωτογράφος Φιόντορ Γιουρτσίχιν. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τέλος Δεκεμβρίου και καθημερινά θα προβάλλονται στους χώρους της ταινίες βωβού κινηματογράφου επιστημονικής φαντασίας του 1924 και του 1934, καθώς και ένα animation ανάλογης θεματολογίας του 1924. Η είσοδος είναι δωρεάν για το κοινό. Ωρες λειτουργίας έκθεσης καθημερινά: 10.00 - 20.30 (εξαιρούνται οι επίσημες αργίες).

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

17/7/2011

-- Τα κινήματα της Ρωσικής Πρωτοπορίας

16/1/2011

-- Το Σύμπαν ...της Ρωσικής Πρωτοπορίας

21/2/2010

-- Πρώιμη Ρωσική Πρωτοπορία

21/6/2009

-- Από τη Ρωσική Πρωτοπορία

14/4/2005

-- Ρώσικη Πρωτοπορία και Τυπογραφία

Εκθεση φοιτητών της ΑΣΚΤ σε... κατάστημα της Ερμού

2011-11-07T21:09:00.000-08:00

Κατερίνα Λυμπεροπούλου
Μια πρωτότυπη εικαστική πρόταση που θα μπορούμε να δούμε από αύριο Τρίτη
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 07/11/2011

Από τα έργα που θα εκτίθενται από αύριο στο concept store SHOP Eρμού 112Α.

Για τους νεαρούς καλλιτέχνες είναι μια ευκαιρία να προβάλουν τη δουλειά τους στο πλατύ κοινό. Για τους εμπνευστές του εγχειρήματος είναι ένα πείραμα που έδειξε να λειτουργεί γι’ αυτό και συνεχίζεται. Για δεύτερη φορά μετά τον Απρίλιο του 2011, η τέχνη των αποφοίτων της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών βρίσκει σπίτι σ’ ένα κατάστημα, το concept store SHOP Eρμού 112^Α.

Από την Τρίτη 8 Νοεμβρίου και για τέσσερις εβδομάδες, στις βιτρίνες και τους ιδιαίτερους χώρους του καταστήματος – όπου φιλοξενούνται πρωτοποριακές συλλογές ρούχων, αξεσουάρ και διακοσμητικών ειδών από όλο των κόσμο– θα παρουσιαστούν έργα των αποφοίτων της ΑΣΚΤ.

Εκθέτουν οι καλλιτέχνες: Παυλίνα Αθανασίου, Αντωνία Καπλάνη, Ελευθερία Κοτζάκη, Ερατία Μελετίου, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Δημήτρης Πανής και Γιώτα Τζιρίνη.

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει όπως και την προηγούμενη φορά το Γραφείο Διασύνδεσης ΑΣΚΤ.

Τα εγκαίνια, θα πραγματοποιηθούν το Πέμπτη 10 Νοεμβρίου στις 19.00 μμ.

Ειδική επιτροπή θα απονείμει βραβεία στα τρία καλύτερα έργα, καθώς και συμβολικές διακρίσεις σε όλους τους συμμετέχοντες.

Ανσελμ Ρέιλε: «Νιώθω άβολα να εκθέτω σε μια χώρα που χρεοκοπεί»

2011-11-07T21:06:00.000-08:00

Κατερίνα Λυμπεροπούλου

Ο γερμανός καλλιτέχνης μιλάει για τη νέα του δουλειά «Θραύσματα Ακρόπολης»

TO BHMA: 07/11/2011

Ο Ανσελμ Ρέιλε έχει συνδέσει τη νέα του δουλειά με την Ακρόπολη αν και δεν έχει ακόμη επισκεφθεί το μνημείο...

Με την έκθεση του γερμανού καλλιτέχνη Ανσελμ Ρέιλε στη γκαλερί Gagosian της Αθήνας, που εγκαινιάστηκε την περασμένη Δευτέρα, συμβαίνει κάτι παράδοξο. Ο τίτλος της είναι «Θραύσματα Ακρόπολης», ο 41χρονος Ρέιλε όμως δεν έχει δει ποτέ του το αρχαίο μνημείο.

«Από αλλού ξεκίνησα αυτή τη δουλειά και αλλού κατέληξα» λέει καθώς μας υποδέχεται στους χώρους της γκαλερί, όπου κυριαρχούν δύο προθήκες με σωρούς από πορσελάνινα ελαττωματικά φλιτζάνια της βιομηχανίας Meissen τοποθετημένα σε βελούδινο φόντο, περίπου όπως ένα αρχαίο έκθεμα.

Είναι η μοναδικότητά τους που συνδέει τα «Θραύσματα Ακρόπολης» ή μήπως η αισθητική της παρακμής; «Οποιος και αν είναι ο κρίκος, το έργο μου συνδέθηκε με την Ακρόπολη αφού τελείωσε» εξηγεί ο καλλιτέχνης, ο οποίος ζει και εργάζεται στο Βερολίνο, ενώ πραγματοποιεί εκθέσεις από την Tate Modern ως το Palazzo Grassi.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το συγκεκριμένο έργο δημιουργήθηκε κατά παραγγελία από τους ανθρώπους της βιομηχανίας Meissen: δεν είχαν καθόλου στο μυαλό τους την Ελλάδα και τους αρχαίους ημών προγόνους. Απλώς αγωνιούσαν να βρουν τρόπο να ξεσκονίσουν το απαρχαιωμένο προφίλ της πορσελάνης, που παράγεται από το 1710 στη γερμανική πόλη Μάισεν.

«Απευθύνθηκαν σε μένα ζητώντας μου να φτιάξω κάτι από πορσελάνη» λέει ο Ρέιλε. «Σκοπός τους ήταν ο εκσυγχρονισμός της εικόνας της εταιρείας. Και για να συμβεί αυτό έθεσαν στη διάθεσή μου την τεχνογνωσία και τα εργαστήριά τους θέλοντας να παρουσιάσουν το έργο μου μαζί με έργα άλλων καλλιτεχνών σε μια μελλοντική έκθεση. Πήγα εκεί χωρίς να έχω κάποια ιδέα για το τι θα κάνω. Μόλις είδα σε μια κούτα που προοριζόταν για τα σκουπίδια αυτά τα ελαττωματικά φλιτζάνια σε μορφή υγρής πορσελάνης, μου μπήκε η ιδέα να τους ζητήσω να τα περάσουμε από την ίδια διαδικασία με τα καλά: να τα ψήσουμε στον φούρνο και να τα παρουσιάσω μέσα από την έκθεση». Τον πρόλαβε, όμως, η Αθήνα.

«Ναι» συμφωνεί ο Ρέιλε, «γιατί έστειλα φωτογραφίες από τη συγκεκριμένη δουλειά μου στον υπεύθυνο της Gagosian στη Νέα Υόρκη και σκέφτηκε ότι θα ταίριαζε πολύ να την παρουσιάσουμε πρώτη φορά στην Αθήνα συνδέοντάς τη με την Ακρόπολη. Εξ ου και η παρουσίαση των θραυσμάτων πορσελάνης με έναν εξευγενισμένο, μουσειακό τρόπο. Είναι, αν θέλετε, μια αισθητική του απορρίμματος ή της παρακμής. Αναμειγνύεται το ωραίο με τη ρωγμή και σε αυτό που εμφανίζεται ως σωρός βλέπει κανείς αυτές τις υπέροχες λεπτομέρειες, τα χειροποίητα μοτίβα των εργατών της Meissen».

«Η Αθήνα είναι πιο... μεγάλη από το Βερολίνο»

Παρ' όλα αυτά, ο Ρέιλε δεν έχει επισκεφθεί την Ακρόπολη. Οταν του το υπογραμμίζουμε, η αμηχανία του γίνεται έκδηλη: «Σκοπεύω όμως να την επισκεφθώ σήμερα (σ.σ.: η συνέντευξη έγινε τη Δευτέρα, ημέρα των εγκαινίων) γιατί αύριο αναχωρώ. Περισσότερο από την Ακρόπολη και τα μουσεία, όμως, αυτό που με ενδιαφέρει είναι να δω τον χαρακτήρα της πόλης, να τριγυρίσω λίγο, να αφουγκραστώ την καθημερινότητα. Για παράδειγμα, μου έκαναν εντύπωση ο θόρυβος, η κίνηση, ο κόσμος της Αθήνας και μου φάνηκε περισσότερο... μεγαλούπολη από ό,τι το Βερολίνο».

Πιστεύει, αλήθεια, ότι η Ελλάδα επενδύει στο παρελθόν εις βάρος του παρόντος και του μέλλοντος; «Ναι, η Ελλάδα είναι μια χώρα που ορίζεται σε σχέση με το παρελθόν της»απαντά, «δεν ξέρω όμως κατά πόσον αυτό είναι εις βάρος του παρόντος. Θα μπορούσε να κάνει κανείς παραλληλισμό με τη Γαλλία, όπου στην τέχνη "βάρυνε" πολύ η νεωτερικότητα του 20ού αιώνα. Αυτό σημάδεψε τη χώρα και έχει συνέπειες ως σήμερα εις βάρος, θα μπορούσαμε να πούμε, της σύγχρονης τέχνης. Ισως, λοιπόν, κατ' αναλογία να σκεφθεί κανείς ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει στην Ελλάδα με το αρχαίο της παρελθόν. Αλλά μάλλον θα έπρεπε να ζήσω εδώ για να δω αν ισχύει».

Ο καλλιτέχνης φαίνεται να νιώθει αμήχανα και για ακόμη έναν λόγο: είναι δύσκολο να εκθέτει κανείς σε μια χώρα που αντιμετωπίζει τόσο σοβαρά οικονομικά προβλήματα. «Κατ' αρχάς ελπίζω να μην επέλθει χρεοκοπία» ξεκαθαρίζει. «Ενδεχομένως εδώ υπάρχουν προβλήματα πιο σημαντικά από τα ζητήματα που θέτει η σύγχρονη τέχνη. Βέβαια παντού υπάρχει πρόβλημα. Απλώς στη χώρα σας είναι πιο οξύ και, το ομολογώ, νιώθω κάπως άβολα. Ο κόσμος έχει άλλες προτεραιότητες. Δεν είναι η τέχνη το ζητούμενο».

Ο Ρέιλε παραδέχεται ότι δεν διαθέτει τη φαντασία για να δημιουργήσει εκ του μηδενός. Θα πρέπει να έχει πάντα ένα έναυσμα. Μπορεί άλλωστε να τον κινητοποιήσει το παραμικρό: από ένα κουτί αλουμινόχαρτο ως μια ρόδα αυτοκινήτου. Ο,τι εμείς οι άλλοι πετάμε εκείνος το χρησιμοποιεί ως ευγενές υλικό. Τα έργα που δημιούργησε με τις πορσελάνες Meissen συνδυάζονται με τη σειρά ιριδιζόντων πινάκων «White Earth» αλλά και την τελευταία δουλειά του με κηλιδογραφία, όπου χρησιμοποίησε, μεταξύ άλλων, βερνίκι αυτοκινήτου.

«Στην παρούσα έκθεση όλα τα έργα, αν και δημιουργημένα από διαφορετικά υλικά, αποτελούν ένα είδος αναστοχασμού του παρελθόντος. Η τέχνη μου είναι ένας αναστοχασμός πάνω σε πράγματα που έχουν προϋπάρξει».
Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟ DIOR
Πόσο παράτολμο βρίσκει ο Ανσελμ Ρέιλε το ότι ένας σύγχρονος καλλιτέχνης με εκθέσεις σε σημαντικές γκαλερί και μουσεία, όπως αυτός, συνεργάζεται με έναν οίκο μόδας όπως ο Dior στη νέα του συλλογή; «Και βέβαια είναι παράτολμο αυτό που κάνω, διότι πρόκειται για εμπορική δουλειά και ως καλλιτέχνης γίνομαι τρωτός σε κριτική και επιθέσεις» απαντά.«Παρ' όλα αυτά έχω ένα ισχυρό κίνητρο να δουλέψω με τον Dior: είναι ένας κλασικός οίκος που έχει κάνει το όνομά του συνώνυμο με τη μόδα διεθνώς». Πώς προέκυψε η συνεργασία τους; «Ο οίκος απευθύνθηκε σε μένα για να δημιουργήσω δύο μοτίβα για τον οίκο. Αποφάσισα να συνδυάσω το κλασικό σήμα του Dior και το δικό μου σε κάποιες σειρές από δερμάτινες τσάντες. Στη μια σειρά χρησιμοποίησα ένα στρατιωτικό σήμα και το έβαψα στα αγαπημένα μου νέον χρώματα. Στη δεύτερη επιχείρησα μια αποδόμηση του κλασικού σήματος του Dior κάνοντάς το να γέρνει σαν τον… Τιτανικό. Φάνηκε ότι τους άρεσε πολύ, γιατί μου ζήτησαν να κάνω το ίδιο και σε μια σειρά φουλαριών αλλά και παπουτσιών. Αυτές οι νέες σειρές θα είναι διαθέσιμες στα καταστήματα του οίκου από τον ερχόμενο Ιανουάριο».

Εικαστικά ντοκουμέντα τού σήμερα

2011-11-07T20:56:00.000-08:00

Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011

Από τη ΜΑΡΙΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ

Η οικονομική κρίση έχει και τα καλά της. Παράδοξο; Επειτα από δύο χλιαρές αθηναϊκές Biennale με καλή χορηγική υποστήριξη, η φετινή έκανε το θαύμα της, με τα ελάχιστα.

Κώστας Σφήκας, «Αλληγορία», 1986, Still από ταινία, ευγενική παραχώρηση του Παναγιώτη ΣασλίδηΤι είναι αυτό που κάνει τόσο γοητευτική τη φετινή Biennale της Αθήνας; Με μια πρώτη ματιά θα πει ο σώφρων θεατής ότι είναι το κτήριο, αυτή η έξοχη Διπλάρειος Σχολή που, προσωπικά, δεν γνώριζα ότι υπήρχε και τα έργα που ακολουθούν την ίδια ατμόσφαιρα, ως να ήσαν πάντα εκεί.

Ισως αυτή η έξοχη παρουσία, επίτευγμα της Ξένιας Καλπατζόγλου, του Poka Yio και του Nicolas Bourriaud (με εξαιρετικό παρελθόν τόσο στο Παλέ ντι Τοκιό του Παρισιού όσο και στο στοχασμό του ως διανοούμενου και πολυπλάγμονος) να οφείλεται στην ταύτιση του μέσα με το έξω, της πόλης γύρω από την πλατεία Θεάτρου και του ίδιου του εσωτερικού. Αυτά τα στοιχεία, ναι, υπάρχουν, είναι έντονα και εμείς όλοι έχουμε υποστεί το βασανιστήριο της καταρρέουσας πόλης, την αγωνία πόσους ζητιάνους να συναντήσεις, τι θα τους πεις αλλά και τι θα πεις στον εαυτό σου που τρέμει στην ανασφάλεια του ασαφούς μέλλοντος και της ταλαιπωρίας που τον περιμένει.

Ολα αυτά ισχύουν. Ισχύει ωστόσο και κάτι άλλο πολύ πιο ισχυρό, που συμβαίνει στην κοινότητα της τέχνης της οποίας η Biennale είναι καθρέφτης, αυτή τη στιγμή. Μήπως το νιώθετε και εσείς; Κάπου, κάτι δεν άλλαξε και αφήσαμε έξω την πιπίλα τύπου «διεθνές», «trendy», «ultra contemporary», κάτι δεν μας φώτισε αιφνίδια για να αφήσουμε πίσω τις τάσεις και τις σχολές και εκείνο το φαφλατάδικο new pop art και τα σημειωμένα χαρτάκια του neo εννοιολογικού και τους άνευ έργου και έρευνας εννοιολογισμούς;

Συγκίνηση

Μήπως η κρίση δεν επέδρασε στο να μπει λίγο νερό στην έπαρση μιας νεότητας στην τέχνη και είδαμε έργα καλλιτεχνών, όπως της Ρένας Παπασπύρου (και ας μου πει όποιος θέλει ότι αυτό και αν είναι η super νεότης) ή του Μιχάλη Κατζουράκη, μαζί με των μαθητών τους και των νεότερων που μας συγκίνησαν, όπως εκείνο το φιλμάκι του Κωστή Σταφυλάκη, που ανήκει στις καλύτερες στιγμές της έκθεσης, ή τις φωτογραφίες της Caroline May;

Η περιήγηση στο κτήριο, που στέκεται σε ντοκουμέντα, τα οποία ανήκουν στην ιστορία του και άλλα που στέκονται στην ιστορία της Αθήνας, δίχως τις γνωστές κορόνες της «νοσταλγίας» και του μελό, περνά από καλά ή μέτρια έργα, τα οποία ωστόσο δεν ενοχλούν γιατί τα απορροφά το σύνολο και επειδή δεν σε ενδιαφέρει και τόσο το τι κάνει ο καθένας, αλλά πώς πλέκεται το σύνολο από τους επιμελητές και με ποιον τρόπο η έκθεση γίνεται ντοκουμέντο του σήμερα, το οποίο σήμερα διαθέτει το παρελθόν και το μέλλον του και δεδομένου ότι κραυγαλέα κακό έργο δεν υπάρχει για να βγάζει μάτι και ότι η έκθεση είναι καταγραφή μιας κατάστασης.

Ποιας κατάστασης; Το δηλώνει περισσότερο ξεκάθαρα ο Josef Robakowski, που για 20 χρόνια (1979-1999) βιντεοσκοπεί από το παράθυρό του ανθρώπους και κτήρια που αλλάζουν συνεχώς. Θυμάστε εκείνη τη δεκαετία 1990 της μεγάλης ελληνικής χλίδας και της παρακμής των αντοχών.

Από την άλλη, ο Βαγγέλης Βλάχος, ο πλέον έγκυρος καλλιτέχνης εμπνευσμένου αρχείου, και η έρευνά του σε υλικό φωτογραφικό, η ομάδα Underconstration με τη συλλογή γραφείων δημόσιου κτηρίου, ο Ανδρέας Λόλης και τα μάρμαρά του, έργα που ίσως τα έχουμε ξαναδεί, όμως αυτή τη φορά μπαίνουν σε ένα άλλο πλαίσιο, και πάνω από όλα ο Νίκος Χαραλαμπίδης, ιδιοφυής και έντονα πολιτικοποιημένος, και οι εγκαταστάσεις του, με έργα που απευθύνονται στο σήμερα. Εκείνο το σπίτι του μετανάστη που πήγε και βόλτα στην πόλη για να γίνει κέλυφος στον άστεγο που κοιμάται στο παγκάκι, ευαίσθητο και ισχυρό.

Μικρός Πρίγκιπας

Δεν θέλω να σας κουράσω περισσότερο με τα έργα, τα οποία τα κρατώ όλα, ακόμη και τα πιο μέτρια, ως μη αδιάφορα για το ζήτημα που βάζουν. Το «Μονόδρομο». Γιατί η έκθεση είναι η ατμόσφαιρα και η αναφορά στον Γερμανοεβραίο Walter Benjamin και το ομώνυμο βιβλίο του, αλλά και η συνάντηση με τον Μικρό Πρίγκιπα του Εξιπερί. Το αβγό του φιδιού δεν έχει αθωότητα, άρα τον Μικρό Πρίγκιπα δεν τον συνάντησα, μόνο τη δική μου Αθήνα και την εικόνα της. Με μια διαφορά. Οταν βλέπω μια τέτοια έκθεση, μικρός πρίγκιπας γίνομαι εγώ. Και αυτό μ' αρέσει.

ΥΓ. Το Πάρκο Ελευθερίας και οι χώροι του Μουσείου Ελευθέριος Βενιζέλος και ΕΑΤ-ΕΣΑ μπορούσαν και να μη χρησιμοποιηθούν. Μας κάλυψε απόλυτα η Διπλάρειος. Ως μικροί πρίγκιπες, ωστόσο, χαρήκαμε για την ευκαιρία της επίσκεψης.

Απούλητοι Πικάσο, Ντεγκά, 3 εκατ. δολάρια για Βασίλιεβιτς

2011-11-07T20:54:00.001-08:00

Πάνω από 3 εκατομμύρια δολάρια πουλήθηκε σε δημοπρασία στη Νέα Υόρκη πίνακας του Ρώσου καλλιτέχνη Βασίλι Βασίλιεβιτς Βερεστσάγκιν (1843-1904), ποσό ωστόσο κατώτερο των αρχικών εκτιμήσεων που υπολόγιζαν την πώληση να αγγίζει τα 5 εκατομμύρια δολάρια. Πρόκειται για το "Μαργαριταρένιο τζαμί στο Δελχί", ένα από τα σημαντικότερα έργα του που εμφανίζονται σε δημοπρασία εδώ και έναν αιώνα.

Το γιγάντιο έργο, μήκους 3,9 μέτρων και πλάτους 4,8 μέτρων, δημιουργήθηκε την περίοδο 1876 - 1879 και απεικονίζει άντρες να προσεύχονται σε ένα ινδικό τέμενος. Σε άλλη δημοπρασία στη Νέα Υόρκη, το άγαλμα μιας έφηβης χορεύτριας του Ντεγκά ("Η μικρή χορεύτρια"), δύο πορτρέτα του Πικάσο και δύο πίνακες του Τζιακομέτι απέτυχαν να πιάσουν τους αρχικούς υψηλούς στόχους πώλησης.

Ιπτάμενες πόλεις και αεροποδήλατα

2011-11-07T20:53:00.000-08:00

Εργα της Συλλογής Κωστάκη που αναδεικνύουν τη σχέση της Ρωσικής τέχνης με την εξερεύνηση του Διαστήματος και την επιστήμη, στο Ιδρυμα Ευγενίδου

Πιοτρ Φατέεφ, Σύνθεση, 1917

H Ρωσική Πρωτοπορία αναπτύχθηκε μέσα στο ιστορικό πλαίσιο και το ιδεολογικό κλίμα που προετοίμαζαν τη Ρωσική Επανάσταση. Οι καλλιτέχνες εκείνοι που αμφισβητούσαν την παραδοσιακή τέχνη αισθάνθηκαν συνοδοιπόροι με τους επαναστάτες, γιατί κι αυτοί είχαν μια ουτοπική ιδέα: να ταυτίσουν την τέχνη με την ίδια τη ζωή ή να βάλουν την τέχνη στη ζωή.

Ο Μαγιακόφσκι, εκπρόσωπος του φουτουρισμού, ονειρεύτηκε συμφωνίες από σειρήνες εργοστασίων. Ο Καντίνσκι πρότεινε το 1920 να ανεγερθεί μνημείο στη "Μεγάλη Ουτοπία", γιατί πυροδοτούσε την πρόοδο του πνεύματος. Και ο Βλαντιμίρ Τάτλιν, θρυλική μορφή της Ρωσικής Πρωτοπορίας, σχεδίασε το μοναδικό ουτοπικό όραμα ενός αεροποδηλάτου, του περίφημου "Λετάτλιν", ενός ιπτάμενου οχήματος κινούμενου με πετάλια από τον άνθρωπο. Δεν έβλεπε γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να διδαχθούν να πετούν σε νεαρή ηλικία, ακριβώς όπως διδάσκονται να περπατούν ή να κολυμπούν. Ο Τάτλιν έδωσε έμφαση στην ευαίσθητη επεξεργασία του ξύλου (ιτιά), όπως και στην οργανική ροή του. "Δεν θέλω να το προσεγγίσουν με έναν καθαρά ωφελιμιστικό τρόπο. Το δημιούργησα ως καλλιτέχνης. Κοιτάξτε την καμπύλη των φτερών.

Τη θεωρώ αισθητικά τέλεια", είχε πει ο ίδιος, ο οποίος το 1932 παρουσίασε στη Μόσχα τρία μοντέλα του "Λετάτλιν" (λέξη που προκύπτει από το όνομα του Τάτλιν και το ρήμα "πετώ" στα ρωσικά). Το μοναδικό τμήμα που σώζεται και βρίσκεται στη Συλλογή Κωστάκη είναι ένα στήριγμα φτερού. Αυτό το αισθητικά τέλειο, αλλά και οραματιστικό και ουτοπιστικό έργο, θα βρίσκεται στο κέντρο μιας ακόμη θεματικής έκθεσης με έργα της Συλλογής Κωστάκη, στο Ιδρυμα Ευγενίδου, από την Τρίτη 8 Νοεμβρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου.

Θα αιωρείται στον θόλο του Πλανηταρίου έχοντας γύρω του άλλα 57 έργα που συνθέτουν την έκθεση "Το σύμπαν της Ρωσικής Πρωτοπορίας: Τέχνη & Εξερεύνηση του Διαστήματος 1900-1930", από τη Συλλογή Κωστάκη του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης και από την ιδιωτική συλλογή της Αλίκης Κωστάκη, κόρης του αείμνηστου συλλέκτη (8 έργα). Η παρούσα έκθεση αποτελεί μια μικρότερη εκδοχή εκείνης που είχε παρουσιαστεί τον Ιούνιο του 2010 στο Σανταντέρ της Ισπανίας και τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους στη Θεσσαλονίκη.

«Βλαντιμίρ Τάτλιν», «Λετάτλιν»

Η επιλογή των έργων έγινε με κριτήριο να αναδειχτεί η σχέση της ρωσικής τέχνης με την επιστήμη, πριν και μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, να εντοπιστούν οι περίπλοκες και γόνιμες σχέσεις των καλλιτεχνικών οραμάτων για το σύμπαν και των επιστημονικών ερευνών που οδήγησαν στην υλοποίηση του διαστημικού ταξιδιού, αλλά και να τονιστεί η αλληλεπίδραση της αισθητικής και της φιλοσοφικής συνείδησης των καλλιτεχνών και των αστροφυσικών με την αστροναυτική έρευνα των αρχών του 20ού αιώνα στη Ρωσία, όπως αναφέρει η διευθύντρια του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και επιμελήτρια, Μαρία Τσαντσάνογλου.

Mikhail Plaksin «Πλανητάριο», 1922

Με δεκαεννέα καλλιτέχνες

Φρανσίσκο Ινφάντε, «Spiral», 1965

Στην έκθεση εκπροσωπούνται δεκαεννέα καλλιτέχνες της Ρωσικής Πρωτοπορίας, διαφόρων ρευμάτων. Εκτός από τον Βλαντίμιρ Τάτλιν και το "Λετάτλιν" του, τους επισκέπτες θα κεντρίσουν και τα έργα των υπόλοιπων δημιουργών. Ανάμεσά τους του Γκεόργκι Κρούτικοφ, που σχεδιάζει ιπτάμενες πόλεις, και του Σολομών Νικρίτιν, που δημιουργεί διαστημικά λεωφορεία ή ιπτάμενα αντικείμενα να ταξιδεύουν στο διαπλανητικό διάστημα. Του Γκούσταβ Κλούτσις, με τη "Δυναμική πόλη", ο οποίος δούλεψε πάνω στην ιδέα της ζωγραφικής αναπαράστασης ενός πλανήτη που αιωρείται, και του Ιβάν Κλιούν, με τις "κοσμικές εικόνες" του, μία από τις οποίες είναι το εκθαμβωτικό "Κόκκινο φως, σφαιρική κατασκευή". Του Ιβάν Κουντριασόφ, ο οποίος, εμπνευσμένος από το εργαστήριο του μηχανικού Τσιολκόφσκι, ανέπτυξε την έννοια της "διαστημικής ζωγραφικής", του Πιοτρ Φατέεφ με τις "μάχες στα σύννεφα" κ.ά.

ΣΥΜΠΟΣΙΟ
Ταινίες βωβού κινηματογράφου επιστημονικής φαντασίας θα συνοδεύουν το "Σύμπαν" της Ρωσικής Πρωτοπορίας, καθώς κι ένα συμπόσιο με θέμα, "Τέχνη-Επιστήμη-Σύμπαν", στις 8 και 9 Νοεμβρίου.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΡΟΥΜΠΟΥΛΑ,ΕΘΝΟΣ, 4/11/2011

O Εωσφόρος στη Βασιλική της Ασίζης Ο διάβολος που κρύβεται στις λεπτομέρειες... σε έργο του Τζιότο

2011-11-07T20:32:00.000-08:00

Το πρόσωπο του διαβόλου είχε κρύψει ο Ιταλός ζωγράφος Τζιότο, ένας από τους προδρόμους της Αναγέννησης, σε λεπτομέρεια φρέσκο που κοσμεί τη Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου στην Ασίζη, όπως ανακάλυψαν συντηρητές. Ο Εωσφόρος είχε «χωθεί» για τους τελευταίους επτά αιώνες στις πτυχές ενός σύννεφου και ήταν ουσιαστικά αόρατος διά γυμνού οφθαλμού. Πρόκειται για το 20ό φρέσκο του κύκλου που περιγράφει το βίο του Αγίου Φραγκίσκου στη Βασιλική και την ανακάλυψη έκανε η Ιταλίδα ιστορικός τέχνης Κιάρα Φρουγκόνε. Ο Τζιότο είχε χρησιμοποιήσει τις πτυχές του σύννεφου για να δώσει τα χαρακτηρικά μία γιφούρας με «γαντζωτή» μύτη, πονηρό χαμόγελο και σκούρα κέρατα. Κοιτάζοντας κανείς το φρέσκο από το επίπεδο του πατώματος της Βασιλικής δεν διακρίνεται τίποτε αλλά, όπως αναφέρει το Reuters, το πρόσωπο διαγράφεται με σαφήνεια σε κοντινή εξέταση φωτογραφιών του έργου. Ο επικεφαλής της ομάδας συντηρητών της Βασιλικής Σέρτζιο Φουσέτι εκτιμά πως η πρόθεση του ζωγράφου ήταν περισσότερο «να κλείσει το μάτι» στους παρατηρητικούς επισκέπτες παρά να κάνει τον Σατανά ένα από τα κεντρικά θέματα του φρέσκο. Οι συντηρητές εκτιμούν πως ο Τζιότο, κατά την διαχρονικά συνήθη πρακτική των Ευρωπαίων ζωγράφων, χρησιμοποιήσε χαρακτηριστικά κάποιου για τον οποίο έτρεφε αντιπάθεια ως «μοντέλο» για τον διάβολο.

σΕξαρση: Σχέσεις Πέους & Αιδοίου στις Σύγχρονες Εικαστικές Τέχνες

2011-11-01T23:17:00.001-07:00

ΤΙ: Ομαδική Έκθεση Σύγχρονης Εικαστικής Τέχνης.
ΠΟΥ: Αίθουσα Εκθέσεων Μπουζ Κοπερατίβα, Αθήνα.
ΠΟΤΕ: 2 - 30 Νοεμβρίου 2011.

Ο Επιμελητής και Ιστορικός Τέχνης Μεγακλής Ρογκάκος οργανώνει την έκθεση που τιτλοφορείται σΕξαρση: Σχέσεις Πέους & Αιδοίου στις Σύγχρονες Εικαστικές Τέχνες και παρουσιάζεται στον πρωτοποριακό χώρο τέχνης Μπουζ Κοπερατίβα στην Αθήνα.

Η σΕξαρση είναι μία ομαδική έκθεση με θέμα την σχέση -ένωση ή διαχωρισμό- και των δύο γεννητικών οργάνων -πέους κι αιδοίου- στις εικαστικές τέχνες. Περιλαμβάνονται έργα από διεθνείς σύγχρονους καλλιτέχνες σε διάφορες μορφές· όπως βίντεο, γλυπτική, εγκατάσταση, ζωγραφική, μικτή τεχνική, περφόρμανς και φωτογραφία. Μία μικρή επιλογή έργων από καλλιτέχνες του παρελθόντος δίνουν ιστορική διάσταση στην θεματική της έκθεσης.

Το θέμα που επέλεξε ο Μεγακλής Ρογκάκος είναι σκοπίμως τολμηρό. Η σΕξαρση προέκυψε ως αντίδραση στην σιωπηρώς συνεχιζόμενη λογοκρισία της παρουσίασης των γεννητικών οργάνων στις εικαστικές τέχνες του 21^ου αιώνα. Η έκθεση εορτάζει ένα μεγάλο εύρος στυλ με τα οποία κατάλληλοι εικαστικοί αναπαριστούν το πέος και το αιδοίο. Ο τρόπος αναπαράστασης ποικίλει από άμεσο και προκλητικό μέχρι έμμεσο και υπαινικτικό· πάντως σε όλες τις περιπτώσεις είναι ίσως πρωτόγνωρος.

Στόχος είναι ν’ αποδειχθεί ότι η εικαστική αναπαράσταση της σχέσης πέους κι αιδοίου μπορεί να είναι επιβραβευτική γενικά για το φιλότεχνο κοινό. Τα εκθέματα σκοπεύουν να γεννήσουν στους θεατές ποικίλα συναισθήματα – αμηχανία, βεβήλωση, γέλιο, διαστροφή, ευθυμία, ζήλια, ηδονή, θάρρος, ίντριγκα, κατάπτωση, λαγνεία, μαζοχισμό, ντροπή, ξενογαμία, οικειότητα, πόθο, ρομαντισμό, σαδισμό, τύψεις, υστερία, φιληδονία, χυδαιότητα, ψάξιμο και ωραιότητα.

Εδώ, κεντρικό θέμα της έκθεσης είναι τα φυσικά ανθρώπινα γεννητικά όργανα του άνδρα και της γυναίκας – το πέος και το αιδοίο. Έχει ενδιαφέρον ότι στην κλασσική αρχαιότητα τα εν λόγω όργανα υπήρξαν αναπόσπαστο μέρος του κάλους του ιδανικού ανθρωπίνου σώματος. Με την πτώση του Παγανισμού και την έλευση του Χριστιανισμού, το γυμνό σώμα συνδέθηκε με την αμαρτία και λογοκρίθηκε. Αυτού του είδους η λογοκρισία έχει εμποτίσει την Δυτική ηθική και συνεχίζει αμείωτη στις μέρες μας. Η εν λόγω έκθεση επιχειρεί να θυμίσει στο κοινό ότι τα γεννητικά όργανα είναι παρόντα και αξίζουν θέασης.

Ένας εικονογραφημένος κατάλογος με κείμενα του Μεγακλή Ρογκάκου (Ελληνικά & Αγγλικά) συνοδεύει την έκθεση.

ΑΝΟΙΧΤΑ: Κάθε ημέρα, 14:00 - 22:00.

ΕΓΚΑΙΝΕΙΑ: Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011, στις 21:00.

ΧΟΡΗΓΟΙ: Η έκθεση διοργανώνεται υπό την αιγίδα της «Θετική Φωνή», Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μεγακλής Ρογκάκος, Επιμελητής ACG Art, ( +30-6979-783973, megakles@acg.edu

Μπουζ Κοπερατίβα, Οδός Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα, ( +30-211-4000863, BoozeCooperativa@otenet.gr

Η ΕΚΘΕΣΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΣΤΟ: http://www.BoozeCooperativa.com/?lang=gr&l=3

1. Ανώνυμος (Κίνα α. 1900)

2. Σπύρος Αγγελόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 05.05.1979 / δρα: Αθήνα)

3. Μπλάνκα Αμέσκουα (Μεξικό, Πόλη Μεξικού γ. 06.03.1971 / δρα: Αθήνα, Νέα Υόρκη, Πόλη Μεξικού)

4. Δημήτρης Αντωνίτσης (Ελλάδα, Αθήνα γ. 13.09.1966 / δρα: Αθήνα & Νέα Υόρκη)

5. Νταβίντ Άρμπιτμαν (Μεξικό, Πόλη Μεξικού γ. 30.05.1966 / δρα: Ισραήλ, Γιόκνεαμ)

6. Γιώργος Βαβυλουσάκης (Ελλάδα, Χίος γ. 11.10.1970 / δρα: Αθήνα)

7. Κωνσταντίνος Βαβυλουσάκης (Ελλάδα, Χίος γ. 11.10.1970 / δρα: Αθήνα)

8. Αλέξανδρος Βούτσας (ΗΠΑ, Νέα Υόρκη, Μανχάταν γ. 10.05.1961 / δρα: Αθήνα)

9. Γένεσις Μπράιερ Π-Όριτζ (Αγγλία, Μάντσεστερ γ. 22.02.1950 / δρα: ΗΠΑ, Νέα Υόρκη)

10. Νίκος Γιαβρόπουλος (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 01.04.1971 / δρα: Αθήνα)

11. Γκαμπριέλ Γκρουν (Αργεντινή, Μπουένος Άιρες γ. 09.06.1978 / δρα: Μπουένος Άιρες)

12. Έλλη Γρίβα (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 12.02.1972 / δρα: Αθήνα & Βερολίνο)

13. Αλέξανδρος Δημητριάδης (Ελλάδα, Βόλος γ. 24.03.1962 / Αθήνα)

14. Κώστας Ευαγγελάτος (Ελλάδα, Κεφαλονιά, Αργοστόλι γ. 12.11.1957 / δρα: Αθήνα)

15. Μαρίβα Ζαχάρωφ (Ελλάδα, Αθήνα γ. 25.02.1978 / δρα: Αθήνα)

16. Τίνα Καμπάνη (Ελλάδα, Αθήνα γ. 24.09.1962 / δρα: Αθήνα)

17. Νικόλας Κληρονόμος (Ελλάδα, Αθήνα 17.03.1954 / δρα: Αθήνα)

18. Χάρης Κοντοσφύρης (Ελλάδα, Λέσβος, Μυτιλήνη γ. 1965 / δρα: Αθήνα)

19. Νίκος Κρυωνίδης (Ελλάδα, Ξάνθη γ. 22.04.1963 / δρα: Θεσσαλονίκη)

20. Ιωακείμ Λαπότρ (Γαλλία, Παρίσι γ. 1978 / δρα: Παρίσι)

21. Στάθης Λιβάνης (Ελλάδα, Ιθάκη γ. 24.12.1941 / δρα: Παρίσι & Αθήνα)

22. Παναγιώτης Λιναρδάκης (Ελλάδα, Σπάρτη γ. 03.02.1957 / δρα: Παρίσι & Αθήνα)

23. Χόρχε Λοπέζ (Αργεντινή, Σαν Χουάν γ. 11.03.1975 / δρα: Ισπανία, Βαλένθια)

24. Χάινριχ Λοσόου (Γερμανία, Μόναχο 1843-1897 / δρα: Παρίσι)

25. Μεγακλής (Αγγλία, Λονδίνο γ. 23.12.1972 / δρα: Αθήνα)

26. Άλκηστη Μιχαηλίδου (Ελλάδα, Κρήτη, Ηράκλειο γ. 01.01.1959 / δρα: Αθήνα)

27. Μάρω Μιχαλακάκου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 27.06.1967 / δρα: Αθήνα)

28. Σαλβατόρε Μορβίλο (Ιταλία, Σαντ’ Αγκάτα γ. 01.01.1959 / δρα: Λονδίνο)

29. Νίκολας Μουρ (Αγγλία, Λονδίνο γ. 19.05.1958 / δρα: Σύρος, Ελλάδα)

30. Ελένη Μπαγάκη (Ελλάδα, Κρήτη, Χανιά γ. 22.12.1979 / δρα: Αθήνα)

31. Ελένη Μυλωνά (Ελλάδα, Αθήνα γ. 14.09.1944 / δρα: Αθήνα & Νέα Υόρκη)

32. Γαβριέλα Ντάρις (Καναδάς, Τορόντο γ. 01.11.1982 / δρα: Λονδίνο)

33. Λένα Ντίμοβα (Σοβιετική Ένωση, Μόσχα γ. 08.03.1959 / δρα: Αθήνα)

34. Οφ Αρτ: Ρούλα Καραφέρη (Ελλάδα γ. 21.11.1966 / δρα: παγκοσμίως)

35. Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 01.03.1975 / δρα: Αθήνα)

36. Θάνος Παναγιώτου (Ελλάδα, Μαρούσι γ. 05.05.1985 / δρα: Αθήνα)

37. Παντελής Παντελόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα 19.04.1957 / δρα: Αθήνα)

38. Ανδρέας Παπαναστασίου (Ελλάδα, Πάτρα γ. 08.04.1980 / δρα: Αθήνα)

39. Σωτήρης Παπανικολάου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 29.09.1963 / δρα: Αθήνα)

40. Κ.Ν. Πάτσιος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 26.11.1977 / δρα: Αθήνα)

41. Ελένη Παυλοπούλου (Ελλάδα, Λάρισα γ. 24.10.1969 / δρα: Αθήνα)

42. Γιαναγκάουα Σιγκενόμπου (Ιαπωνία 1787-1832 / δρα: Γιαναγκάουα-τσο)

43. Γιώτα Σκαρβέλη (Ελλάδα, Σπάρτη γ. 09.01.1958 / δρα: Αθήνα & Λονδίνο)

44. Μαργαρίτα Σκόκου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 03.06.1943 / δρα: Αθήνα)

45. Άγγελος Σκούρτης (Ελλάδα, Πάτρα γ. 16.05.1949 / δρα: Αθήνα)

46. Λία Σταμοπούλου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 21.08.1964 / δρα: Αθήνα)

47. Βιτάλι Στατσίνσκι (Καζακστάν, Κζιλ-Όρντα 1928-2010 / δρα: Παρίσι)

48. Γιώργος Στριφτάρης (Ελλάδα, Άρτα 14.09.1967 / δρα: Αθήνα)

49. Ορέστης Συμβουλίδης (Ελλάδα, Αθήνα γ. 27.10.1979 / δρα: Αθήνα)

50. Τζιάρα (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 17.03.1963 / δρα: Κρήτη, Χανιά)

51. Κορίνα Τριανταφυλλίδου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 27.01.1978 / δρα: Αθήνα)

52. Ραλφ Τσιρβόγκελ (Γερμανία, Κλάουστχαλ-Τσέλερφελντ γ. 11.02.1975 / δρα: Βερολίνο)

53. Φίλιππος Τσιτσόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 30.04.1967 / δρα: Μαδρίτη)

54. Πάβλος Χαμπίδης (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 13.11.1957 / δρα: Αθήνα)

55. Άρης Χατζόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 02.11.1982 / δρα: Αθήνα)